Ama hareket etmeyi reddedersin. Konuşmayı reddedersin. O zaman hiç olmazsa yalan söylemiyorsundur. İçine kapanmış olur, herhangi bir maske takmaz, yanlış jestlerde bulunmaz, oyun oynamamış olursun. Sen öyle san! Gerçek, şeytanca acımasızdır. Saklandığın yer su geçirmez değil. Hayat dışardan sızar içeri. Ve tepki göstermek zorunda kalırsın. Hiç kimse de doğru mu yanlış mı, içten misin yapmacık mısın diye sormaz. Bunlar yalnızca tiyatroda bir anlam ifade eder. Hatta orda bile pek fark etmez. Niçin artık konuşmadığını, kayıtsızlığından çok güzel bir rol yarattığını anlıyorum. Anlıyorum ve takdir ediyorum. Hevesin geçinceye kadar da devam etmen gerektiğini düşünüyorum. O an geldiğinde, diğer her rolünü bıraktığın gibi bunu da bırakırsın...