Gülmeyi Anlatmak

Biraz deliyim galiba Bir de herkesi ve herşeyi, herşeye rağmen her zaman seviyorum... Manyağım ben… Deli ötesi... Mal... Artık siz ne yakıştırırsanız...

Ya da şöyle diyelim " Kim; neyi, nasıl düşünmek istiyorsa..."

Saygılar efenim...

Bu Başlığı Değerlendirin

Gülmeyi Anlatmak

Posted 13-06-2007 at 01:13 by Sound_Of_Silence
Updated 12-09-2007 at 01:09 by Sound_Of_Silence

“Hani… Hani bazen o kadar mutlu olursun ya… Yani… Bak… Nasıl anlatsam ki? Yani… Bazen o kadar mutlu olursun ki… Aslında mutsuzsundur! Anlatabildim mi?” Daha öncesi de var tabii… Beraber gittiğimiz konser, ardından ve öncesinde toplaşmalar… Ama sanırım beni en çok o gün güldürdün. Oturmuş kitap konusu tasarlıyorduk hani; sen, ben, Onur…

“Anlatabildim mi?” Anlatıyordun, ama aslında anlatamıyordun. Biz de anlıyorduk ama anlayamıyorduk da; tek yapabildiğimiz gözümüzden yaş gelene kadar gülmekti. Sonra, teke tek kaldığımızda hepten gülmekten yerlere yatmıştık seninle, üstelik sokak ortasında, deliler gibi (!) Kendime inanamamıştım. İçmemiştik de… Ama bilmiyorum; delicesine gülüyor saçma salak felsefe parçalıyorduk kendimizce yolun ortasında. Arabalar çarpıyordu az kalsın, insanlar bakıyordu garip garip… Ama biz mutluyduk ya, o yeterdi bence. (O an “biz” kavramının farkına varamamış olsak da)

En son, tüm gülüşlerimiz kesilmiş, karnımıza ağrılar saplanmış, kendimizi yatıştırmak üzere bir banka atmıştık. Ama yatışmak ne mümkün, hele ki yanımızda bitiveren mehter takımı, nedense onu görünce de gülme gelmişti. En son sırtımızı dönmüştük birbirimize, belki böyle geçerdi gülme krizi; ama geçmiyordu işte… Geçemiyordu… “Her şey o kadar vardı ki… Aslında yoktu. Aslında biz de yokuz. Yani varız, ama yokuz; değil mi? ” Hala gülüyorduk…

Bir de ilk tanıştığımızda çok güldürmüştün beni; hani bana tam “ siparişimiz yok” diyeceğin zaman. Hani, masanın yanında dikilmişken “sipariş almak” dışında bir işlevim yok gibi gözüktüğümü ben de az çok tahmin ediyordum aslında. Sana kızmıştım yerime oturduğun için; ama şöyle bir bakıp kızgın gözlerle, yerime geçmekle yetinmiştim. Keşke o zaman daha dikkatli süzseymişim seni.

Aslında sen beni hep güldürüyorsun biliyor musun? Her mutluluğumun içinde bir sen var mutlaka; her rahatlamamın içinde… Gözlerine bakmak gülümsememe, rahatlamama, mutlu olmama yetiyor… Şimdi uzaklardasın ama yine de mutlu ediyorsun beni; bir telefon görüşmesi yapmak, iki defa rüyamda görmek feci mutlu ediyor beni. Umarım en kısa zamanda bu ayrılık sona erer…

Haziran '07