Etiketlenmemiş

hayatımın anlamını kaybetmiş yürüyorsam bilmediğim sokaklarda
bir parça mutluluktu galiba aradığım bilmiyorum
bir tek senin gözlerin aklıma geliyor birde gidişin
hayatım işte o an yıkıma uğramıştı
bir zamanlar geçmesine izin vermediğim zaman
şimdi uçup gidiyordu
sensiz sokaklar var karşımda
adım atmak o kadar zorki
her adımda kahroluyor yüreğim

Seviyorum Seni
Şehrin en korkunç,
en karanlık,
en tenha,
en tehlikeli sokaklarında sesleniyorum sana;
varoşlardan,
kara mahallelerden sesleniyorum;
çamur yollardan,
ışıksız evlerden,
sobasız odalardan sesleniyorum ve bütün bunların yüreğiyle,
çaresiz heyecanların diliyle, yokluğun
ve çaresizliğin kelimeleriyle
seviyorum seni.

Ellerimin buz tuttuğu mevsimdi seni sevdiğimde… Şimdi ise yüreğimin buz kalıbına döndüğü şu günlerde seni unutmaya çalışıyorum her ne kadar daha çok özlemlere boğsada. Her ne kadar unutsam da, bir yerlerde karşıma çıkıyorsun ve o siyah gözlerin yine gözlerimde, oysa ben ellerinden tutmak isterdim. Yüreğine yaslanmak… Hepsi bir hayal gibi görünse de, her şey senin elindeydi...

Acılarım bana kalsın bırak sakın dokunma!...
Sen acı çekme dayanamam, güvenemem kimseye, aldırmaz olurum... yaşamaktan hiçbirşey anlamam, aşktanda öyle... Acılar bana kalsın o yüzden... git uzaklara... başka yollara.. başka kollara... benim olma hiçbirzaman... o yüzden acılar hep bende kalsın...

yaralı bir kurdun hikayesi bu.. sen giderken geride bıraktığın yaralı bir kalbin acısı gibi...
anlamsız.. sessiz.. ve cevapsız... son kez duyduğum sen gibi; suskun dudakların...

[B] İki ucundan tutup biraz çekiştirsek, genişler mi hayat? "Çıkarın bizi burdan" diye bağırıyor adam Ağır Roman'da.

Çıkartırlar mı bizi burdan? Saçlarımızdan tutup sürükleyerek getirdik*leri bu köle pazarında, bu kurtlar sofrasında, ağzımıza bir avuç su uzatacak babayiğit kaldı mı?
Yeryüzü denilen bu muazzam genişliğin ortasında sürekli daralan, sürekli daraltan, sürekli kanayan ve sürekli kanatan bir eşkıya, bir asyalı, bir kara çocuk gibi oturup, hayata ve kendimize...

[B]Bize, "İşte İstanbul" diye gösterdikleri bu işkembe, bu kenar mahalle, bu Esenler, bu Bağcılar, milyonlarca trajediyi her sabah konfeksiyon atölyelerine, getir götür işlerine,
telefona bakı*lan ofislere, minibüs koltuklarına doğru akıtırken, bazen bir kara göz,
bazen sahte bir sarışın saç çalınır gözlerime.

Adı belki "Avcılar Güzeli Y.," belki "Yenibosna Güzeli F.," belki de bir başka mahallenin veremli kızı "K." olan bu gözler...

[B]Ey hayatın yağız çocukları... asi ruhlar... rüzgar ve güneş aksanlı serseriler... yetişin... bir bıçak kavgasının ortasında kaldık bugünlerde. façasını bozduğumuz züppeler, beyaz yumurta kafalı saray çocukları, sakin ve silahsız yakaladı sicilimizi. adam yaralama, hesaba çekme, mekan basma ve namus cinayeti türünden her biri kendi içinde fiyakalı suçlar işledik.

ve her biri kendine ait ağır, tumturaklı, gotik ve bilumum egzantrik hiyerarşilerle işlenen bu suçlar alnımıza kaydedildi....

[B]Gitmek güzeldir. Kalıp bir sirk maymununa dönüşmektense hayatınızda,
kalıp suratımızı boyamaktansa,
kalıp "geride kalan her şeye" tahammül etmektense;
gidilmelidir.

Gitmek güzeldir. Güzeldir bütün renklerini yeryüzünün, bütün tadlarını, bütün seslerini, bütün iklimlerini, bütün sözlerini, onları bir put belleyenlerin masasına atarak, belirsiz, tarifsiz ve kifayetsiz bir 'gidiş'e gitmek. Bütün bu renkler, bu tadlar, bu sesler, bu iklimler biraraya...

ve zaman geçiyor... insanlar geçiyor.. olaylar geçiyor.. bir sona doğru yolculuğm var.. kaybettiklerimle birlikte!.. kazanmak kaybetmek herşey anlamını yitirmiş.. kazanmak nedir kaybetmek nedir... bilmiyorum.. sadece yorgunum ve uyumak istiyorum... bazen oluyor bir suçun yada ne bilim bir şeylerin bedelinimi ödüyorum die düşünüyorum ama aması neki.. yok... bitik... bıkık... isyan... daraldım artık herşeyden bıktım... gülen yüzlerden... insanlardan... arkadaşlarımdan... tek bişey var alkol... bir...

[B]Meydanların orta yerinde yaktığımız bir kamyon lastiği kadar olamadın be yüreğim.

"Kopartıp at" diyorum acıyan yerlerini. Bu İğler sana ağır, bu iğler sana yabancı ve inadına gereksiz "bu aşk." Döndür kendini güneşe, yeryüzüne doğru uzat ayaklarını ve sakin ve mağrur ve kendin olarak bak dağlara, denizlere, insana.
Ve insana bakmak bir tür dua olsun gözlerinde, bir tür yakarış olsun ettiğin her cümle, kullandığın her kelime. Uşakların ruhundaki çamur...