İnsanlar kendilerine bakmadan, egosantrik bir şekilde karşısındaki insanı yargılamaya doyamıyorlar. Herşey kendilerinin istediği gibi olsun, herşey kendi söyledikleri gibi olsun, bir gram dışında taşmasın olacaklar, olaylar... Ne kadar kolay değil mi? Nasıl olsa, birileri her zaman bunu onaylamaya, her zaman kölelik oyunu oynamaya, sürekli güdülmeye alışık. Çok akıllıyız ya, mutlaka yönetici olmalıyız hepimiz.

Üniversiteler (özellikle sözel bölümleri) yönetici yetiştiriyor. Her gün de yeni bir üniversite açılıyor pıtırcık gibi. 3 binaya bir üniversite. Hadi 70 milyon üniversiteli olsun, herkes yönetici olsun, ondan sonra kimse birbiri ile iletişim kuramasın, herkes benim dediğim olsun desin, sonra hiçbirimiz birbirimizi anlamayalım, hiçbirimiz birbirimizin özel hayatına da, tüzel hayatına da saygı gösteremez hale gelsin... Herkes egosantrik düşüncenin dibine vursun ve bitsin bu dünya, herkes yesin birbirini. Nasıl olsa karşımızdakini, kafamızda yerin dibine sokup köleleştirmişiz. Ancak ne yazık ki karşımızdakinin haberi yok bundan ve o da bizi zaten halihazırda çoktan yerin dibine sokmuş ve köleleştirmiş...

İşte süper bir döngü. Herkes ben yöneticiyim, "ben"im derken kocaman şişirilmiş egosuyla, aslında herkes yerin 10 kat altında.... Ama acıdır ki, kimsenin bundan haberi bile yok...