lan ne oldu

lan ne oldu be kramp anlatırdı arkadaşlıgını kaybediyoruz birer birer arkadaşlarımızı ya ölüyorlar ya çekip gidiyorlar ya içeri giriyorlar ya götlük yapıyorlar yada unutuyorlar yollar ayrılıyor ister istemez yok artık o eski haydarda nerede o ilk biramı ictiğim ilk cigarayı içtiğim ilk beraber dayak yediğim arkadaşım hep beraber kafamız güzel olurdu lan ne oldu bize

insanlar degerlerini parayla değiştirmeye başlayali cok oldu lan ne oldu onlar azaldi bi kismi cikar icin yaninda kaldi bi kismi direk sattı cok az bi kismi da halen onlardan muhtemelen onlarda kaygilarinin icinde kayip oldular... yuruyorlar sadece

dostlar arkadaşlar kendi hayatlarını yaşamaya başladılar değerlerin arasına para, yaşama kaygısı düştü. düşündüler hep böylemi gidecek olm ne yararı oldu ki yanındaki arkadaşından kop artık bu ortamlardan demeye başladık belkide onlarda öyle düşünmeye başladı yerine yenileri geldi ama eski arkadaşlar gibi olmadı onlarda ha arada çıktı nerdeydin olm sen bugüne kadar haa... dedik ama istisnayı bozamayan kaideler oldu.

eski dostları hep özledik

Sorumluluk duygusu insanın omuzlarındaki ağırlığını arttırdıkça insanın yorgunluğu üst düzeye çıkıyor.Herşey onu rahatsız etmeye başlıyor.insan kimseyi aramak sormak istemiyor.
para elbette onemli ama paradan daha onemli olan sorumluluklarin tamamının gun gectikce insanın uzerine binmesi.

beklentiler gün geçtikçe artıyor karsılıyamıyorum bu beklentilerimi tekbencilikte nihilizmimizde doruklara uçuruyor hiç anlaşılmaz bir kayıtsızlık beni farklı şekillerde gören menfaat çatışmalı arkadaşlara sözüm .yanlızlık isteği uzaklaştırıyor kopartıyor en yakın arkadaşlar artık düşman yokmu kardeşlerim arkadaşlarım var ama ben kaybettiklerimi arıyorum

lan ne oldu!!...güzel bir soru.kendi adıma ben bu soruyu çok sorarım.daima zor anlarımda kendime yönelttiğim ve de bir türlü tatmin olamadığım cevaplar getiren bir soru..insanın daima yalnızlığında, sıkıntılarının arasında, tamamen kendi içine kapandığı anlarda ansızın çıkagelen acımasız bir soru!..bazen bu sorunun sebebini başkaları (çevremizdekilerin bize karşı gösterdiği davranışlar) olarak gördük.bazen de maddi sebebler (isteklerimizi yerine getirememenin verdiği güvensizlik duygusu) olarak gördük...ama şunu her zaman çok iyi bildik ki..yaşamda herşey'in sebebi yalnızlıktı bizim için..nefret ettiğimiz arkadaşlarımızın yanımızda olmayışı, aşağıladığımız para denen kavramın (kimi dönemlerde) bizde bulunmaması, yaşanılan duygular karşısında tepki veremememiz tamamen yalnızlığımızdandı.acılar hafifletilemez, ama hedefler doğru seçildiğinde hafifletilemeyen acılara birazda olsa dayanma gücü bulunur..kişi bireysel tavır sergilemeli, yalnızlığını başkalarından bilmemeli..........................................................................!!!

bir gün bir yerlerde tekrar karşıma çıkmasını istediğim okadar çok kişi varki; hepsibirden aynı anda karşıma çıksa kalpten gidebilirim.

lan ne oldu, lan ne bu be .
Bir şeyler hep kötü giderken etrafını suçlarsın ama etrafında arkadaşların yoksa yada eskileri yoksa . yada haydar bira içtiğin adamlar yoksa, kadınları saymıyorum onlar çoğu zaman olmaz, kimi suçlayabilirsin ki ?
O kaybolan elemanların hepsi bi yerlerde inandığı bir şeylerin peşinde yaşıyorlar şimdi .

budur.

gelenlerde gidenler gibi olacak

eski arkadaşlıklar genellikle gerçek arkadaşlıklardı daha sonra hayat değişti insanlar değişti herkes farklılaştı ben biz aynı kaldım diyebilirsiniz ama aslında herkes gibi biz de değiştik ve o insanlardan bu yüzden uzaklaştık daha sonra yaşadığımız bu berbat ortamı ölçüp tartınca eski günleri özlemekten başka elimizden gelen bişey olmadığını anladık

katılıyorum