Güzel Dorotee

Dimdik ve korkunç ışığıyla kenti yıldırıyor güneş; kum göz kamaştırıyor, deniz balkıyor. Şaşkın dünya usulca yığılıp kalıyor ve uyuyanın, yarı uyanık, yok oluşun zevkine kandığı bir tür tatlı ölüm olan öğlen uykusuna yatıyor.

Bu sırada, güçlü ve güneş gibi mağrur Dorothee sonsuz göğün altında tek canlı olarak, ışıkta parlak, siyah bir leke bırakıp ıssız yolda geniş kalçalarını üstündeki incecik gövdesini tembel tembel ırgalayarak yürüyor. Bedenine yapışan açık pembe entarisi teninin yoğun karanlıklarını yansıtarak sarıp sarmalıyor selvi boyunu, çukur sırtını ve sivri boğazını.

Işığı süzen kırmızı şemsiyesi gölge gölge yüzüne düşürüyor yansıttığı ışıkların kanlı düzgününü.

Gür mavimsi saçlarının ağırlığı narin başını arkaya doğru çekiyor ve ona utkulu ve tembel bir hava veriyor. Ağır salkım küpeleri küçük kulaklarında gizlice cıvıldıyor.

Meltem yeli zaman zaman kaldırıp dalgalanan eteğinin ucunu, o parlak ve güzel bacağını sergiliyor. Avrupa’nın müzelere kapattığı mermer tanrıçaların ayaklarına benzeyen ayağı ince kumun üstüne biçiminin şaşmaz izini işliyor. Çünkü Dorothee, alabildiğine alımlı, alabildiğine yosma, hayran gözlerin verdiği gururla, törelere aldırdığı bile yok, özgür yurttaş olduğu halde ayakkabısız geziyor.

İlerliyor böyle akar gibi uyumlu,yaşamdan mutlu, ak gülücüklerle, mekanda uzaktan uzağa yürüyüşünü ve güzelliğini yansıtan bir aynayı tutar gibi güleç bir yüzle.

Köpeklerin bile güneşin onları ısıran dişleri altında acıyla inlediği bir saatte bu tembel, güzel ve bronz gibi soğuk Dorothee’yi böyle yürüten nedir?

Öylesine alımla düzenlenmiş küçük evini, çok ucuza mal olan çiçekler ve hasırların öylesine güzelleştirdiği odasını niçin terk etti? Yüz adım ötede kumsalı döven deniz, güçlü ve tekdüze uğultularıyla kararsız düşlerine eşlik ederken, odasında o, saçlarını taramayı, tütün içmeyi, yelpazelenmeyi, avlusundan, pirinçli ya da safranlı yengeç yahnisinin piştiği tencereden iştah açıcı yemek kokuları gelirken, büyük tüylü yelpazesinin aynasında kendini seyretmeyi ne çok seviyordu oysa.

Belki de bir subay, uzak kıyılarda, arkadaşlarından ünlü Dorotee’nin güzelliğini duydu ve şimdi Dorothee o subayla buluşmaya gidiyor. Kuşkusuz, sade bir kız olan dorothee o subaydan kendisine Opera balosunun nasıl olduğunu anlatmasını isteyecek ve yaşlı Cafrine’lerin bile esrikleşip kıvançla kendilerinden geçtikleri pazar danslarına gittiği gibi bu baloya da yalınayak gidip gidemeyeceğini soracak ona; Paris dilberlerinin ondan güzel olup olmadıklarını da öğrenmek isteyecek.

Herkesin hayran olduğu, çok sevdiği Dorothee, on bir yaşındaki, ama şimdiden serpilmiş güzel kız kardeşini satın almak, kölelikten kurtarmak için kuruşu kuruşa katmak zorunda kalmasa elbette çok mutlu olabilirdi! İyi yürekli Dorothee kuşkusuz başaracak bu işi; çocuğun sahibi çok pinti, paradan başka bir güzelliğin de var olduğunu anlamayacak kadar pinti!

Charles Baudelaire-Paris Sıkıntısı

içimi acıtan bir şey var bu yazıda. haftasonu sultanahmet'te küçücük bir kız gördüm. bir bacağının dizinden aşağısı yoktu. öyle güzel gözleri vardı ki baudelaire'in bu düzyazı şiiri gelmişti aklıma.