70'ler Toplumsal düzene karşı 2 hareket

Hipi hareketi non-conformist bir hareket, ama anti-sosyal bir hareket değil. Hayattan yana bir hareket, hayata karşı değil. Doğaya yakın hipiler. Açık arazileri, seyahati, kamp kurmayı seviyorlar. Makina uygarlığına karşılar. Bolluk toplumunu eleştiriyorlar. Hiyerarşi, başarı, ekonomik büyüme, rekabet, üretim, tüketim, verimlilik, otorite gibi kavramlardan hoşlanmıyorlar. Militarizme, şiddete karşılar. Topluma küskün insanlar hipiler. Çünkü 1960'ların konsensüs içindeki Amerikan toplumu insanlık ideallerinden uzaklaşmış bir toplum Hipilere göre. Bu toplumun aktifliği sadece üretimin gereklerine yönelik ve bu durum baskıcı bir düzen oluşturuyor. Bu nedenlerle hipiler kendilerini geri çekiyorlar. Bu geri çekilişin dolayımları ise uyuşturucular, zen düşüncesi, tolerans, "aşk", "çiçekler", saç ve sakal gibi insanın "doğal" uzantıları. Hipiler hümanist kişiler. Hayvanları da seviyorlar. Punk'lar gibi güvercinlere tekme atmıyorlar.

Hipiler insanlığın uzaklaşmış olduğu idealleri yeryüzünde yeniden kurmak istiyorlar. Amerikan toplumu dışladığı hipilere bu misyonu terk ediyor. Hipiler insan dostu, sıcak, samimi, sevgi dolu, işbirliğine açık, saygılı, entelektüel, başkalarına kötülük etmeyi düşünmeyen kişiler. Asosyaller ama bireysellik anlamında bir asosyallik değil bu, daha çok bir klan üyesinin asosyalliği gibi. Hipiler henüz masumiyetini tümüyle kaybetmemiş bir toplumun çocukları. Çocukluğa dönük regresif, sorumsuz tavırları da kısmen bununla bağlantılı. Üretim ve tüketim ideolojisine koşullanmış Amerikalının kaybettiği çocukluğunu temsil ediyor hipiler. Bu nedenle Amerika hipilerine yumuşak davranıyor, onları kendinden sayıyor, Baudrillard'ın deyimiyle zararsız, olağandışı bir çiçek gibi onları folklorüne dahil ediyor. Hipiler zengin Amerikan toplumunun bir aykırı lüks mamulü olup çıkıyor.

İngiliz punk'ının kurucuları Malcolm Mclaren ve Vivienne Westwood hipileri sevmiyorlar. 1968 Fransa'sındaki situationist ve anarşist hareketten etkilenmişler. Dükkânlarında sattıkları giysilerin üzerinde yazılı sloganlara da yansıyor bu: Sadece anarşistler güzeldir; gerçekçi olun imkânsızı isteyin; kaos; arzularınızı gerçekliğin yerine koyun. Öte yandan hipilerin masumiyetinden farklı olarak punk sinik bir hareket, ama sadece bundan ibaret değil. Tehlike ve ret, cinsellik ve şiddet, nihilizm, yok olma arzusu, parçalanıp dağılma özlemi de var punk'ın içinde. Toplum karşısında bir geri çekilişi ifade eden hipilerden farklı olarak punk provokatif bir boyutu içeriyor. Hipiler medyadan uzak dururken punk medyayla itiş kakış bir ilişkiye giriyor.

Punk bir yeraltı hareketiydi. Londra metrosu punk şarkılarının en gözde konusuydu. Punk'larda yeraltına inme, su altında kalma, bilinçaltına inme eğilimleri çok fazlaydı. Ancak punk'ın yöneldiği bilinçaltı hipilerinki gibi kendi bütünlüğünü henüz kaybetmemiş, bir tür Nirvana içindeki bebeğin bilinçaltı değil perseküsyon tehdidi altında bulunan, bütünlüğünü yitirmiş, saldırgan eğilimler taşıyan bir bilinçaltı idi. Hipiler Amerika'nın uçsuz bucaksız yollarında rahat, kesintisiz bir biçimde saatlerce motosiklet sürerlerdi. Yeraltında, ancak her yere ulaşabilen Londra metrosu ise hızlı ama kesintili, dur kalklı hareketiyle punk'ların gergin davranış biçimleriyle uyum içindeydi.

Punk apolitik olmakla eleştirildi. "Umursamıyorum" sloganıyla yola çıkan bir hareket nasıl politik olabilirdi? Burada politika-toplum ilişkisine değinmek gerek. Klasik sol bağlamda politik olan toplumcu, halkçı olandır. Asıl eleştiri nesnesi ise devlet ve düzen partileridir vb. Oysa punk toplumun büyük bir çoğunluğunu karşısına almıştı. Toplumun çoğunluğu da punk'ı düşman ilan etmişti. Anne babalar punk aleyhinde gösteriler düzenliyor, punk'lar sokakta dövülüp bıçaklanıyordu. Punk ortak bir toplumsal dile olan güvenin sarsıldığı bir dönemin ürünüydü, ama toplum punk'ı günah keçisi ilan etmişti. Sınıfsal ayrışmanın görece belirgin olduğu İngiliz toplumu büyük çoğunluğu itibariyle punk'a karşıydı. Punk ise kurulu düzene karşıydı. "Sadece tek bir kriter var; statükoyu tehdit ediyor mu etmiyor mu?" diyordu Vivienne Westwood. "Bu bir sınıf savaşıdır," diyordu McLaren. Şüphesiz kastettiği klasik anlamda bir sınıf savaşı değildi ama punk'ların polisle çatıştıkları, kraliçe aleyhine gösteri düzenledikleri, gözaltına alındıkları da bir gerçekti.

Punk isyanı, düzensizliği, kaosu, anlam taşımayan eylemi özgürlüğün ifade biçimleri olarak görüyordu. Çatışma, öç alma, rahatsız etme isteğiyle doluydu punk'lar. Cinsel fetişlerle kaplı giysiler, gamalı haçlar, bir tür şehir vahşiliği insanda çöküntü izlenimi uyandırıyordu. Punk'lar ne zaman ne yapacakları belli olmayan, tahripkâr dürtülerle dolu insanlardı. Hareketleri ani ve şiddetli, davranışları hoyrattı. Punk dünyasında birçok şey suni ve tuhaftı. Kendi yaşam tarzlarına uygun bir uyuşturucuyu seçmişti punk'lar: Amfetamin sülfat. Bu uyuşturucu gerginlik, şüphe, sürekli hareket hali, aşırı heyecan yaratıyor, düşmanlık ve saldırganlık hisleriyle sonuçlanan perseküsyon düşlerine neden oluyordu.

Yasar Çabuklu
http://www.postanarki.net/cabuklu3.htm

"Hipiler Amerika'nın uçsuz bucaksız yollarında rahat, kesintisiz bir biçimde saatlerce motosiklet sürerlerdi. Yeraltında, ancak her yere ulaşabilen Londra metrosu ise hızlı ama kesintili, dur kalklı hareketiyle punk'ların gergin davranış biçimleriyle uyum içindeydi."

bu kadar!

yaşamı paralelinde. herkez kendini ele verir

non-conformist ne oluor ya...yazının geneli bayağı güzel olmuşşş...

çoğu zaman en iyi tepki tepkisizliktir...

Hippi ve punk iki zıt kutupken birinin dışlanması ve diğerinin toplum tarafından kabul görmesi doğal. Hippiler sevgi ve hümanistlik özellikleriyle pozitif iken punk kültürü sağduyusuz bir vurdumduymazsızlıkla içinde şiddeti içerdiğinden negatif kutuptadır. Hippilerin , amerikanin özgürlükler ülkesi olması dolayısıyla toplum tarafından kabul gördüğüne ve punkların ingiliz toplumunun ayırımcı kültürleri yüzünden dışlandığına inanmıyorum. Punk kültürü dünyanın hiçbiryerinde, insanların anlama kıtlığı ve belli bir grubun içinde bulmak için o kültürdenmiş gibi davranan taklitçi insanlar yüzünden anlaşılmadı çünkü içinde anarşizm gibi açıklaması zor uygulanışı imkansız bir eylemsizlik barındırıyor ve punk kültürü bunu eyleme dökmeye çalışan bir kültür halini aldı .

bol tarafli yazi olmus hippiler iyi olabilir ama okadar tozpembe değil onlarin gözünden bakınca olabilir kesinlikle

o zamanlarda üniversitelerde şimdiki genel söylem olan "gez, toz, eğlen" yerine "baş kaldır, yık ve daha güzel bir dünya kur" hayaline dayanan evrensel bi eylem vardı... sayısız ayaklanmalarla bi jenerasyonu peşinden sürüklediler. işin garibi de bütün bu insanlar şimdi annemiz babamız, ve büyük hayallerinden milyonlarca ışık yılı uzaktalar...

Hippilerin bakış açısını anlatan bugüne kadar yapılmış en başarılı şarkı John Lennon - Imagine'dir bence ..

imagine there's no heaven,
it's easy if you try,
no hell, below us,
above us only sky,
imagine all the people
living for today...

Bu yüzden hiçbiri bugun hayallerinden milyonlarca ışık yılı uzakta değil. !

toplu seks ve uyuşturucu partileri... sokaklarda ve caddelerde 2000 kişilik büyük gruplarla toplu birlikte olmalar... bence dünyanın geçirdiği en iğrenç dönemlerdi... hepsini yakmak gerekti... ama kimse karışamadı... tamamen düzene karşı yapılan büyük çatlı hareketler ve protestolar... artık siz düşünün...

Bugünde o günlerden çok farklı aslına bakmak gerekirse. Uyuşturucu kullanımı ve seks yapma yaşı çok daha aşağıya düşmüş durumda. Proteste ve kitlesel hareket ne denirse densin en azından o zamanlar insanların savundukları gayeler vardı . Dostluk , barış ve hoşgörü adı altında. Şimdi ne var ? Sürekli yalnızlaşan bireyler , hiçbirşeyi umursamayan sadece kendini uyuşturucuya veren gençler , müzik dinlemek adı altında uyusturucu ve seks partileri .. aynı şeyler yine var tek fark artık insanların bir umudu ve kimseye güvenleri yok. Yaşadığımız dönem bence gelmiş en berbat dönemdir. Mutsuz insanlarla beraber bir dönem yaşamaktansa 70 lerde yaşamayı tercih ederdim.

o zaman en azından kavga vardı değil mi? yapmak istediklerimiz için saveş vardı. deli gibi dövüşler vardı. ama şimdi ne yeni şeyler kazanmaya çalışıyoruz, ne de kaybettiklerimiz için ağıtlar yakıp onları tekrar geri kazanmaya çalışıyoruz... doğru söyledin kardeş...