melankoli

garip ruh hali..ağlamaklı olmak ama ağlayamamak. neye üzüldüğünü bilememek ama yine de üzülmek.

hangi durumlarda boyle saplanirsiniz?

Genelde sıkıldığım zamanlarda . Bazen bilerek ve isteyerek içimden hiçbirşey yapmak gelmez . Bence böyle durumlarda yapilacak en güzel şey bunalıma girip melankolik olmaktır . Çoğunlukla yalnızsınızdır zaten alirsiniz 1 2 şişe şarap ya da başka birşey yakarsınız mumu ve sizi en çok etkileyen müziği açarsınız . Başlarsınız düşünmeye ve genelde hep çıkış ve variş yani odak noktanız kendinizsinizdir . Yaptiklarinizi yapacaklarinizi doğrularinizi ve yanlislarinizi irdelersiniz. Gördüğünüz şey kendi acizliğiniz olur ve öfkelenirsiniz öfkelendiğiniz vakit eğer biraz daha kişisellikten çıkıp toplumsal veya sosyolojik şeyler düşünmeye başlarsanız süper olur çünkü bunu bir şekilde üretkenliğe dökebilirseniz resim yazi veya müzik gibi sanat yapma ihtimaliniz yüksektir. Yaratıcılık için gereklidir melankoli ama melankolik zamanlarda realist şeyler üretmek zor olur o yüzden en anlaşılmayan sanatçılar hep melankoliktir. Çok kaptirirsaniz delirebilirsiniz düşünmekten.

Ben melankoli'yi fazla bilmiyorum desem yeridir.Hayatımın bir döneminde alkol bakımından biraz abartmıştım ama bu dönemde bile melankolik olamadım nedense.Benim hayat felsefem ile çok çelişen şeyleri var melankolinin neden se.Ben kendimi üzgün bir ruh haline sokmaktan sa hayatımda beni mutlu eden şeyleri yakalamayı tercih ediyorum.Aslında melankoli yi bazı bakımlardan aynı benimkini tanımlayabileceğiniz gibi kaçış olarak adlandırıyorum.Elbette düşünüp birşeyler üretmek bazı duyguları yaşamak çok hoş ama bunun daha da güzeli bunları mutluyken de yapabilmek ve yaşayabilmek olarak düşünüyorum.

aslinda kacistan ziyada bir köseye cekilme duygusunu doğuruyor insanda ama sonucta kösene cekiliyorsun. dediğin gibi o da bir kacis.

Serenity gerçektençok güzel anlatmış melankolinin tanımını. Ben de melankolik bir havaya büründüğümde odamdaki küçük lambalarımı açarım, oda mistik bir hal alır benim gözümde.. sonra radyo da beğendiğim bir kanalı ayarlarım yada pc de bir kaç parçayı sıraya sokarım çalmaları için. Sonra da gider yatağıma uzanır düşünmeye başlarım; yahut alırım elime kağıdı kalemi ya bir şeyler yazmaya başlarım ya da birşeyler çiziktirmeye uğraşır dururum bütün gece. Her ne kadar melankolik ruh hali iyi olarak algılanmasa da çoğu zaman beni rahatlattığını düşünmüyor değilim. Oturup müzik eşliğinde lambaları seyretmek, yahut birşeyler karalamak çok rahatlatıcı geliyor. Her ne kadar arada bir beni ağlamaklı yapsa da he he

Ben melankoliyi seviyorum bazen Alttaki ifade çok güzel özetlemiş:

"...sizi en çok etkileyen müziği açarsınız . Başlarsınız düşünmeye ve genelde hep çıkış ve variş yani odak noktanız kendinizsinizdir..."
(Serenity)

Bardağın doluluğuyla ilgili bir olgu sanırım melankoli. Bardağın çoğu boşken, gözlerimizin o boşluğa gitmesi gayet doğal aslında. Doluluk oranı yarı yarıya geldiğinde de boşu görebiliriz hatta çoğumuz boşu görürüz ya da onu görmeyi tercih ederiz. Ama şu bir gerçektir ki yine çoğumuzun hayatında bardak yarıdan çok daha fazla dolu. Sahip olduklarımıza objektif bir biçimde bakabilmeyi başarabileseydik, yitirebilecekken avucumuzda olan şeylerin bilincinde olsaydık, eminim bunu tamamen idrak ederdik. Lakin evet, evet bardak yarıdan çok daha fazla dolu ama hiç bir zaman da tam dolu olmayacak. Bardakta hep bir boşluk olacak, gözlerimiz oraya gidecek yani hayatımızda hep bir acı olacak belki de tanımlayamayacağımız. O boşluk dolayısıyla, o hiç dolmayacak olan dolayısıyla biz acı çekeceğiz ve o tanımlayamadığımız anlar dolayısıyla da melankoli var olacak.

Bu kadar güzel bir tarif olamazdı melankoli için. Ben melankoli ye kısaca kendiniz ile başbaşa kaldırğınızda hayatınızı değerlendirdiğiniz ve kendi içinizde çatıştığınız an olarak değerlendiriyorum. Bu aralar bana çok oluyor. delirebilirim belkide bilmiyorum.

hakkaten süper anlatmışın ellerine sağlık

Melankoli sanki iki türlü olabilir gibi geldi.. Birinde gerçekten mutsuzsundur ve ne yapacağını bilemez bilemedikçe daha da dibe vurursun ..diğerinde mutsuz olman gerekmez hüzünlüsündür ama mutsuzluğa tutunmazsın.. hoşuna gider içten içe hüzün.. müzik açarsın,yazarsın, içersin , ağlarsın.. ama hüzün olarak kalır biraz daha masumdur..
Asıl ''kendinden'' ve kendin olma mutluluğundan hayatın güzelliğinden uzaklaşmazsan çok da mutsuz olmazsın gibi geliyor...

Bir yandan karının gözlerinin içine, acaba hala seviyormuyum diye bakarsın, bir yandan sevgilin arar, içini titreten şeyler söyler, kafan allak bullak olur, ihanetinin ızdırabı ile gözlerini kaçırırsın gözlerinden, sevgilinin davetini de duymamazlıktan gelmeye çalışırsın, ne şehvetin kollarına koşarsın, ama ne de ruhun da evde kalır, işte ne yapacağını bilemez durumdasındır, duygularını anlamdıramadığın için hiçbirinden vazgeçemezsin ama ikisinin de olamazsın o an, şarap zamanı dersin içinden, tek başına başlar yine yalnız ayılırsın. Melankolik bir gece geçirmişsindir bana göre. Melankoli, fırtınalı bir denizde dolaşmaktır, her dalga ayrı bir yana savurur seni, darmadağın olursun, güzel yanı ise batmamaktır hiçbirzaman, çünkü melankoli bende olduğu gibi bazılarının yaşam kaynağıdır.

garip bir şekilde,üzgün ve bitkin hissedersiniz kendinizi, hatta neredeyse birisi tüm enerjinizi alıp götürmüş gibidir.. kendinize zarar veresiniz de vardır, neyim var diye sorduğunuzda nedenini de bilemesiniz, görünürde hiçbir şey yoktur ki? mutluluk çoğu zaman gereksiz, garip bir illüzyon gibi gelir bu ruh halindeyken, sanki her taraf karanlıkmış, aydınlatmak sizin elinizde olsa bile yapamayacakmışsınız gibi..aynı zamanda sizin yapaylığınızı da engeller, melankolik iken kimseye zorla gülemez, tabiri yerindeyse, maske takamazsınız. düşünür, iç dünyanızda kendinizle hesaplaşır, belki de daha önce hiç yapmadığınız kadar derin düşünür ve farkına varmadığınız şeyleri görürsünüz. doom metal oldukça güzel gelir kulağınıza(güzeldir de zaten, ama anlam ifade etmeye başlar), ve bunların hepsi bilmeden günlerce, aylarca içinizde biriktirdiğiniz bir sürü ufak tefek görünen sorunun patlamasıyla olur. size neyin var? neden üzgünsün? dediklerinde bomboş bakarsınız sizi merak eden insanların yüzüne.. usulca bir "hiçbir şey.." diyerek durumu özetler ve yine anlaşılmazsınız.
en azından benim durumumda tanım bu.. ve en kötüsü de sonunda yine de melankoliyi kötüleyememek, ondan vazgeçememek.

aslında dönüp bakarsın hayatında ööyyle çokda abartı sorunların yoktur, herkes kadardır sorunların... ama bişi vardır sabah neşeli uyanmanı engelleyen insanlarla iletişimini koparan bişi vardır...
yalnız kalmak istersin herşey saçma abartı gelir yalnızken iyisindir kapını çalan herkes hk "off ne istiyolar yine" diye düşünürsün...
böyle durumlarda camını bile açman sakat bence.. bol bol yalnız kalmak lazım kafayı yiyinceye kadar deli gibi düşünmek beyni kemirmek.. hiçbişey sonsuza dek sürmez bakacaksınız normalsiniz artık

aslında bi nevi başkaldırıdır hayata karşı.sanki "ben artık oynamıyorum" demeye çalışırsın,
salak salak üzülürsün ama neye üzüldüğünü bile bilemezsin,normalde seni mutlu eden şeyleri yapmak bile işkence gibi gelir,en sevdiğin insanları bile dövesin gelir,içinden ağlamak gelir onuda beceremezsin,tüm gün yatarsın bi güzel başın ağrır....o baş ağrısı günün sonunda aklını başına getirir,sonra eşek gibi kaldığın yerden devam edersin hayata.....

bi aydır gece gündüz çalıştığın dersin sınavında kalem oynatamazsın.sinirle beraber duygusal bi çöküntüye girersin,akşam dönüş yolunda , yağmurlu havada,vapurun dış kısmına oturursun,yakarsın bi de cigara.,kulağına da emyrium -melancholi yi açtınmı hafifçe gülümsersin.,işte budur melankoli.. ve bu dersin finalinden 100 alcağını da o gün bilirsin.

Melankoli ne zaman ki yeni yetme, tanımsız ve beyinsiz gotik gerizekalıların mottosu, varolma anahtarlığı oldu, o günden beridir ketum gülümsüyorum.
Oh mis, anlatamayacağı şeyleri gurursuzluğuna yediremeyen kimlik savaşı büreylerinin olgunlaşmamış hücrelerine elveda, merhaba "üzülüyorum" derken sebebini bilen insanlara...

Onun dışında, eskidn iyiydi melankoli. İnsanın sabahı etmesine terk ilaç.

biras alkol biraz nick cave ve sonu melankoli yada iced earth ün şarkısı işte.