Küçükken etrafımdaki insanları izlerdim.Ne yapmaya çalıştıklarını tahmin etmeye çalışırdım. Çoğu zaman herkez aynı şeyleri yapmaktaydı. Hergün sabah kalkılır kahvaltı yapılır biri işe gider diğeri evi temizler falan filan. Herkezin yaptığı muhabbet birbirine yakındır. Dertleri benzerdir. Küçüklükten bu yana insanları halen daha izlerim ve hiçbirşey değişmedi. Hayat monotonluk üstüne kurulmuş bir düzenden ibaret. Benim hayatımda böyle mi olmalı? İster istemez bir gün olacaktır.

Yıllar geçti, çoğu şey bitti onlar yerine yenileri geldi. Daha önce üzüntüden kendime gelemediğim olaylar şimdi gülüp geçilecek bir hal aldı. Bazıları ise acısını arttırdı.

Çok karamsar duruyorum.

Yaşadıklarımdan sonra kolay kolay güvenemiyorum, seviyorum ama karşılığını bulamıyacağımdan çok korkuyorum, yakınlarımı artık kaybetmek istemiyorum. Eskiden izlediğim insanlar gibi monoton bir hayatım oldu işte. O gün geldi. Benzer dertler, benzer problemler.