Bu Başlığı Değerlendirin

Sanırım Uyumam Lazım

Posted 25-02-2007 at 14:32 by Sound_Of_Silence
Updated 06-09-2007 at 23:53 by Sound_Of_Silence

Kapıyorum tüm kapılarımı bilinmezliğin boşluğuna, yalnızlığımın sarhoşluğuna. Tek başıma oturuyorum yerde. Bir kara delik gibi içine çekiyor beni odam. Bir ağırlık var üzerimde; boğulduğumu hissediyorum. Beynim uğulduyor. Çığlık çığlığa bağırmak istiyorum ve bağırıyorum da içimden geldiği gibi. Ama yok; rahatlayamıyorum.

Kalkıyorum yerden yavaşça. Beynim dönüyor. El yordamıyla buluyorum pencerenin kulpunu. Bayıldı bayılacak bir şekilde, zar zor çeviriyorum kulpu. Serin, kar kokan bir rüzgâr vuruyor suratıma. Gözlerimi kapıyorum. İçeri kar dolmaya başlıyor; pencereyi kapatıyorum usulca. Çöküyorum kaloriferin önüne; sırtım yanıyor, kavruluyor ama aldırmıyorum. Yanmama rağmen titremeye başlıyorum. Sanırım yine bir kriz anı. Hızlı hızlı nefes alıp vermeye başlıyorum. Nefesimden boğulacağım…

Neden sonra kendime gelmeye başlıyorum biraz. Aradan geçen bir saatte ne yaptım, ne ettim bilmiyorum. Sıcaklık sırtımı uyuşturmuş; sanki her tarafımda karıncalar geziyor. Yine el yordamıyla buluyorum küçük lambalarımın düğmelerini. Hepsini yakıyorum tek tek. Oda, mistik bir havaya bürünüyor. Lambaların duvarlarda yaptığı gölge oyunlarını seyrediyorum. Hafif bir müzik açıyorum bilgisayarda. Odanın ortasına sere serpe yatıp tavanı seyrediyorum. Sanki her şey etrafımda dönüyor. Bir süre sonra ağladığımı fark ediyorum. Kriz yok; ama damlalar süzülüyor gözlerimden. Üzerimde inanılmaz bir ağırlık var, kollarımı bile kıpırdatamıyorum. Biliyorum imkânsız ama “Keşke beni arasa” diye geçiriyorum içimden. “Yahut daha da imkânsız şeyler düşünmeliyim belki de hayallerimin gerçekleşmesi için” diyorum. “Keşke bir anda kapıyı açsa ve odama giriverse… Sonra dudağıma bir öpücük kondursa, ‘Her şey bir rüyaydı; artık uyan’ dese bana…” diye geçiyorum aklımdan. “İmkânsız…” diye mırıldanıyorum. “Geçen de rüyamda gördüm. Aslında her şey bir şakaymış; beni denemiş. Öyle diyordu bana. Tekrardan eskisi gibi olmak için sabırsızlanıyormuş. Keşke…” Zaten hayatım keşkelerle dolu. Yine de umudum var. Umut, keşkelerimi örtüyor sanırım. Yatmam lazım. Yatıp uyumam ve güzel rüyalar görmem lazım. Sana ulaşabildiğim tek yer rüyalar. Uyumam lazım sanırım…

S. İpek Ortaer
26-02-2006