Bahçe

Biraz deliyim galiba Bir de herkesi ve herşeyi, herşeye rağmen her zaman seviyorum... Manyağım ben… Deli ötesi... Mal... Artık siz ne yakıştırırsanız...

Ya da şöyle diyelim " Kim; neyi, nasıl düşünmek istiyorsa..."

Saygılar efenim...

Bu Başlığı Değerlendirin

Bahçe

Posted 25-02-2007 at 14:28 by Sound_Of_Silence
Updated 12-09-2007 at 01:06 by Sound_Of_Silence

Kalkmak; kalkmak ve uzaklara gitmek ya da yakın bir yerlere gidip sorunlardan uzaklaşmak. Belki birileriyle telepati kurmak istemek ya da başka bir şey…

Mesela derslerde gelir başıma. Gözüm hocada olmasına rağmen aklım düşüncelerin esiridir. Bazen dalar gözelerim pencereden dışarı; masmavi gökyüzüne bakarım. Kestane ağaçlarının sonbaharda altın sarısına bürünen yapraklarına bakarım. Her gün yaprakların düşüşünü seyrederim; her dakikanın hayatımdan alıp götürdüğü saniyeleri seyrettiğim gibi. Kalorifer bedenimi ısıtırken, açık pencereden gelen rüzgâr hafif hafif yüzümü okşar. Rüzgârın etkisiyle dallardaki yapraklar sallanır ve düşerler zamanın geçişi gibi yavaş, zamanının geçişi gibi geri alınamaz bir şekilde.

Güneş vurur akşama doğru çimenlere, yapraklara ve tahtaya. Deli dolu geçtiğini sandığın hayatının ne kadar yavaş aktığını anlarsın boş derslerde. Anıların beynini tırmalayış sesiymişçesine sesler gelir diğer sınıflardan. Garip bir huzur vardır sınıfta.

Yine bakarım pencereden; düşüncelere dalarım çimenlerin üstündeki kızılyapraklara bakarak. Sabah yağan yağmurla ıslanmış olan siyah ağaç gövdelerine bakarım. İlerdeki çeşmenin üzerinde yalanan siyah, simsiyah kediye bakarım kimseye hissettirmemeye çalışarak. Çünkü bana bakanların, düşüncelerimi okuyacaklarından korkarım.

Derken zil çalar. Etraf hareketlenir. Sınıfın pencerelerinden koridordaki öğrencilerin cümbüşünü görürüm, hayatı görürüm. Yavaşça yerimden doğrulur ve sınıfın arkasına gidip mantomu alırım. Sıkıca giyindikten sonra çantamı alır çıkarım sınıftan. Yürürüm, o hiç bitmeyecek gibi görünen okul koridorlarında ve çıkarım bahçeye. Güzel bahçeye, bütün ders seyrettiğim ve ilham aldığım bahçeye. Havuza bakarım, balıklara bakarım. Yavaş ama emin adımlarla o görkemli çıkış kapısına doğru ilerlerim. Çıkmadan önce dönüp tekrar bakarım o yaşlı binaya, havuza, yalanan siyah kediye. Bir huzur dolar içime, güneş vurur gözlerime. Sevmeye başlarım bu ortamı, kimse yokmuş gibi koşup, ilerde yığılı duran kuru yaprakların üzerine atlamak gelir içimden, çimlerin üstünde yuvarlanmak geçer içimden. Sonra arkamı dönerim ve çıkarım o büyük kapıdan. Yürürüm caddeye doğru, yine düşüncelere dalarım. Ömrümün biteceğini ama okulun bitmeyeceğini düşünmeye başlarım.

S. İpek Ortaer
29-11-2005