Ailemden acıyla karışık nefret duyduğum günün akabinde ayrı eve çıkmayı düşündüm. Bu "acı" sözünden kastım bana yaşattıkları
acı anlamında değil, aileme bağlıyım, aynı anda nefret duyduğum için bu acıyı çekiyorum. Oysa onlar herşeyi benim için yaptılar.
Bokun içine düşüyorum ama çok yüksekteyim burdan çikolata gibi gözüküyo, zevkli geliyor aslında aşağıdaki çikolataya doğru süzülmek.
Hani deli gibi yorulduğunuzda, ot içtiğinizde, alkolü fazla kaçırdığınız gecenin sonunda yatağa yatarsınız ya. Yatak kaybolur altınızdan
uzayda gibi, boşlukta gibi, suyun üzerinde gibi hissedersiniz kendinizi. Sırtınız, bütün kaslarınız yerçekimine yenik düşer. Bu his
gibi bir düşüş işte. Lan peki nerden öğrendim ben aşağıdakinin pislik olduğunu. Çok mu düşünüyorum? Ensem bu yüzdenmi acıyo sürekli.
Ezik olduğum için mi yoksa sürekli bilgisayar başında olduğum için mi hafif kambur duruyorum yoksa. Ezik..

Annem birkere ama sadece bir kere pısırık demişti. İlk okul 4 te falandım. O lafa artık nasıl içerlemişsem sürekli çelimsiz bedenimle kavga çıkartıp durmuştum. Hatta bir keresinde Veysel (ilkokuldan hatırladığım birkaç isimden biri) diye ayıboğan görünümlü çocuğa dalaştım. Ağzımı yüzümü kıracakken suratına taşla vurdum. Çocuğun hiç suçu yoktu. Salih diye bir çocuğun kolunu kırdım. Ahmet kendisi kaşınmıştı. Zira 9000 sayfalık vergi usül kanununu şaka olsun diye kafamda inletti. Sıra kırdım kafasında. Lisenin ilk günü Adem adında bir elemanı 45 dakika dövdüm. Abim burnumu kırdığında onu dövmek için çabaladım.

Hiç altta kalmadım. Bu yüzden çok dayak yemişimdir. Bu çelimsizlik yüzünden spora başladım. Sırf yenilmemek için. 2 yıl sonunda abimi kaldırıp yere vurdum.
30 liseli çocuğun içine dalıp nuştayla yaralar açtım yüzlerinde. Kendimi jiletledim. 3. kattan atladım. Bu salaklıklara 19 yaşımın ağustosunda
2 bıçak yarası, çürük ve kırık dişler, iki çatlak bilek, duymayan sol kulak envanteriyle hapishaneden gelen tehdit mektubunu elime aldığım gün
gece araçla polisten zevk için kaçarken (yakalanırsan yiyeceğin dayağın verdiği yüksek adrenalin ve kaçma duygusu) son verdim. Araba çalıntıymış, torpido da balyayla sahte para vardı. Bırakmalıydım bu işleri. En azından beynimde başka biri olmam gerektiği bilinci yeşermişti. Yeterli değildi. İşi bıraktım. Yetmezdi. Askere gittim. Yetmedi. Bütün irtibatlarımı koparıp gece vardiyasında çalışmaya başladım. Bu süreçlerde işyerinden bir arkadaş kendileriyle fazla takılmamdan veya hiç arayanım soranım olmadığından olsa gerek "senin işyeri dışında hiç arkadaşın yok mu?" diye sordu. Yok diyemedim. "Var olm niye olmasın eahuhe" gibi gey bir cevap verdiğimi anımsar gibiyim. Neyse..
Bir söz beni nerelere taşımış sonra sonra fark ettim bu durumu. Sürekli karşısındakini sevmemesine rağmen aslında değer veriyormuş gibi yapmayı, bunu insanları kırmamak olarak düşünen, ahlak kaygısıyla hareket ettiğini savunup "farkındayım senin" hissini yaratan insanlar düştüğü yeri çikolata görür. Düştüğün
yer kurtuluşun mu sıçışın mı? İster bok olsun ister milka.