Biraz deliyim galiba

Bir de herkesi ve herşeyi, her şeye rağmen her zaman seviyorum... Manyağım ben… Deli ötesi... Mal... Artık siz ne yakıştırırsanız...
Ya da şöyle diyelim " Kim; neyi, nasıl düşünmek istiyorsa..."

Saygılar efenim...

Bu Başlığı Değerlendirin

Şuurunu Yitirmeye Başlamak..

Posted 25-02-2007 at 14:23 by Sound_Of_Silence
Updated 06-09-2007 at 23:57 by Sound_Of_Silence

Gecenin saat kaçı bilmiyorum.Sanırım saat biri geçiyordur..Aniden üst üste gelen mesajlar ve konuşmalarla yaşadığım titremeler , ruhumu derinden sarsmaya başladı.Bu sarsıntılar karşısında kendimi tutmaya çalışıyor, o kadar kasıyordum ki , titremeleri daha da arttırıyordum. Derken, dayanamadım.. boşalıverdi her bir damla aniden,şelale olmuşcasına.Canım yanıyordu,kalbime bıçak sokulmuş gibiydim.Can çekişiyordum...Sonra mesajlar duruldu..sözcükler sustu... Ama ben susamadım.Krize girmişcesine tepinmeler, sonra durup durup ağlamalar, manasız bir kaç şey sayıklama,vücuda ateş basması..kısacası şuurunu kaybetmeye başlama..

Krize o kadar kapılmıştım ki gözyaşlarımın beni boğmaya başladığını , nefes alamadığımı çok sonraları anladım.Bu seferde öksürük krizleri boy gösterdi..Derken mide bulantısı..Baş ağrısı..Zar zor gecenin ikisinde kendini tuvalete kapatmak.Doğal olarak tüm ev halkının , senin krize girdiğini öğrenmesi ve annenin tüm şevkatiyle sana yaklaşma çabaları..ama boş..cevap veremezsin ona. Onunla paylaşamazsın bunu.Hoş, kiminle paylaşabilirsinsin ki?Kendinle bile paylaşamazsın..yapamazsın ..yoksa yine titremeler, kasılmalar ve deli gibi tepinip ağlamalar baş gösterir.

"Sen!Hepsi senin suçun!Cezanı çekeceksin..." ... "Cezamı çekiyorum, ama bu kadar ağır olmamalı Tanrım..bu kadar ağır olmamalı..??Neden ben?"Kafamın içinde sabaha kadar dolaşıp, beni uyutmayan fikirler.Kabuslar görmeme sebep olan sözler..

Sabah yataktan kalktığımda, direncini kaybeden vücduma , gecenin bıraktığı izleri gördüm ayna karşısında.Gece yaptığım stress , sabah , şişmekten açılmayan gözler armağan etti bana.Bu öyle bir stress ki tüm direncim kırıldı.Dudağımda uçuk,ağzımda aft,suratımda sivilceler çıktı.Oysa ne de güzel başlamıştım dün güne?Peki ya bir hafta?Koskoca bir hafta dayanabilecek mi vücudum bu ağırlığa?Yükünü kaldırabilecek mi?Okulu da düşünmek zorundasın..Verebilecek misin sınav haftasındaki sınavlarını bu psikolojiyle?Başarabilece k misin?Sanmıyorum..Peki ya onbeşi?Onbeşi de kaybolup gidecek o bir haftanın içinde..Hani çok mutlu olacaktın o gün?Tüm günü ayırmıştın hani..Peki şimdi?Kime ne diyeceksin,söyler misin bana, kime ne diyeceksin?Kimseye birşey diyemeyeceksin..Özellikle de ev halkına..Belki alırsın başını gidersin bi yerlere sabahtan akşama kadar içer içer güzelleşirsin ve ..sonra eve dönemeyebilirsin..Başına kimbilir neler gelir?Kimbilir belki de ölürsün..Belki ölünce hocalar da acır , "sınavlarında da pek başarılı olmuştu.İyi öğrenciydi fln" derler..Harbi sen ölsen arkadandan ne derler?İyi şeyler mi der insanlar, kötü şeyler mi der?Peki ya"o"ne der?Hani şu tüm gün deliler gibi eğleneceğini düşünmenin en büyük kaynağı ne der?İyi şeyler mi der kötü şeyler mi der?Yoksa hiç yorum yapmaz mı?
Bu bir hafta nasıl geçecek biliyor musun?Geçmeyecek.Birşeyle rin geçmemesi için zamana hapsetmek lazım kendini.Onun için bundan sonrasını yaşamaman lazım.Ölmen lazım yani..Bunu yapabilecek cesaretin var mı?Yok.Ama ölmüş kadar oldun zaten.Ve düne hapisolup kaldı ruhun..Dünkü o güzel dakikalarda kaldı benliğin...ve zamandan kopabilmen , yaşama dönebilmen için..bir mucize lazım..Kimbilir belki bi öpücük yada başka birşey..Bir hafta..Koskoca bir hafta..tıka basa dolu bir hafta.Ruhunun ezildiği, yıprandığı, sarardığı bir hafta ve hayatının en kötü yaşına adım atacağın gün önüne seriliduruyor şimdi.Bugün birinci gün..Umarım bu haftayı sağ çıkartırsın ruhum..umarım..

S. İpek Ortaer
09-10-2005