Çocuk durmadan yürüyordu.
Adımları, çalalı epey olmuş
Teneffüs zilini andırıyordu,oysa
Ortalıkta dinlenilecek tek kelime
Ses dahi yoktu.Ne de insan.
Zifti fazla kaçmış, tozu dumandan ayrı
Bir yol.Yol olmalıydı her yerde.
En azından görebildiği kadarıyla.
Çocuk sadece parmak uçlarına bakıyordu.
Aldırış etmiyordu durumuna,
Yürüyordu işte.Yapılacak
Daha ne olabilirdi
Bir yol üzerinde iki ayak
Başka ne işe yarardı.
İlk günah böyle başladı işte
Doymakla değil yani, bakmakla.
Çocuk baktı ayaklarına.
Uzun uzun baktı.
Biraz süre de öylesine baktı.
Sonra ayaklarının yürümekten başka
Bir işe daha yarayacağını anladı.
Çocuk durdu.
Hükmetti ayaklarına olanca gücüyle.
Gözaltının azmettirici tedirginliğinden
Olsa gerek, önce parmak uçları yoruldu.
Çocuk durur da yol devam eder mi ?
Eder.Yol devam etti kendi buyruğunda.
Sonsuzluğu hissetmek için,
Çocuk önce gökyüzüne baktı.
Sonrasında ise yoldaki diğer insanları fark etti.
Parmak uçlarına bakarak yürüyen
İnsanların yoluydu burası.
Tek şeritten ilerliyordu yer yüzü.
Onun yeri ise gökyüzünün ucunu
Arayanların arasındaydı.Ya da
Buldukları bulutlardan gökyüzü yapanların.
Gözle görülemeyecek kadar uzaktaydılar belki.
Olsun.En azından yerlerini biliyordu.
Şarkının söylendiği yerlere gitmesi yeterliydi,
Güneş hep onların üstüne vururdu.
Yoldan çıkma vakti gelmişti,
Üstelik yaya geçidini kullanmadan.
Gökyüzü kılavuzu olmuştu,
Papatyaların açma vaktine yetişmişti.
Peki zifti fazla kaçmış yola ne mi olmuştu?
Benden duymuş olmayın ama,
Toz dumana çoktan karışmıştı.