uykuya dalar gibi
birakir kendini hayatin devinimine
acıyla sıkıltırılmış ruh kütlesi
basınçtan dolayı hayalet olur.
ve batakliklar içnde bir zindan yaratir kendine
efsanelerden bir kahraman seçer
evine bir bitki alir gibi
ve zaman kendi anti kahramini yaratir ,
devinim denilen sonsuz kaos içinde .
Budur baslangici çıldirmis bir bilincin .
ve her başlangıç biraz sonu bulma isteğidir.
gerçeğe yakınlaşmak için.
Vizyonların değişkenliğini bilsemde
Acının merkezine yapılan basınç değiştirmiyor duyumsananı.
Ne daha az ne de daha çok
Hep aynı tanıdık ağrı sancıyor içimde.
Demek ki elle tutulamasa bile
havaya karışıp nem gibi üstümüze çöken bir geçek var
nefti ve küf kokulu duvarlardan soluyoruz gerçeği,
ciğerimize yapişip içimizi dağlayan bir gerçek var! Elimi kesip akan kanı izlerken farkında olduğum acı ne kadar gerçekse içimde ki boşluğun gerçekliğinide aynı sayıyorum çünkü sona yaklaştıkça şiddetleniyor , 3. gözümle görebiliyorum ve içimden çıkarıp diyorum ki ;
Nerden geldiğini biliyorum
Titreyen ellerin açığa çıkarıyor seni
Hiç korkma ölüm taşıyan bakteriler yaşatacak nefretini
Kar kaplıyor şimdi yolları ve her tane kendi özel yerine ..
Bırakıyorum seni arayan gözlerin asla kapanmadiği yere.
Unutma
Kuşkunun yılanı uyandığında
Bir fare kadar kımıltısız olmasın
değiştirebilmek için
ölebilmek için
uyu..
Çünkü bu gecelerinde bir sabahı olacak
ve siyah saten çarşaflara adını yazmak zorunda kalmayacağim.