Bir Pazar Sabahı

Koşuyorum. Koskoca bir çayırda rüzgarın o tatlı serinliğinin yüzüme çarpmasını derin derin hissederek yemyeşil yerin üstünde, masmavi göğün altında koşuyorum ona. O ise koskoca bir elma ağacının altında beni bekliyor.... Hafif gülümsemesinin yüzüne yayıldığını görünce içim aşkla doluyor, daha hızlı koşuyorum kollarımı açmış vaziyette.... Tam o anda ayağım bir taşa takılıyor ve yere yapışıp 3 metre kadar sürükleniyorum. ''Tüh Allah kahretsin s.çtık romantizmin içine'' diyerek ayağa kalkıyorum ve koşmaya devam ediyorum yüzümün sol yanını kaybettiğimi çaktırmadan. Bozuntuya vermeden koşuyorum. Koşuyorum. Hala koşuyorum. ve ''Ulan amma da uzakmış'' diyerek biraz sinirli tam anlamıyla coşkulu bir vaziyette koşmaya devam ediyorum. O ise hala yüzündeki o sıcak gülümsemeyle orda beni bekliyor. ''Bu karı niye koşmuyo lan eşşek miyim ben o da koşsun''diyorum ve duruyorum en sonunda. Koşmaktan iflahım kesilmiş dötümden soluyorum ve aramızdaki mesafeyi bir nebze kapatamamışım. ''Senin de, ağacının da'' diyerekten yere uzanıp kapıyorum gözlerimi ''geç kaldın'' ''geç kaldın'' ''Ali uyan!''. Gölerim faltaşı gibi açılıyor ve anlıyorum ki annem beni şuursuzca bir Pazar sabahına uyandırmış. O anda rüyamdaki kızla çok önceden ayrıldığım geliyor aklıma ve şu kabusa uyanmaktan ne denli nefret ettiğimi yüksek sesle geğirerek dile getiriyorum. Yine midemi bozmuşum..