Benim cici blogum...
Taşınma ve Ailesel Salaklıklar
Posted 14-07-2008 at 02:25 by kymophobia
Evden taşındık, taşınıyoruz, taşınmak sürecindeyiz vesaire. Bir senedir Darkmare'le bayağı eğlendik aslında. Düşününce cidden ev hiç boş kalmadı. Kediler -both ways-, eğlence, arkadaşlar, arkmayandaşlar, sevdiklerimiz ve sevmediklerimiz, sevemediklerimiz vesaire ile bir yıl geçti ve durum istediğimiz dışında gelişip aile yanlarına doğru yanlamamıza yol açtı.
Şimdi;
Benim açımdan iki salaklık var.
Öncelikle babamla iyi geçiniyoruz... Niye ki peki? Korkutucu bir fırtına sessizliği. Sanırım "nasılsa askere gidecek pezevenk" diye düşünüp üzerime çok gelmiyor. Ya da son birkaç seneyi görüşmeden geçirdiğimiz için, önce biraz sakin sakin otururmuş gibi yapmak peşinde. Her ne olursa olsun, kavgalar olmayınca garip göründüğümüze eminim.
İkincisi de onca senelik uzaklıktan sonra, ailemle ilgili çok da açık düşünememem. Ne olursa olsun, "can sıkıcı" ile "olduğu kadar" arasında bir yerdeler. Sigarama, içkime karışan yok, eve kaçta girip çıktığımla ilgilenen yok ve -emin olun annemle babamı tanımanız lazım, 77 yaşında olmak onlar için sadece rakamsal bir şey- neden birisi kalkıp laf etmiyor diye düşünmekten kafayı yemek üzereyim.
Tamam, belki de kavgayı kaşıyorum. Belki, tam bilemiyorum.
En azından 10 günlük bir bölge var önümde. Sanırım bütünlemelere zaman ayırıp kafamı kuma sokma zamanı. Bazen de bunun için benden uzak durduklarını sanıyorum da tam kafa yoramıyorum.
Sanırım kalp krizi geçiren histerik bir kurbağa prens gibi hissediyorum... Evet...
Şimdi;
Benim açımdan iki salaklık var.
Öncelikle babamla iyi geçiniyoruz... Niye ki peki? Korkutucu bir fırtına sessizliği. Sanırım "nasılsa askere gidecek pezevenk" diye düşünüp üzerime çok gelmiyor. Ya da son birkaç seneyi görüşmeden geçirdiğimiz için, önce biraz sakin sakin otururmuş gibi yapmak peşinde. Her ne olursa olsun, kavgalar olmayınca garip göründüğümüze eminim.
İkincisi de onca senelik uzaklıktan sonra, ailemle ilgili çok da açık düşünememem. Ne olursa olsun, "can sıkıcı" ile "olduğu kadar" arasında bir yerdeler. Sigarama, içkime karışan yok, eve kaçta girip çıktığımla ilgilenen yok ve -emin olun annemle babamı tanımanız lazım, 77 yaşında olmak onlar için sadece rakamsal bir şey- neden birisi kalkıp laf etmiyor diye düşünmekten kafayı yemek üzereyim.
Tamam, belki de kavgayı kaşıyorum. Belki, tam bilemiyorum.
En azından 10 günlük bir bölge var önümde. Sanırım bütünlemelere zaman ayırıp kafamı kuma sokma zamanı. Bazen de bunun için benden uzak durduklarını sanıyorum da tam kafa yoramıyorum.
Sanırım kalp krizi geçiren histerik bir kurbağa prens gibi hissediyorum... Evet...
Toplam Yorumlar 3
Yorumlar
-
Ailem ve ben , kendi açımdan değerlendirdiğim zaman benim için yaşamımdaki en büyük paradokslardan birisi malesef. Hiçbir koşulda bir çözüm bulamadığım gariplikler bütünlüğü olarak görüyorum. Neredeyse 25 yılın üzerinde devam eden baba - oğul kavgasına son zamanlarda sadece kendi sağlığımı düşünerek bir son verme çabasındayım. Ancak herhalde en büyük tasklerden bir tanesi benim açımdan çünkü devamlı kaşıyan bir insan var karşımda. Bunları düşününce olası babanın yanına taşınmak benim açımdan tam bir kabus durum olur. Az çok tanıdığım seninde çok fazla sabredebileceğini düşünmüyorum açıkçası. Bence kopma noktası askerlik muhabbetinin dillenmeye başladığı an olucaktır. Ne olursa olsun kolay gelsin.Posted 14-07-2008 at 03:11 by Lizard King
-
Halen inanabilmiş değil senin baban. Son eşyada eve girsin o zaman gırgıriye başlayacak hacım
Posted 14-07-2008 at 11:03 by Darkmare
-
Askerlik falan başlar gibi oldu, almaya geldikleri gün konuşuruz diyerek kapattım ilk turda. Müzakereler ileri bir tarihe ertelendi.Posted 14-07-2008 at 14:28 by kymophobia
Yorum Gönderin
|
Toplam Trackbacks 0
