Her Anne Faşisttir

İnsanı kim yoldan çıkarır? Tabii ki kötü arkadaş! Peki nasıl bir şeydir bu kötü arkadaş, neye benzer, ne yer, ne içer? Benim bazı tahminlerim var bu konuda. Sanıyorum korku filmlerinden fırlamış zombi gibi bir şeydir bu kötü arkadaşlar. Acayiptirler. Düşünsenize, adam hem arkadaş, hem de kötü. Allah düşmanımın başına vermesin! Seni içkiye, uyuşturucuya, sekse, kavgaya, gürültüye, hatta cinayete alıştırmak üzere görevlendirilmiş bir çeşit tuhaf yaratık. Zaten kötü arkadaşın bütün amacı başkalarına arkadaş kisvesi altında yanaşıp onları kötülüğe sevk etmektir. İş edinmişlerdir bunu.

Bu ne ya? Pamuk prensese zehirli elma yediren cadı masalının çok mu etkisinde kalmış bizim yöneticilerimiz, medyamız, özellikle de ana babalarımız? Yoksa bir şeylerin etkisinde kalmamışlar da, kendi kötülüklerinin üstünü örtmek için hayali arkadaş mı uyduruyorlar?

Kötü arkadaş lafı, kendini bilmez büyükler tarafından zart diye hayatımızın ortasına oturtulmuş bir kavram. Yalan, hatta yapyalan, tamamen uydurma bir kavram. Bana arkadaşını göster sana kim olduğunu söyleyeyim şeklindeki deyimi de anmak gerekiyor konunun burasında. Hatta anmak değil, hafiften bozmak gerekiyor. Bana ananı babanı göster sana kim olduğunu söyleyeyim diyorum mesela ben. Hem de herkesin önünde, açık açık diyorum. Hatta bana müdürünü göster sana kim olduğunun söyleyeyim, bana başbakanını göster sana kim olduğunu söyleyeyim… diye uzatırım istersem. Uzatmakla kalmaz, pat diye kim olduğunuzu da söyleyiveririm yüzünüze!

Geçenlerde fazla dozdan ölen genç ve güzel bir kız yüzünden ortalık yine karıştı. Televizyonlar, gazeteler hemen bu makbul konunun üstüne atlayıp aileleri pilli fenerlerle kötü arkadaş arama turlarına davet ettiler. Bu arada, yukarıdaki genç ve güzel lafını özellikle kullandığımı da belirtmeden geçemeyeceğim. Yaşadığımız çağda ölüler değil, ölülerin fotoğrafları önemlidir. Yaşlı ve çirkin adamlar uyuşturucu kullanmıyor mu, ölmüyorlar mı sokak aralarında? Ya da alkolden karaciğeri infilak eden bet suratlı kimse yok mu bu memlekette? Niye haber olmuyor bunlar? Niye o çirkin portrelerini çarşaf çarşaf görmüyoruz gazetelerde? Evet, onlar öldükleriyle kalıyor. Kimse çıkıp da bu elemanların kötü arkadaşları var mıydı, hadi onları avlayalım demiyor…

Allahaşkına, hiç sokakta kötü arkadaş gördünüz mü? Mesela bakkalın yanındaki sokağa sapıyorsun, o da ne… Aniden bir kötü arkadaş çıkıyor karşına… Yüzünden kötülük akıyor, gözlerinden fenalık fışkırıyor… Ayaküstü bıçak sallama sanatının inceliklerini, falçatanın keskin ucunun saplanma açısını öğretiyor sana, bu arada cebinden çıkardığı bir avuç ne idüğü belirsiz hapı dolduruyor ağzına…

Kötü arkadaş diye bir şey yoktur. Yanlış av peşindesiniz efendiler. Silkelenin de yüzünüze bakın aynada… Kötü olan, çekirdek aile zırvalığının neferleri olarak ortalığa salınmış ana babalardır. Her anne faşisttir bir kere. Çocuğunun kendi anlayışının dışında bir kişilik geliştirmesine, açıkçası ayrı bir birey olmasına hiçbir anne izin vermez. Aslında elinde değildir bu. Sistem, çocuğunu robotlaştırmak üzere görevlendirmiştir anneyi. Anne, hayatta bir insanın karşılaştığı ilk baskı unsuru, ilk politik travmadır.

Babayı saymıyorum bile. Eve ekmek getirmek ve o ekmeğin boğazınızda kalmasını sağlamak için görevli dış kapı tokmağıdır baba. Töreler gereği sizi sevmez. Okşamaz. Kucağına alıp pışpışlamaz. Disiplin bozulmasın diye sert takılır. İhtiyaçlarını karşılamakla görevlidir ve ha bire harçlık verir. Biraz büyüdüğünde asilik yapıp babana karşı çıkma cüretini gösterebilirsen eğer, “Ne diyorsun ulan, neyin eksik… Her istediğini almadım mı…” diye gürler. Bir çocuğun ayakkabı parasına, kaşarlı tosta ve uzaktan kumandalı arabaya asla ihtiyacı olmadığını, içten bir gülümsemenin, yapay olmayan bir sevginin bunların açığını bir anda kapatacağını anlayamaz baba. Anlasa, baba denmezdi zaten ona.

Kötü arkadaş, geleneksel aile yapısının baskısından ya da geleneğe uyamayan aile yapısının dağılmışlığından (aynı şey ikisi de) dolayı kendini sokaklara atıp sersem sepelek çıkış yolu arayan iki çocuğun, bir diğerine göre durumudur. Her ikisi de diğerinin kötü arkadaşıdır. Aslında ikisi de iyidir. Peki anneleri, babaları için aynı şeyi söyleyebilir miyiz?

Kötü arkadaş, ya da kötü arkadaşa uyduğu iddia edilen öbür arkadaş, her ikisi de bir kurumun ve o kurumun çürüttüğü bir adet erkekle bir adet kadının kurbanlarıdır sadece.



Altay Öktem

her anne demeyelim.bazi anneler olabilir.gorus farkliligi konu oluyor

Geçen yaz okumuştum bu yazıyı Penguen'de çok hoşuma gitmişti
Çok anlamlı bir yazı , paylaştığın için sağol

Kötü arkadaş olmadığı olgusuna katılamıyorum malesef çünkü kötü arkadaş vardır. Ancak kötü arkadaş kavramı elbetteki medyanın veya anne babaların empoze ettiklerinden çok büyük farklılık teşkil etmektedir. Hatalı arkadaş seçimlerinin insanların hayatını etkileyebileceği birçok durum vardır.

Bunun haricinde ailelerin en önemli hataları çocuklarına fazla güvenmemek oluyor. Çocukların bakış ve değerlendirme açısı gelişmiş bir insanınkinden farklılık göstereceğinden dolayı aileler çocuklarıyla konuşarak anlatmak yerine baskı uygulamayı tercih ediyor. Bu elbetteki yanlış ancak yukarıdaki tabirle faşişt bir annenin bile haklı bir olgusu vardır ki bu da çocuğunu koruma güdüsüdür.

Çocukları büyüdüğünde istediği kişi olmadı diye çocuklarından utanan , onları dışlayan veya işte buda böyle oldu diyen anne , babalar var .
Aslında anormal bir durum değil. Her anne - baba çocukları için iyi bir gelecek hayali kurarlar. Kurdukları bu gelecek hayalleri ise kendi hayalgüçlerinin sınırı ile çiziliyor. Sanırım nasıl şekil verirsem öyle biri olur diye düşünülüyor ama bunu düşünmeden önce insanın kendisine bakması lazım. Kaçımız kendi anne babalarımızın istediği kişi olduk. Veya kaçımız kendi anne babalarımız birebir yansımasıyız.
Bir çocuk dünyaya getirildiğinde onun anne babanın malı değilde kendine has bir insan olduğunu bilmek gerekiyor. Sırf anne babayla biyolojik bağlar var diye ve ilk öğrendiklerini anne babadan alıyor diye bir çocuğun annenin istediği şekilde kişilik geliştirmesini beklemek faşistlik bencede. Bu durum Avrupa'da Türkiye'de olduğu kadar içler acısı değil. Orda anne babalar çocuğa küçükken kendi haklarını tanıyor ve belli bir yaşa geldiğinde kendi sorumluluklarını almasını bekliyorlar . Ama türk anneleri bir tuhaf .. yemek yemediğinde peşinden koşturmalar , iç çamaşırı ütlemeler , çocuğun bütün dağınıklığını arkasından sanki anne değilde hizmetçisi gibi toplamalar neticesinde o çocuğu malı gibi görmeyi kendilerine hak sanıyorlar sanırım. Senin için saçımı süpürge ettim deyimini türklerden başka söyleyen yok . Aslında bu sözün altında çok şey gizli.. Ben senin için fedakarlık yaptım , kendimden verdim ve buna karşılık bekliyorum. Evet bence herşeye bir karşılık bekleme ve beklediği akrşılığı alamadığında dönüp kendine bakmaktansa olayın yükünü başkalarına atma arayışıdır annelerin faşitliği. Ama türk aile yapısında bu normal çünkü ilk kocasının malı olan kişi annedir. Sahiplenilmeye ve hizmet etmeye alışan kadınların çocuklarınada benzer bir muamele yapması nçok doğaldır bence.

Kötü arkadasin olmadigi mevzusuna katilmiyorum.Kötü arkadas vardir abijim bizzat test edilip onaylanmistir ama isin ilginc yani kötü arkadas hic de uyusturucu kullanan,ickiye alistiran..vb ozellikleri tasimamaktadir, bu, ailelerin korkusudur, yakistirmalaridir.Kendilerine gore kotuyu boyle ifade etmisler.Ama cok eksik bir tanim olmus.Oysa kötü, erdemin zittidir.

Türk toplumları gibi erkek egemen toplumda büyüyen kadınlar,hiçbir şekilde bu hayata katkıda bulunamıyorlar.kendi elleriyle topluma kazandırdıkları bir şey yok,işe yarayabildiklerini hissedemiyorlar.kadınlar,değişen türkiye de bile çoğunlukla hala araç konumunda,hala sadece “toplum içinde” olanlara sadece hizmet etme konumundalar.hayatları boyunca hiçbir şey katamadıkları bu topluma bir birey katınca,erkeklerin hiçbir zaman onlara veremeyeceği yaratma gücünü kendilerinde buluyorlar.

erişilmez bir marifettir çocuk doğurmak bu kadınlar için,çünkü onların hayatta etken olabildikleri tek konu çocuklarıdır.çocuğun davranışlarından,düşüncelerinden,hatta duygularından,konuşma tarzına yürüyüşüne kadar yönetmek isterler.

Bu annelerin her konuda kalıpları vardır,bir hayatı yönlendirmeye çalıştıkları için,insan yaşamında her ne varsa bunu baskıyla kendileştirmeye çalışırlar.her şekilde çocuk baskı altındadır.hırsızlık yapmak kadar,dersten kötü not almak da kaçınılası bir davranıştır..ailenin öğütlediği her şey doğru ve erdemlidir bu çocuk için,dışında kalanların hepsi kötü.

İyi ve kötü kavramları karışır bu durumda.arkadaşlarının basitçe yapabildiği bir şey,bu insana ceza getirebilecek bir durumdur.örneğin uyuşturucu kullanmak da ceza getirecektir,sadece kendi istediğiniz basit bir işi yapmak da ceza getirecektir.doğal olsa da olmasa da,salt kendi iradesiyle yaptığı her davranış ceza getirecekse,çocuk için artık ceza almak önemsiz hale gelir.eğer bir parça etkense,baskıya darbe indirebilmek ve gerçekten etkili olabilmek için,en kötü yolu seçer.

Sonuç:"ne kadar da iyi ve efendi bir ailenin ahlaksız çocuğu" adına sahip olmak..kuralların dışına çıkarak güçlü olduğunu göstermeye çalışan zayıf bir birey olmak.

Bu yola götüren de “kötü arkadaş” değildir,geleneklerin “iyi ve erdemli” olarak tanımladığı ailelerdir.