Beynimin içinde iki ses duyar oldum, farklı düşünmeye alışmamış olmanın verdiği huzursuzlukla ikisini de dinleme çabalıyorum, her şey daha karmasık oluyor.
Bu karmaşıklığın ismi çelişki aslında. Mantıkta açıklandığı gibi iki önermenin birbirini dışlaması.

Biri « söylemek istediklerini söyle, bırak kendini bilinmeze, olursa olur olmazsa boşver demesini öğren, yaşa artık »nasihatiyle tam beni ikna edecekken ;diğeri « saçmalama, unutma bu hale kolay gelmedin, kendine hakim olmayi bil, kaptırma kendini » deyip caymama neden oluyor.

Istiyorum, yapamıyorum, parmaklarım günlerdir içimden geçeni yazamıyor, klavyenin üzerindeki tuşlarda seçtiğim harfler ilk sesi dinlerken, parmaklarım ikinci sese itaat ediyor, olmuyor, yapamıyorum, yıpratıyor beni bu çelişki, yorgunum. Patlama noktası işte bu!