Bu sabah feci bir sesle yağan yağmurun sesi ile uyandım bir anda.O an içimde keşke şu anda Avda olsam uzanmış olsam o soğuk yüzeye karşımda göreceğim en ufak hareket ile nişanı alıp tetiği çeksem istedim.
Sonra düşündüm de insanların birçoğu Avlanmaya kötü gözle bakar.Ava giden , evinde av hayvanını süs olarak barındıran insanlara vahşi gözüyle bakarlar.Neden çünkü biz yaşayan canlı öldürmüşüzdür.Ilginç gelir bana.Ben yiyeceğimden fazlasını avlamazken karşımda bana vahşi diyenler her türlü tüketimi üst düzeyde tutup israfa yol açarken bana vahşi denmesi.
Elime kan dökülmesinden dolayı mı vahşi oluyorum , yada milyonlarca yıldır bütün canlıların en önemli içgüdüsü olan beslenmeye kendi çabamla gidermek istediğim için mi veya zevk sahibi olduğum.
Değişmeyen bir gerçek ise Avlanan insanın modernleşirken belki de kendini kaybetmemes özünü bilmesi olduğu.
Düşen bir üveyiğin boynunu kırarken ne hissettiğimizi kimse bilmezken bana kalkıp sen bundan zevk alırsın diyebilen öküzler ilk vurduğum kuşun boynunu kırdığım zaman çektiklerimi unutabileceğimi nasıl düşünürler acaba.
Zevk mi dersiniz değil mi ama belki de Ava avcıyı bağlayan avıyla arasında ki o iletişimdir.Ağaçların arasında yatıp kıpırdayamazken karşıdan çıkabilecek geyiği beklerken saatlerce orada yatıp kafanızı dinlendirebilirsiniz.Ama onu gördüğünüz anda bir anda inanılmaz bir karşılıklı mücadele başlar.Hamleleri iyi hazırlayan galip çıkacaktır.Şans pek etki etmez bu durumda.Bir düllodur karşılıklı.Geyiğin göğsüne girdiği zaman ok senin vucuduna binlercesi saplanmıştır.Çünkü sen hissedebilmektesindir o an çektiği acıyı çünkü onun kaybettiği an sen doğa ile iç içesindir.Hiçbir başka zamanda olamıyacağın gibi.