Askerlik bitti sonunda ve mucizevi bi şekilde tanıştık. İlk başta çok umutluydum, ama sıçtığımın bankı üzerinde 3 saat süren ve sıcaktan dilimin damağımın kuruduğu o anlarda, umudum; kıçımdan akan terler gibi eriyerek oturduğum bankı çürütüyordu. Oturmaktan kıçım maymun kıçına dönmüştü ama hala ortada bi bok yoktu.. Neyseki hafta sonu için bi buluşmayı garanti etmiştm kendi aklımca.. Tabi akşam gelen bi msjla hayallerim bok içinde yüzmeye başladı. Umutsuzluk içinde peki ne zaman die sordum. Sormaz olsaydm keşke. Bir sonraki randevum "haftaya hafta sonu" die hiç gelmeyecekmiş gibi duran ulaşılması zor bi gündü!!! Dayanamadım ve "bu kez kesin mi?" diye sordum. gelen cevap beni daha da dumur etti “bilmiyoruuum” o an kafamda şimşekler çaktı ve bitsin die düşündüm boşuna bi çabaydı benimkisi ve söyledm ve o an dünyanın sonunun geldiğini hissettim. 2dk geçmeden köpek gibi pişmandım ama erkekliğime yediremedim tabi bu pek uzun sürmedi ertesi gün köpek gibi yalvarmaya başlamıştım bile. Tabii ki tınlamadı beni. İlk defa bi kız tarafından bu kadar süründürüldüm, hoş hala sürünüyorum ya neyse...