Karadut Gerçeği

1949'da bir gün Istanbul Büyük Kulüp'teki bir toplantida,davetliler Bedri Rahmi Eyüboglu'ndan bir siir okumasini istediler. Eyüboglu ayaga kalkti ve Karadut'u okumaya basladi:

"Karadutum, çatal karam, çingenem/
Daha nem olacaktin bir tanem/
Gülen ayvam, aglayan narimsin/
Kadinim, kisragim, karimsin"...

Bedri Rahmi, siiri okurken aniden gözlerinden yaslar süzüldü. Salondaki herkes niye agladigini anlamisti; tabii herkesten çok, hemen yani basindaki karisi Eren Eyüboglu... Çünkü siirde "kadinim, kisragim, karimsin" dedigi kadin, karisi degildi.
Bu siiri 3 yil önce, bir baska kadin için yazmisti: Mari Gerekmezyan...
"Kara sapli biçak gibi" Mari, Bedri Rahmi'nin asistanlik yaptigi Güzel Sanatlar Akademisi'nin heykel bölümüne misafir ögrenci olarak gelmisti. O dönem askerligini yapmakta olan sair - ressamin sinesine, "kara sapli bir biçak gibi" saplanmisti. Mari, Bedri Rahmi'nin bir büstünü yapmisti. Bedri Rahmi bu büstü, Mari'nin çesit çesit portresiyle ve ona yazilmis siirlerle yanitlamisti. Artik asklarindan bütün Istanbul haberdardi. Bedri Rahmi, sanatinda tam bir patlama yasiyor, Eren Eyüboglu ise sabirla esinin kendisine dönmesini bekliyordu.

Yorgun yürek "Karadut", 1946'da menenjit tüberküloz kapti. Iyilesebilmesi için antibiyotik lazimdi. Savas yeni bitmisti ve ilaç ates pahasiydi. Bedri Rahmi, genç sevgilisine ilaç alabilmek için tablolarini elden çikarmaya basladi. Ancak bu çabalar da sonuç vermedi ve o yil Istanbul Alman Hastanesi'nden Mari
Gerekmezyan'in ölüm haberi geldi. Bedri Rahmi yikilmisti. Sevgilisini sonsuzluga ugurladiktan sonra keder içinde eve döndügünde kendisini teselli eden, yine esi Eren olacakti.
O dönem içkiye basladi ünlü sair...
Asagidaki siir, o dönemin ürünüdür:

"Türküler bitti/
Halaylar durdu/
Horonlar durdu/(..)
Hüzün geldi bas köseye kuruldu / Yoruldu yüregim, yoruldu."

Eren Eyüboglu, esinin bu zor dönemi atlatmasina yardimci oldu. Onu yeniden sanatiyla bulusturmak için çabaladi. Basardigini saniyordu.
Ta ki Büyük Kulüp'teki o geceye kadar... "Karadut"u okurken, Bedri Rahmi'nin yanaklarindan süzülen gözyaslari, sevda yarasinin hâlâ kapanmadiginin kanitiydi. Bunun üzerine Eren, bir süre Paris'te yasamaya karar verdi. Oradan esine yazdigi bir mektupta "o gece"yi hatirlatti:

4 Ocak 1950 - PARiS
"Canuskam,
Kulüpte bir gece, siir okumustun, hani! Hatirladin mi?
Gözlerinden, birden yaslar döküldügünü görünce içimin
karardigini hissetmistim. Sesin, nasil titremisti.
Hey! Bütün bunlari hatirliyor musun? Sanki
bögrüme, kizgin bir ütü yapmismis gibi olmustum. O
gece... Senin seneler sonra bile olsa yanip
tutustugunu anlamistim! Bedri'nin ruhuna, insan üstü
bir gücün aciyip, ona güç vermesi için dua etmistim.
Ruhunun çektigi acilari Allah dindirsin. Allah sana
resim yapma sevinci versin ve bizim yanimizda
yasamaktan, mutluluk duyabilmeni saglasin.
Eren."

'Buna katlandimsa.'
Bu dualar ise yaradi.
Bedri Rahmi, 11 yasindaki ogluyla esine döndü.
1974'teki ölümüne kadar geçen çeyrek asri, ayni evde çalisip üreterek, diz dize birlikte tükettiler.
Öldügü gün, esi Eren cenazeden dönüste, 35 yasina gelmis oglunu karsisina oturttu.
"Babani ugurladik" dedi, "Ama sunu bilmeni istiyorum ki,
ona çok kirildim. Yasadigi iliskiyi unutmadim. Hiçbir kadin
asagilanmayi kabul etmez. Buna katlandimsa, bil ki, sadece
senin hayatin kararmasin diyedir."


Can Dundar

Çok güzel bir yazı. Bunu okurken benim de hüznüm arttı. Verdiğim üzüntüyü kimse anlayamayacak çünkü. Çok lanet bir insanım o kadar iyi birisine başka bir kız, verdiklerimi ve SEVGİMİ hiç haketmeyecek biri için bunları çektirdim. Ama geri döndüm. BUnu buraya yazıyorum konuyla alakalı sanırım.