Bir son u olmalı dedi ego nun sesi.
Ama bir son yok o zihin in isteği dedi içgüdü.
Böyle başladı sonsuz düşüş.
Bir hedef seçti zihin kendine durabileceği,
İçgüdü yuvarladı düşünceyi yeniden belirsizliğin karanlığına,
Ölüm gibi bir karanlıktı bu durmayan düşüş,
Düştü düştü düştü düştü...
Peki şimdi neredeyim diye duraksadı zihin,
Ve her şey ne kadar da büyük dedi hayretle,
İttirdi arkasından içgüdü henüz lafı bitmeden,
"Son yok neden durdun" diyerek.
Yine düşmeye başlamışlardı karanlık kuyuya
Zihin tedirgin olmaya başladı,
Seçtiği duraklama noktalarının durmadan sonsuzluğa açılmasından,
İçgüdü "gerçek bu" dedi.
Durmak yok.
Zihin titremeye başlamıştı,
Bu bitimsizliğin yolculuğunda.
Bir cevap gerekiyordu ona hareketi durduracak,
Ama içgüdü alay etti zihin ile,
"Noktasal duraklamalar yaratma yok" diye bağırarak.
Zihin kıvranmaya başlamıştı,
Sonsuz kuyu yön değiştiriyordu,
Yukarı, aşağı,sağa, sola, her yöne,
Ama bir türlü tükenmiyordu.
Kalp atışları hızlanıyor,
Isı yükseliyordu.
Zihin yakarmaya başladı,
"Nedir bu, neler oluyor!" diye.
İçgüdü sessizdi yuvarlamaya devam etti,
Zihin i, sorduğu sorunun cevabı olarak.
Zihin, "bu imkansız hiç bitmeyecek mi" diye kıvrandı,
İçgüdü ona sorduğu soruyu hatırlattı bunun üzerinne,
Zihin dehşete düşmüştü,
Ağlamaya başladı,
"Tutunacak hiç bir şey yok mu" diyerek.
İçgüdü, "kelimeye dökülmüş her şey gerçekliktir" dedi.
Olmasaydı bu soruyu soramazdın diye de ekledi.
Zihin,"bu böyle devam edemez" diye haykırdı,
"Bir çıkış ı olmalı" diye de üsteledi,
İçgüdü onu ittirerek kahkaha attı,
"Öyleyse neden sordun, biliyorsun ki gerçek yanıtı bu sorunun" diye.
Zihin içgüdünün haklı olduğunu fark etti,
Evet soru bu ise cevap bundan başka bir şey olamazdı,
Düşmeye devam etti,
Hiç bitmeyecekti biliyordu zihin,
Ama bu onu korkuttu,
Tutunacak bir yer aradı ama,
Gözleriyle hedef seçtiği her nokta sonsuza açıldı yine,
"Bir son yok mu!" diye dehşetle bağırdı.
İçgüdü "hayır asla!" diye cevapladı düşüşü hızlandırarak,
Hızlandı hızlandı hızlandı...
Öyle hızlıydı ki zihin in nefesi kesildi
Ve "bu hız ne ve hala bitmiyor" diye yutkundu.
İçgüdü, "hız da kuyu kadar büyük ama yine de hep düşeceksin" dedi.
Zihin bunu kavrayamayacağını fark etti çaresizlik içinde.
"Bu beni öldürüyor ve yok ediyor" diye fısıldadı.
İçgüdü gülümsedi yuvarlayarak onu daha da hızlanarak kuyuya,
Evet dedi bu seni aşar,
O yüzden unutma bunu ve vazgeç nota hedeflemekten dedi içgüdü,
Çünkü Düşüş asla bitmeyecek.
Zihin, "ama ben buyum bir hedef seçer öyle ilerlerim" dedi.
İçgüdü, "ne kadar hedef seçersen seç bu asla bitmeyecek" dedi.
Zihin isteksizce vazgeçmeye meyletti kendini,
İçgüdü gülümsedi ve uyardı zihin i,
Son durduğu noktaya bir isim koymak üzereyken,
"Hayır orada durmuyorsun bak hala düşüyoruz, devam ediyor, ilerliyor" dedi.
Zihin sıkıntıyla fark etti içgüdünün haklılığını,
Ve nefret etti bu soruyu sormuş olmaktan,
Ama içgüdü haklıydı burası onun alanıydı,
Zihin asla onu anlayamayacak, biçimlendiremeyecekti,
En kötüsü de gerçekten var olduğunu söylemesiydi,
İçgüdünün ona büyük bir kesinlikle,
Bunun var olduğunu.
Doğumu kadar aşikardı ve buydu zihin i sıkıştıran,
Ve sormasına neden olan bu soruyu,
Uykuya dalmaya hazırlandı zihin, kendini içgüdünün ellerine bırakarak,
Artık duvarlar ve noktalar yaratmayacaktı,
Düşüş bitimsizdi ve hep öyle olacaktı,
Sonsuzluk nedir sorusunun cevabı kendisiydi.
Soruyu soran bu çocuk zihni annesine sarılmak istedi,
Ama içgüdü gülümsedi "cevabı istemiyor muydun işte bu" diyerek.
Bu çocuğun zihnini ve benliğini sarsıyordu,
Onun küçük var oluşunu yok edercesine,
Ama içgüdü haklıydı.

gorgon