Gittin...

Gittin...
Ben arkandan sadece baktim.
Oysa söyleyecek o kadar çok seyim vardi ki...
’’gidersen, iyiye dair ne varsa içimde yitirecegim
hepsini.
Gidersen, sönecek içimdeki ates ve bir daha hiç
kimse
yakamayacak.
Gidersen, karanliga mahkum edeceksin günlerimi.
O karanlikta yolumu kaybedecegim...’’ diyecektim
sana.

Konusamadim...

Gittin...
gidisini görmemek için gözlerimi kapattim.
Öglesine acidi ki içim, tutup koparsalardi kolumu,
bacagimi bu kadar aci duymazdim.
Acim yas olup akmaliydi gözümden.
Aglayamadim...

Gittin...
gidisini önlemek için tutmaliydim ellerinden.
Ellerim degilmiydi her dokunusunda seni ürperten?!
ürperirdin yine biliyorum.
Bir kez dokunsam, bir kes tutsam ellerini,
gitmek için biriktirdigin bütün cesaretin
kaybolurdu.
Tutamadim...

Gittin...
bir yikim gibiydi gidisin.
Sen adim, adim uzaklasirken benden çöküp kaldi
bedenim
oldugu yerde.
Nice terk edislere dayanan bu yürek bu kez
yenilmisti.

Bu kadar zayif degildim ben, kalkmaliydim.
Kalkamadim...

Gittin...
oysa ben geldigin gün gidecegini biliyordum.
Hazirdim gidisine.
Kaçak zamanlari yasiyorduk.
Zaman bitecek ve sen gidecektin.
Bense gidisinin ertesi günü hayatima kaldigim yerden
devam edecektim.
Edemedim...
Baslayamadim...

Gittin...
bir sey söyledin mi giderken?
‘KAL’ dememi istedin mi?
Son bir kez ‘ SENI SEVIYORUM ’ dedin mi?
‘BEKLE BENI DÖNECEGIM’ dedin mi?
Beynim öylesine ugulduyordu ki...
Duyamadim...

Gittin...
Nereye gittigin önemli degildi.
Binlerce kilometre uzaklarda dahi olsan,
iki metre ötemde de fark etmiyordu.
Artik yoktun ve asil bu düsünce beni felç ediyordu.
Kurtulmaliydim senden,
bu yoklugun duygusundan kurtulmaliydim.
Kurtulamadim...

Gittin...
unutulanlarin arasina katilmaliydin.
Anilari bir sandiga koyup hayati
bir yerinden yakalamaliydim.
Bu ask noktalanmaliydi,
bu sevdadan vazgeçmeliydim.
Yapamadim...

Gittin...
bir okyanusun ortasinda,
tek küregi kaybolmus
sandalda dev dalgalarla bogusan bir denizciyim
artik.
Bil ki; Sevmekten vazgeçmedim seni,
bil ki seninle birlikte sevdanida tasiyacagim
yüregimde.
Bil ki seni...
unutamadim...

Giderken ne bıraktıklarıda yada nasıl bıraktıklarıda önemsiz oluyor. Birden giden kutsal oluyor. Zaman içinde nefret edilen. Ve tekrar zaman içinde en güzel günler geride kalıyor.

Severek okudum güzelmiş.

ah ahhhh