Dışımdaki sonsuz noktadan kendime bakıyorum. Bakan benim ama baktığım şey ben miyim? Dışımdaki sonsuz noktadan söz edebilmek için önceden ben olduğuma inandığım, sınırlı olduğunu bildiğim -en azından düşündüğüm- eski benin şimdiki benle özdeş olduğundan emin olmam gerekmez mi? Böyle olmasaydı bile kendime kendi dışımdan baktığımı söyleyemezdim yine. Çünkü baktığım yerle bakışımı yönelttiğim yerin farklı olduğunu gösteren hiçbir delil yok elimde. Ama güzel bir gündü. Çalıştım, güldüm, eğlendim. İçim dışıma çıktı, kabul ediyorum. Bugüne burada son veriyorum.