“ …

-bir kadının para karşılığında bir erkekle yatmasını kabul edemiyorum!..elimde değil!
-demek artık siz de asiye için başka bir yol kalmadığını söylüyorsunuz.hatta ölümü bile bundan yeğ tuttuğunuz anlaşılıyor.demek ki namuslu yaşamanın tek yolu ölmek oluyor.
isterseniz bunu bir de asiyenin kendisine soralım:

-evet sayın bayan.
kolay değil.haklısınız.
rastgele adamın biri.
adını bile bilmeyeceksin,
ama koynuna gireceksin.
sonra bir başkası…
kolay değil,haklısınız.

(koro girer)

{kolay değil her gelene yar olmak
vazgeçmek sevgiden aşktan, mal olmak
belki mümkün şu dünyada toz olmak
ama elde değil bayan yok olmak}

ilk aklıma gelen anamın eski evi oldu..
güneş sokağında madam eleni
gözleri parladı moruğun
anlayınca niyetimi.
hemen anlaştık
buldum böylece başımı sokacak bir deliği-

{her taraftan tıkadınız yolumu
yoksullukla bağladınız kolumu
istemeden seçtirdiniz sonumu
şimdi kolay sayın bayan "öl!" demek}

fakat,ev kirası,madam eleni’nin haracı dikilince karşıma
çarem resmen kesildi

artık ne sattığımı herkes bilmeliydi
vermeye mecburdum
herkesin benden istediğini

ve sonra gene mecburen
bir başkası,bir başkaları!
para geçti elime,para!
hiç unutmam
bir kilo eti oturup tek başıma yediğimi
adamlar paradır
para,yiyecek,elbise…
ve nihayet anladım meseleyi
bu aslında bir meslekti…

…

Ve günün birinde kapınca etin birinden hastalığı,
Anamı aradım,günlerce
Nefret ederdim bir zamanlar
Oysa,yerden göğe hakkı var
Anamı aradım,her yerde.

Ve bir kerhane kapısında dilenirken buldum posasını
Zor tanıdım o herkesin maskarasını
Bir daha anladım ki iyice…

“Düzen bizi vursa yerden yerlere
Etse bizi rezil etse bin kere
Muhtaç olsak birkaç dilim ekmeğe
Tek kavgamız bizim bayan sağ kalmak”

Her kadının nasıl varsa bir ilk gecesi,
Bu işin de bir süredir acemiliği
Alışılıyor bayan,
Aramızdaki tek fark inan,
Siz bir kişiye,
Biz binlercesine
Kısacası,ben vazgeçtim erdemden
Bir parça ekmek,yatacak bir yer,
Örtüneyim bir gözde, yeter
Şuymuş,buymuş,önemli mi o kadar?--

-Evet sayın bayan.
Adı ne olursa olsun,
Yaşamaya mecbursun.
”