kültürleriyle yaşar kemalin bir ada hikayesi üçlemesinin ilk romanıyla tanıştığım güzide insanlar.poyraz musayla şeyhin birlikte geçirdiği günler kitapta en sevdiğim yerlerden biriydi.

"bunlar şeytana, güneşe, toprağa, ateşe tapıyorlarmış. o şeytan ki allaha başkaldırmış. kim gördü şeytanı, allahın huzuruna kim gitti ? bir yandan bakarsan, yezidiler haklı. vareden ve yaratan ki topraktır, güneştir, sudur, havadır. yezidiler günde üç kere, bir sabah gün doğarken, bir kez de öğleyin, güneş tepedeyken, bir de gün batarken yönlerini güneşe dönerler, dualarını okurlar. yüzyıllardır bu insanlar öldürüldüler, o kadar sürgün edildiler, o kadar işkence gördüler, o kadar aşağılandılar, gene de yılmadılar, tükenmediler. şu insanoğlunda öylesine bir güç var ki tükenmiyor, çürümüyor, ölmüyor, toprak gibi, ışık gibi, su gibi. ben yezidi değilim, ama onların direnme güçlerini, insanlıklarını, dostluklarını seviyorum, onların dirençlerine saygı duyuyorum. onlar adam öldürmezler. adam öldürenler yezidilikten çıkarılırlar. onlar savaşı bir toplu kırım sayarlar. savaşa katılmamak için direnirler. yüzyıllardır kan revan içindedirler, durmadan durmadan kanları seller gibi akmıştır. ottan başka yiyecek bulamamışlar, ama yürekleri kararmamış, sevinçlerini yitirmemişler, hangi koşul içinde olurlarsa olsunlar, yüce dağların kovuklarında kartallar gibi yaşamışlardır."
(yaşar kemal, fırat suyu kan akıyor baksana)


"yezidiler günde üç kez güneşe döner dua ederler. her isteyen, çoluk çocuk, genç, yaşlı olsun, şeyh olsun, emir olsun, herkes güneşin karşısına geçer içinden ne geçiyorsa güneşe söyler. belki de insan soyunun şimdiye kadar söyledigi en güzel dualar bunlardır. belki de en güzel türküler, en güzel şiirler bu dualardan çıkmıştır. belki de mezopotamya'nın bütün destanlarının temelinde bu dualar vardır"
bu da kardeş türkülerin "doğu" albümünde kitaptan alıntıladıkları bölüm.