penceresiz evler bırakıyorum size
pili zayıflamış saatler ..
kapısız evler görüyorum
_yürüdüğüm sokaklar boyu_ne bir dilenci ne bir deli..
eserek geçmişimden
bugünlerime,
ayaklarımın altında ezilsin diye hayal kırıklıklarım
bir canlıyı ezer gibi adımlarım..
zil sesi mi geliyor geçmişimden
kapımı açtığımı hatırlamıyorum
hatırlayıp belli belirsiz
tanımlayamadığım sesler
yani önemsiz, yani unutulmuş, yani artık olmayan..
sürekli var olan şeylerin
mutlak bir anlamı olmuyor
ve yeni ve yeniden anlamlar yüklemek bazen gerekli ancak yetersiz oluyor..
ve yoruyor insaan ı öldürüyor..
kapısız evler boyu süren sokakları
tanımadık yüzlerle
dışarıda bırakıp
içeriye evime sığınmak için dönüyorum
dönmek bana hep aynı şeyi yaptırıyor
keyifsiz ,tatsız ceplerimden çıkarmadığım ellerimi yokluyorum
_biricik ceplerimin içinde_ anahtarlarım..
duymuyorumda şıngırtısını
kulaklarımda ölgün sesiyle ümitsiz şarkılar söyleyen adam
bana yaşadıklarımın oldukça sıradan olduğundan bahsediyor
ama bunu herkese yapıyor
ve daha yalnız hissediyorum..
ve işte kapım, benim kapım, caanım kapım..
kapımda bir poster
çölün ortasında bir yeşil ağaç
aptalca fotoğraf hileleri diyorum
ve ilk kez böyle düşündüğümü fark ediyorum bugün
hiç şaşırmıyorum..
yeşil ağacın yanına iliştirdiğim" ( yaşamak, bir ağaç gibi tek ve hür. ve bir orman gibi kardeşcesine" ) yazının da içimde tek yaprak kıpırdatmadığını yine şaşırmayarak fark ediyorum.
kuruyan ormanda yeşeren ağaçmış
ve çalmayacakmış kapımı
bir daha asla..
...ve ben hala merak ediyorum bir di_li geçmiş zamanın hükmü ne kadar sürebilir ömrümde...ve o zil çalar mı bir daha...