benim blog

bütün gece ve sabah değişik değişik tiplerle oyun oynamıştık. bi ikimiz kaldık. sıkıldık. yeni şeyler denemeye başladık oyunda. denedik denedik biraz daha denedik. becerdik sonunda güzel oldu. oyunun bilmediğimiz yönlerini keşfettik. sonra yine sıkıldık.

muhabbete başlayalım bari dedik. aklıma beni deli eden bir anı geldi. bi arkadaşıma uyuz olmam ve birini ondan kıskanmam. bence bu hastalık belirtisi. yani ben hastayım. çünkü ne istediğimi bilmiyorum. bu yüzden kendiliğimden hareket...

American Field Service adında bir kurum. Türkiye'de de kültür vakfı işbirliği ile yürütülüyor. Öğrenciyi yurtdışına gönderme programı olarak kısaca anabileceğimiz bir program bu AFS programı. Lise2 den ya da lise3ten sonra 1 yıl yabancı bir ülkeye gidiyorsun, orada lise okuyorsun ve bir ailenin yanında kalıyorsun. O ailenin çocuğu gibi takılıyosun.

Ben meraklıydım buna Japonya'ya gitmek istiyodum. Olmadı bir iskandinav ülkesi. İngilizce konuşulmayan ama yine de kültürüne hafif aşina...

şahane bir oyun olması haricinde bir şey söyleme gereği duymuyorum ben başka konular hakkında yazacağım ortaya karışık gibi, isteyen bi köşesine nar ekşisi dökerek yiyebilir

toplumun her kalıbını kendi hayatında değiştirip dönüştürmeye çalışmak zorunda mısın? hiçbir konuda muhafazakar davranamaz mısın? sürekli zorlarda yenilmek yerine biraz kolay zafer kazansan sonra yine zorları denemek için vaktin var!

şimdi başka bir konu...öyle bir psikolojik duruma girmek ki bıçak...

o zaman ne bu telaş. yapacak her iş için yeterince vakit var. trenle geçtiğim yollardan yürümeyi deneyeceğim bu kez. nereye gittiğimi bilmek önemliymiş.

başıma bela almakta çok ustayım. düzenli ve normal düzeyde belalarla uğraşmak heralde sıkıcı geliyor. böyle uzun dönem sıkılıp sonra büyük boğuşmalar istiyorum. istesem bunu da yapmayabileceğimi biliyorum. ama onun da sonuçları olacak ve hiç sevmeyeceğim bu sonuçları. neticede söylemek istediğim penguen'in deniz ensari köşesinden bir replik: merhaba demekten aciz insanlarız. ondan sonra dünya barışıymış.

Bu 'choosing sides' berbat bir şey. Keşke hiç yaşamasam bunu, çocuk olsam. Öyle de olacağım hiç konuşmayacağım bu konular hakkında. Amaaa, en konuşmayan insanın bile bir sırdaşı vardır. Bu blog da benim sırdaşım.

Konuya gelirsek; Ahmet Kaya sevmeyen hatta lanet okuyan bir sürü insan var. Seven bir o kadar. Fidel Castro benden uzak olsun diyen de var koçum benim diyen de. Şimdi böyle dünyayı ne yapayım ben? Ahmet Kaya sevmeyenin ağzını yüzünü sikiyim! Duygusal oldu...

anarşist düşünceler içerisindeydim son iki yıldır. zaten küçüklüğümden beri insanların yaşayışını değiştirmek sürekli birileriyle tartışmak düşüncemi kabul ettirmeye çalışmak gibi pis huylarım vardı. muhalefetin de önde gideniydim hep.

greenpeace'in reflektörlü kıyafetler giyip santral yapılacak yere kıpırdaman yatıp kalkmama eylemi vardı 'nükleerden öldük yatıyoruz' temalı. hoşuma gidiyordu. sonra bir duvara yazı yazmaz halk. içinden geleni binlerce kişiye haykıramaz korkar....

küçükken dediğim kreş ve ilkokul 3'e kadar falan. 5-6-7-8 yaşlar. kreşte en geriye doğru hatırladığım belli tarih 1994 yılını kutladığımızdı yuvamızda. şimdi sevgili dostlarım sıkıcı gelecek belki belki de aralarda kendinizden bir şeyler bulacağınız küçük basamaklar olan, bir sonraki basamağı bulmak için hızlı hızlı okuyacağınız bir yazı yazacağım. bol betimlemeyle basitçe olayları anlatmaya çalışacağım ki, çok da sıkıcı olmasın.

işte o yılbaşı kafamda koni şeklinde, üstünde ince...

sayın muhterem vatandaşlarım,

öncelikle hepinizi saygı ve sevgilerimle selamlıyorum. fazla uzun konuşmayacağım. lakin birazdan üzerinde duracağım konular büyük ehemmiyet taşımakta olduğundan hızlıca konuya girmek istiyorum.

gözlemlerim çok elem ve endişe verici olabilir. fakat telaşlanmayınız. milletçe bunları aşacağımıza olan inancım diridir. öncelikle: toplumca büyük bir ivme ile bir uçuruma doğru sürüklenmekte olduğumuzu belirtmek isterim. bu sürükleniş neticede...

dandik bi festivaldi tabi ona festival denirse. otoparka bir sahne koymuşlar. kenarlara da çadır bezinden kulübeler. bir şeyler satılıyor. her yer asfalt (asphalt). ilk gün yağmur yağdı seller aktı diye iptal olmuş. ikinci güne çıkıyor ilk gün grupları 6 yerine 9 grup oluyor. bu yüzden kısa kısa geçiyor konserler ona rağmen gece 3 e sarkıyor hepsinin bitmesi. işin kötüsü en iyiler en sonda...

daha da beteri her taraf iki birayla sapıtan mallarla dolu. zıplayacaz diye sağa sola çarpıyolar....