Bir tiyatro oyunu bizimkisi. Biraz aşk biraz meşk, unutmak, unutamamak, gurur, kırılmak, düşünmek, bağlanmak ve benzeri... Bu sahneyi biz kurduk. Baş karakterlere de kendimizi oturttuk. Yapmasaydık keşke, olmasaydık odak noktası.
Arar mısın?Published by Sound_Of_Silence 29-10-2005 |
|
Bir tiyatro oyunu bizimkisi. Biraz aşk biraz meşk, unutmak, unutamamak, gurur, kırılmak, düşünmek, bağlanmak ve benzeri... Bu sahneyi biz kurduk. Baş karakterlere de kendimizi oturttuk. Yapmasaydık keşke, olmasaydık odak noktası. Bakmasaydı insanlar bize, görünmeseydik, yok olsaydık sonsuzlukta. Belki o zaman karışmazdı sahneler birbirine. Dağılıvermezdi oyun birden bire, yıkılmazdı belki sahne başımıza. Son başa, baş sona binmezdi. Mutluluk hikâyenin sonunda olur, sevenler birbirine kavuşur ve hüzün ilk sahne olurdu olursa.
Sahnenin köşesine ilişip, yokluğuna alışmaya çalışıyorum. Sensizliğe alışmaya çalışıyorum. Umut besleyerek geçiyor günlerim, saatlerim. Yalnızlığımı paylaşabileceğim kimse yok çünkü ben, kalabalıkların arasında yalnız kalmış küçük, yaralı bir serçeyim. Her gece sahnenin orta yerine bir yatak koyup yatıyorum. Tam olayların orta noktasına kendimi koyup düşünüyorum. İçinden çıkamıyorum hiçbir şeyin. Gerçekten yalancı mıyım ben? O kadar kötü bir kız mıyım? Saf mıyım yoksa? Bilmiyorum... Kimse beni tanımıyor ve ben de tanımıyorum kendimi. Tanımak istemiyorum. Yalan yok, hata var, saflık var hayatımda. Temel olmuş bana. Sıyrılıp kurtulmam lazımdı anılar ve gecelerdeki ağırlıktan. Sen bana yardım edebilirdin. Edemedin. Aşabilirdik tüm engelleri, kulaklarımızı tıkayabilirdik çevreden gelen seslere. Yapamadık. Olamadık. Çocukluk yaptık ve yalnızlığın kuytu köşelerine çektik hayatımızı. Yanlış yaptık. Kendimize eziyet etmekten başka bir işe yaramaz yanlışlarımız. Mutlu olmak vardı sonunda; deli gibi sevmek vardı; bir şeyler başarmak vardı. Azmedemedik. Bu kadar güçsüz müyüz biz? Hayır değiliz. Olamayız. Şans ya da gerçekten sevdiğin için her şeyi unutup yeniden başlamak hayatına. Kaldığın yerden sevinmek ve üzülmek, beraber bir şeyler paylaşmak. Tekrar ve tekrar... Biz de bu gönül oldukça severiz sonsuza kadar; ya da rezil ederiz hayatlarımızı. Kalmak, devam etmek yürek ister. Sen gerçekten bıraktın gittin beni yalnızlığımın orta yerinde, dünyanın sonunda, sonsuzluğun başında. Bana eşlik eder misin sonsuzluğun sonuna kadar? Dünya arkamızda yıkıladursun hayallerle beraber. Başka bir dünya arar mısın benimle birlikte? |
|
|
|
#1
Gönderen
skeptic
on
29-10-2005, 21:52
|
|
sanırım bugünlerde böylesine yürekli olmuyor ilişkiler ,çevreme baktığımda seven insanların gözlerinde bunları göremiyorum.belki yanılıyorum,kötümserlikten bu yazdıklarım ama birazcık özveri serpilirse günümüzdeki ilişkilerin üzerine belki faydası olur.
bu siteyi daha yeni tanıyorum pek kişileri tanıma fırsatım olmadı ama sanki bu yazı birine yazılmış buralardaki.. |
|
#2
Gönderen
yedi
on
30-10-2005, 00:41
|
|
Skeptik selam. Burada, yazılan yazıların kime veya kimlere yazılmış olabileceğinden ziyade, içerik ve anlam bakımından ne anlatmak istediğine, foruma ( yani forum sakinlerine ) neler katabileceğine odaklanıyoruz.
Kişilerin özel hayatları kendilerini ilgilendirir, o özel hayatlar sonucu oluşmuş duyguları içeren eserler, eğer kişi burada yayınlarsa hepimizi ilgilendirir. Yazılarını ve yorumlarını bekleriz. ![]() |
|
#3
Gönderen
skeptic
on
30-10-2005, 02:00
|
|
sitenin formatını tabi ki de algıladım.sadece duygularını çok samimi ve içten ifade etmiş çok hoşuma gitti.ve bunun sanki birine bir isyan olacağını düşündüm,yani birine çağrı gibi..yoksa tabii ki de ben o tarafıyla ilgilenmiyorum.
öyle işte bilmem anlatabildim mi.. ![]() |
![]() |
| Etiketler |
| arar |
| Echoes Tools | |
| Görünüş Şekli | |
|
|