Uzaklığın kilometreler ya da saatlerle ölçülemeyeceğini
Artık çok daha iyi anlıyorum…
Sana olan uzaklığım ne yollardan ne de saatlerden!
Uzaklığım artık yüreğimde olmayışından…
Ben sevmedim bu işi…
Alacak verecek defterlerini kapatıp, hesabı sıfırlamak istiyorum.
Biliyorum payımıza düşeni omuzlamak zorundayız.
Diyeceksin…

En çaresiz hissettiğim anlarda bunlar geliyor aklıma!
Sonra soruyorum kendime “ya ben?”
Sonra bakıyorum etrafıma ve beni ben yapan her şeyi görüyorum,
Her şeyi, herkesi…
Çekip gitmek fikri bile birden koca bir taş gibi düşüyor yüreğime
Beni ben yapanlardan kaçmak ruhumu öldürecek.
Anlıyorum!
O zaman tüm kapılarımı kapatıp beni ben yapanların ortasında susuyorum.
Bu kez de görüyorum ki kendi içimdeki çıkmazlarda kaybolmuşum.
Dönüp geliyorum.
Gidip gelmelerden ibaret günlere hapsoldum.
Tıpkı senin gibi.

Gücünü ve ümitlerini sakın kaybetme!
Sana gül demiyorum ama gülmelerin en zor geldiği anlarda
Kapa gözlerini kendi yollarında kaybol birkaç dakika…
Dönünce acılarımıza biçtiğimiz mazeretler bi parça kaybolmakta…