Dediler ki sal artık ağlamalarını pencerenden. Aç da perdeni bi nefes al derin derin, içeri girsin güneş, izin ver artık. Haketmio musun?
Git de eskisi gibi izle denizi (D)üşü(N)meden..!
Düşün ki sen hiç tanımadın onu, hiç olmadı hayatında,
Düşün ki hiç bakmadı,sarılmadı sana, hiç yalan söylemedi ve sen de hiç inanmadın söylediklerine.
Düşün ki biten her güzel şey gibi o da güzel bitti . .
Öyle düşün sadece bi kez..!

Hep kendimi başkalarından daha az umursadığım için mi cesurdum da bu kadar büyütmüşüm ben ‘O’nu içimde?
Cesaret bu kadar gözünü kör eder mi insanın hiç tereddütsüz atlatabilecek kadar uçurumdan?
Akılla birbirine bu kadar mı zıt gider her durumda kalp?
O küçüldükçe ben büyütmüşüm, inatla, vazgeçmeden.
‘O’na mavi adını verip deniz demem gibi basit her şey aslında..
O kadar net, o kadar gerçek değildi hiçbir şey. Değilmiş.
Gerçekle doğrunun hesabında, kırık bir aynaya yansıyan görüntüler gibi çoğalıp önce, sonra sonra başka yollarda ilerlerken bir başkası olarak yaşadığım süreci gördüM.. Ben gördüM..
O kara çocuğu gördüM o yolda. Siyahın bi insanın tenine bu kadar yakışabileceğini keşfettim mesela.
Çok içmiş gibi gülümserken, aslında ilk defa gözlerime baktığında heyecanlanan oydu, her telefonu açışta, her uykuya dalışta, her uykudan uyanışta. Hele hele kalp atışlarını en yakından duyacak kadar yakınındaysa.
Ben tutmuşum işte elinden zihnimdeki o kara çocuğun (!), zorla götürmeye çalışmışım kendi denizimin kıyısına.
Zorla..!
Ben tutturmuşum, koymuşum kafama, benim ya o, sözde benim ya..
Kaydettim bunları zihnimin her köşesine yavaş yavaş, biriktirdim, sonra saklamaya başladım.
Sakladım ve yine biriktirdim. Ordan burdan toplayıp biriktirme ihtiyacıma anlam veremedim bi süre sonra da.
Zihnim yalnızken özgürdü benim aslında.
Değildi böyle, en çok yalnızken üşürdüm ben ama ancak o zaman kendime inandım.
Asıl ait olduğum yerde büyürkenki gibi aldım pozisyonumu, sulara gömüldüm,taşları gördüm dipteki.
Cenin oldum ben, su yuttum.
Boğuldum
.
Eğer bulsaydı kendisini tamamen, ikimizin izini de bulacakmış ve parmak izlerimiz değecekmiş birbirine.
Bulamamış.
Yatağımda uzanırken hayalini gördüğümü hayal etmiştim, o küçük kara çocuğun yanında olurum ben hep zannetmiştim
ama
Kahramanı(n) olmak değildi inan ki derdim . .!

(passiflora