yok'luğun savunması

Varligimizin süphelenecek bir yani yoktur. "Ben" sözcügü aslinda, zihinden ve bedenden ibaret, basi - sonu belli bir süreçtir. Formülle yazarsak : Zihin + Beden = (BEN) düsünen bir nesneyim. Descartes, zihnin oyunu olan süpheyi ortadan kaldirmistir 400 yil önce. Yasam, organik bulmaca gibidir bir sorunu çözersin bin sorun çikartir ortaya. Yasamin kisiligine dokunursan, kaprisli bir dünya sunar sana. Descartes, Benligi parçaladi zihin - beden diye ikiye ayirdi ve Yasamin kisiligine dokunus oldu. Formülle yazarsak : Zihin - Beden = THING (Sey) yani insan degil. Yasama, Bati medeniyeti yanlis yapti. Anlamak yerine degistirmeye çalisti. Uyum yasasindan habersiz Bati. Güçsüzler degil tam tersine yetkin varliklar uyumun ne demek oldugunu bilirler.

Dedem yok artik. James Joyce yok. Asik Veysel yok. Milton yok. Yahya Kemal yok. T.S. Eliot yok. Ahmet Hamdi Tanpinar yok. 1986 Datça'daki rüzgar esmiyor bize dogru. Varligin felsefesini yaptilar, kolaydir bu. Varlik - Yokluk ikiz kardes " Bulunmayani bilemezsin.Olanaksizdir bu. Dile de getiremezsin. Düsünülebilen ve olabilen aynidir çünkü. "Parmenides de yok artik Bir sayisi öylesine genis bütündür ki Bati düsüncesi kavrayamamistir ve zihinden bedeni ayirmak zorunda kalmistir anlayamadigi için. Varlik yoklugu içinde barindirir ondandir ki Sartre hariç, Bati literatüründe yokluk düsücesi yok.

"Hiç olmayan dünya
Geliyor, geçmeye"
James Joyce

A. Tolga Suyolcuoglu