Biraz deliyim galiba

Bir de herkesi ve herşeyi, her şeye rağmen her zaman seviyorum... Manyağım ben… Deli ötesi... Mal... Artık siz ne yakıştırırsanız...
Ya da şöyle diyelim " Kim; neyi, nasıl düşünmek istiyorsa..."

Saygılar efenim...

Bu Başlığı Değerlendirin

Arar Mısın?

Posted 25-02-2007 at 14:25 by Sound_Of_Silence
Updated 06-09-2007 at 23:57 by Sound_Of_Silence

Bir tiyatro oyunu bizimkisi. Biraz aşk biraz meşk, unutmak, unutamamak, gurur, kırılmak, düşünmek, bağlanmak ve benzeri... Bu sahneyi biz kurduk. Baş karakterlere de kendimizi oturttuk. Yapmasaydık keşke, olmasaydık odak noktası. Bakmasaydı insanlar bize, görünmeseydik, yok olsaydık sonsuzlukta. Belki o zaman karışmazdı sahneler birbirine. Dağılıvermezdi oyun birden bire, yıkılmazdı belki sahne başımıza. Son başa, baş sona binmezdi. Mutluluk hikâyenin sonunda olur, sevenler birbirine kavuşur ve hüzün ilk sahne olurdu olursa.

Sahnenin köşesine ilişip, yokluğuna alışmaya çalışıyorum. Sensizliğe alışmaya çalışıyorum. Umut besleyerek geçiyor günlerim, saatlerim. Yalnızlığımı paylaşabileceğim kimse yok çünkü ben, kalabalıkların arasında yalnız kalmış küçük, yaralı bir serçeyim.

Her gece sahnenin orta yerine bir yatak koyup yatıyorum. Tam olayların orta noktasına kendimi koyup düşünüyorum. İçinden çıkamıyorum hiçbir şeyin. Gerçekten yalancı mıyım ben? O kadar kötü bir kız mıyım? Saf mıyım yoksa? Bilmiyorum... Kimse beni tanımıyor ve ben de tanımıyorum kendimi. Tanımak istemiyorum. Yalan yok, hata var, saflık var hayatımda. Temel olmuş bana. Sıyrılıp kurtulmam lazımdı anılar ve gecelerdeki ağırlıktan. Sen bana yardım edebilirdin. Edemedin. Aşabilirdik tüm engelleri, kulaklarımızı tıkayabilirdik çevreden gelen seslere. Yapamadık. Olamadık. Çocukluk yaptık ve yalnızlığın kuytu köşelerine çektik hayatımızı. Yanlış yaptık. Kendimize eziyet etmekten başka bir işe yaramaz yanlışlarımız. Mutlu olmak vardı sonunda; deli gibi sevmek vardı; bir şeyler başarmak vardı. Azmedemedik. Bu kadar güçsüz müyüz biz? Hayır değiliz. Olamayız. Şans ya da gerçekten sevdiğin için her şeyi unutup yeniden başlamak hayatına. Kaldığın yerden sevinmek ve üzülmek, beraber bir şeyler paylaşmak. Tekrar ve tekrar... Biz de bu gönül oldukça severiz sonsuza kadar; ya da rezil ederiz hayatlarımızı. Kalmak, devam etmek yürek ister. Sen gerçekten bıraktın gittin beni yalnızlığımın orta yerinde, dünyanın sonunda, sonsuzluğun başında. Bana eşlik eder misin sonsuzluğun sonuna kadar? Dünya arkamızda yıkıladursun hayallerle beraber. Başka bir dünya arar mısın benimle birlikte?

S. İpek Ortaer
29-10-2005