Şöyle biraz yükselip kendime ve dünyaya yukarıdan bakınca anladım ki mümkünmüş her şey. Evrene kök salmış gibi uzanıyormuş varlığım. Anladım bunu. Her uç bir yıldıza değiyormuş da, her yolun sonu aydınlıkmış meğer.

Fakat beklemek lazım. Çünkü kozmik işler aceleye gelmez. Köklerin bir karıştı mı, kendi içine çökersin.

Acele etme. Işığın sana gelmesini bekle.