Ayyas.Com

Birçoğumuzun başına gelir.Özellikle de siyaset konuşurken...Aslında söylemek istediğiniz ve söylediğiniz başka şeyken karşı taraf öyle bir .ötten anlar ki sinir katsayınız pek yükselir ve düşmek bilmez.Bunun üzerine bir de yanlış algı sevdalısı size iftira atıp vatan hainliğine kadar sizi düşürüverir(sosyalistler anlar beni ).Siz de kendiniz için vay be! ne iğrenç adammışım! diye bir an düşünürsünüz,o derece vahşidir çünkü karşı tarafın karalamaları...Tam olarak neden bahsediyor dave, diye düşünenler;dini bütün bir müslümana 'namaz kılmayan da cennete gidebilir' desin, bakın neler oluyor o zaman? Ya da bu ülkenin aslında birkaç şehri dışında gerçekten geri kalmış bir ülke olduğunu, dünyaya açılamamış ve kendi sorunlarıyla boğuşan bir memleket olduğunu dile getirsin bir ortamda, bakın neler oluyor o zaman? Açtığım başlığı birkaç yönden çok daha iyi anlatan bir yazıyı paylaşmak istiyorum,yorumlarınızı beklerim


Ben neymişim be abi?

"Internet çıkalı, mertlik bo... zulmadı da, bozulmasına çeyrek var. Yok, haber sitelerinin birbirlerinden ve basından haber araklayıp dayamalarını kastetmiyorum. Çoğu, “kes yapıştır” yöntemini gizlemeye bile gerek görmüyor ama şimdi şimdi bu sitelerin kendi yazarları, farklı stilleri, ayrı ayrı dünya görüşleri oluşmaya başladı. Bu bir gelişmedir.

Yorum olduğunu sandığı abuklamalar gönderen “okur kitlesinden” sözediyorum. Azıcık içi dolu olana “blog” diyorlar.

Yirmi birinci yüzyılda, Andy Warhol’un ünlü öngörüsüyle herkesin on beş dakikalığına ünlü olması gibi, hemen herkes de sanal ortamlarda yazar kesildi.

Fakat ruh hastalarına da gün doğdu.

Çöp tenekesine cüruf boşaltır gibi, ruhlarının pisliklerini Internet’e döktüler.

Sanal ortamda birşeyler çiziktirip göndermek son derece kolay, doğru dürüst “imla” bilmek bile gerekmiyor. Ciddi siteler böyle bir koşul arasalar ve yanlış yazılmış bu tür metinleri yayınlamasalar, “tıklama” sayıları nasıl küt diye gider başaşağı...

Psikopatlara sağlanan ikinci kolaylık, “anonim yazabilme” olanağı. Yani gizlilik. Gözüne bir “rümuz” kestiren, sallıyor abuklamasını...

Elbette herkes “saçmalama özgürlüğüne” de sahiptir, suç kapsamına girmediği sürece.

Fakat insanlarda da “okuduğuna inanma eğilimi” vardır, bu çok doğaldır ve atılan çamurun izi de, bir şekilde kalır.

Örneğin Hıncal Uluç benim Atatürk düşmanı olduğumu söyleyecek kadar alçalınca, kimbilir kaç budala “aaa, bak, Engin böyleymiş, Hıncal söylüyor” demiştir...

Bu, çamur deryasının matbuat kıyısı.

Sitelerde durum daha da rezil.

Ne yazık ki bu toplumun ruh sağlığı son derece bozuk, bu da yalnızca maçlara değil, buralara da yansıyor.

Geçenlerde, kim olduğunu da tahmin ettiğim, kendisine yüz vermemiş olduğum bir hanım, benim evimde eşimle “sorunlarım” olduğunu ileri sürmüştü. Sanırım öyle olduğunu düşünmek hoşuna gidiyordu.

Bir zamanlar gazeteciliğe bulaşmış ve de ne mal olduğu ortaya çıktığı için artık kimsenin iş vermediği, boşta gezen tehlikeli bir psikopat, hakkımda uydurduğu iftiralara önce kendisi inanıyor, sonra öyle “hararetle” savunuyor ki onları...

Kazandığımı ileri sürdükleri paraları da gerçekten kazanmış olsaydım şimdi buralarda ne işim vardı acaba?

Bir de mesnetsiz sallayanlar var.

Bir zamanlar bir “sanal sapığım” vardı, John Doe adıyla yazan İsmail... Takmıştı kafayı...

Çarpık beyninin hangi karanlık kıvrımında ürettiyse, ısrarla benim Balatlı olduğumu, ağabeyimin pabuçlarını giyerek okula gittiğimi söylüyordu...

Hayatımda Balat’tan iki kereden fazla geçmiş bulunsam ve tek çocuk olmasam, hani vallahi “acaba öyle miydi, ben mi unutmuşum” diye durup düşünecektim!

Evet, bana Yahudi de dediler, Ermeni de... Zavallılar bunu bir “hakaret” olarak algılıyorlardı...

Bir başka manyak, dönüp dönüp, Boğaziçi’nde deniz manzaralı bir köşkte oturduğumu iddia ediyordu.

Güvenlik nedeniyle bu adres yanıltması işime geldiğinden, hiç sarsmadım!

Şimdi de bir başka sapık, 1986 yılında Turgut Özal’la birlikte hac zamanı Suudi Arabistan’a gittiğimi, orada sarayda ağırlandığımı, bu nedenle “o günden beri Suudi yaşam tarzına yakınlık duyduğumu” yazmış.

Böyle bir geziye katılmadım, o ülkeye hayatımda hiç ayak basmadım. Eşinin başı açık, her akşam bir şişe şarap, kesmeyince de birkaç duble viski deviren, en son 1961 yılında namaz kılmış ve oruç da tutmayan adamın o yaşam tarzına nasıl hayranlık beslediğini de anlayamadım.

Herifi yakalasam döveceğim ama, belirttiğim gibi, adı sanı belli değil!

Zaten o da buna güveniyor.

Attığın boka teşekkürler, çok çok sevgili Hıncal Bey."

11.12.2007 Akşam Gazetesi-Engin Ardıç
Akşam Gazetesi - Engin Ardıç - Ben neymişim be abi?

Sadece son cümle adamın artık canına yettiğini anlatıyor herhalde. Bundan sonrası artık kimseyi s.klemeyip cevaben birşeyler yazmamak olur herhalde.
Ama böyle yaparak iyi mi ediyor kötü mü ediyor yada karşındaki ısrarla seni anlamamakta direniyorsa, "Yeter lan!" deyip vazgeçmek mi gerekir yoksa anlayana kadar uğraşmak mı? Sonuçta engin ardıç hitap ettiği kişilerin ahmak olduklarını kabul etmiş/anlamış, tepkisini de bu yazısında belirtmiş.
Bu kabullenişe göre bundan sonraki yazılarını bu durumu dikkate alarak mı yazacak?

Her neyse kendi adıma konuşursam ben şu şekilde davranırdım:
Ben beni anlamayana kendimi anlatabilmek için sonuna kadar çaba sarfederdim, haklı olduğumu ve doğruları savunduğumu biliyorsam asla anlatmaktan veya cevap vermekten vazgeçmezdim. Karşımdaki beni ikna edinceye veya ben onu ikna edinceye kadar durmazdım, bu aşamada karşılaşabileceğim tepkileri ise "tepkilerinin neden anlamsız olduğunu anlatarak" bertaraf etmeye çalışırdım.
Bütün bu ikna çabalarından sıkılabilirim ama vazgeçmezdim, eğer yaşadığın yerin istediğin gibi olmasını istiyorsan, senin istediğini başkalarınında istemesi/kabullenmesi gerekir.
Bu söylediklerim sabit fikirlere takıldığım ve karşıt görüşleri kabul etmediğim anlamına gelmesin, karşımda benden bitane daha olsa ve farklı fikirlerde olsak, ikimizden birisi bir diğerini ikna edene kadar tartışmaya devam ederdik.

Eğer savunduğum şeye gerçekten inancım büyükse, vatan haini de ilan edilsem, bunu savunmaya devam ederdim, birisi beni farklı birşeye ikna edebilene kadar.