Today is the first day of the rest of my life...

Bugün, kalan hayatımın ilk günü.
Hayatımın çok monoton olduğunu düşünürken yanıldığımı anlıyorum geçmişe bakınca. Ama bugün gerçekten sakin bir gün olacak. Artık biraz kafamı dağıtmam lazım. Şu son birkaç haftadır zihnimi kurcalayan şeylerden kurtulup kendimi özüme vermem lazım. Bugün bunun için en ideal gün.

Bugün (ve her gün ) hayatıma yeniden başlamam için, kendime doğru hedefler seçmem için yaratılmış bir gün; çünkü bugün, kalan hayatımın ilk günü. Her gün hayata yeniden başlamak en iyisi aslında. Böylece insan, umudunu hiç yitirmiyor ve geleceğe boynu dik, zihni açık bir şekilde bakabiliyor. Yeter ki, hayatın bitmediğini bilmeli insan. Her günün yeni bir şans olduğunu, “hiçbir şey” için “asla” geç olmadığını görebilmeli.

Umudunu hiç yitirmemeli.

Bugün kendimi arınmaya bıraktım. Geçmişe dair hiçbir şey düşünmemeye, olayları toprak altına gömmeye karar verdim. Kavgalı olduğum insanlarla sanki ilk konuşuyormuşçasına konuşmaya, geçmişi bir köşeye bırakıp insanlarla sanki şimdiye dek hiç karşılaşmamışçasına yeniden tanışmaya, kendimi yeniden tanıtmaya karar verdim. Yanlış bilinenleri doğru yapmaya ve doğru bilinenleri onaylamaya karar verdim.

Bugün hayatıma yeniden, kaldığım yerden, başlamaya karar verdim. Biliyorum, bunun için en ideal gün bugün. Tıpkı her gün olduğu gibi… Umudumuzu yitirmemeli, hiçbir şey için asla geç olmadığını bilmeliyiz. Önemli olan kendine güvenmek değil midir zaten? Başaracağını bilmek. Umudun kırıksa zaten, bir – sıfır yenik başlarsın hayatla arandaki maça.

Biliyorum, geçen gün günler bana bir cehennem azabı yaşatmış olsa da, her şey bitti diye düşünsem de… Biliyorum. Hiçbir şey için geç değildir; hele ki bu hayatın ta kendisiyse...