özledim seni

özledim seni
ayrılık yüreğimi uyuşturuyor
karıncalabdırıyo nicedir
beynimi uyuşturuyo nicedir
çok sık birlikte olmasak bile
benimle olduğunu bilmenin
bunca zamandır içimi ısıttığını
yeni yeni anlıyorum.
yokluğun,
hatırladıkça yüreğime saplanan
bir sızı olmaktan çıkıp
mütamadiyen bir boşluğa
sabahları seni oksayarak baslamaları
akşamları her işi bir kenara koyup
seninle bas başa konuşmaları özlüyorum;
oynaşmalarımızı,
yürüyüşlerimizi,
sevimli haşarılığını,
çocuksu küskünlüğünü
nasılda serttin baskalarına karsı
beni savunurken;
ve ne kadar yumusak
bir çift kısık gözle kendini,
ellerimin oksayışına bırakirken
gitmeni asla istemediğim halde
buna mecbur oldugunu görmek
ve sana bunları söylemeden
"git artık" demek
"beni ne kadar çabuk unutursan,
okadar çabuk
kavuşacaksın mutluluga"
demek sana nede zor
seni görmek ve belki
yıllar sonra karşılaştığımızda
bana bir yabancı gibi bakmanı
istemek senden
yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime
söz geçirmek....