Ayyas.Com

intihar edecek olsanız hangi yolu niye seçerdiniz? birçok kişi "ne intiharı kardeşim sen deli misin" diyebilir ama bi düşünün o noktaya gelmiş olsanız bi şekilde bunu nasıl yapardınız? bi ritüeliniz olur muydu yoksa basit bi şekilde mi hallederdiniz? mesela son şarkınız ne olurdu yoksa müzik olmaz mıydı? gösterişli bi veda mı olurdu, arkanızda kalanlar için bi msj bırakır mıydınız?

Daha öncede bir yerlerde yazmistim. Alzheimer hastaligindan beni asiri korkutur, sadece bu hastaligin basima gelmesi intihari düsünmeme neden olabilir. Gün gelip kizim basta olmak üzere sevdigim insanlari unutup onlari tanimayacak hale geleceksem yasamin bir anlami yok. Benim sevdiklerimi bu sekilde üzme hakkim yok.Neyse gelelim bu isin nasil olacagina, bu hastalik ilk basladiginda zaten daha zihniniz oldukça açik, daha isin basindayken, kimsenin yardimi olmadan bu isi bitiririm.(Bir sürü ilaç var, gece yatmadan bir enjeksiyon ve hop agrisiz, sizisiz kesin gidis)
Beni yakindan taniyanlarla zaten ölüm muhabbetimiz olmustur, intihar olsun olmasin, herkes ölümünden sonra nasil olmasini istedigini anlatmistir. Benim ki belli, asla arkamdan dualar falan okunmamali(bu yüzden bu konuda aileme degil yakin arkadaslarima güvenirim), ben yakilacagim, küllerim Anadolu Kavagi'ndan denize atilacak. Eger intihar ile hayatim son bulmussa, zaten intihar etmeden önce saraplari hazirlarim, kaza ile gelen ani bir ölümse onda da arkadaslarimin yardimi ile saraplar hazir olacaktir. Arkadaslarim toplanacak, sevdigim sarkilari dinleyip sevdigim sarabi içecekler. Benim yasamdaki muhabbetimle, neseli halimle nasil birliktelerse öldügümdeki veda da ayni olmali.
Böyle bir veda partisinde zaten hatiralar konusulacak, arada mutlaka aglayanlar olacaktir, bu yüzden arkamdan zirlamayin demeye gerek yok.
Bu kadar yeterli sanirim.
Sabah sabah bunlari düsünmek gidip kahve fincanini tekrar doldurmaya zorluyor insani.

ben olsam rus ruletini seçerdim, en azından ne zaman kafamı dağıtır bilmeyeceğim...
ayrıca arkamda kalanlara notumda olmaz....

ne kadar enteresan dım dıdım

içerik: yüksek katlı bir binadan kafaüstü atlardım

intihar edecek olsam en iyi yol ilaç içmek.etkili,çünkü eğer ölmezsen yaşamında sana "aaa olmeyi denedi bu" diye bir ifadeyle bakcaklar.uzun bir çözümle öleyim ama tam öleyim.ölürsem de 'size artık bu gerekiyordu' derim.demek ki son çareymiş..

javier bardem'im başrolde oynadığı içimdeki deniz diye bir film var..izlemeyenler için izlenmesini şiddetle tavsiye ettiğim filmlerdendir..yatağa mahkum bir hastanın ötenazi hakkını elde edebilmek için verdiği bir hikayeyi anlatıyor...yanılmıyorsam gerçek bir hikayeden uyarlanmış..bütün film boyunca mücadelesinden şaşmayan bardem bir sahnede "neden ben de diğerleri gibi değilim,elimdekiyle yetinemiyorum" diye haykırıyordu..düşününce..aynı ölçüde değil belki ama..herkesin hayatta bağılı olduğu,varlığından/yokluğundan mutsuz olduğu,tedirgin olduğu,huzur bulamadığı,kendisini ait hissetmediği birşeyler vardır..intiharı düşünenleri acizliklerinden dolayı kınasam da hayatı sorguladıkları için takdir ederim..bunu yapıcı bir yönde kullanmalarını dilerim..hem kişisel,hem toplumsal..elimizde varolan dünya bu..beğenmiyorsak değiştirelim..kaçmak yok..

öncelikle kaçmamayı öğrenerek işe başlayabilirsin..hayattan kaçmamak için ilk olarak tartışmayı sürdürebilirsin mesela..ideolojiler,ilkel inançlar,tutkular da intihara etkendir..karl marxın damadı paul lafargue 70 yaşında karısıyla kimseye yük olmamak için intihar etti..yanlış hatırlamıyorsam mayakovski ve sevgilisi de aşkları için intihar edenlerden..ama bireyi tahakküm altında tutan kapitalizm,bu birey bütün inançlardan soyutlanmışsa ve bazı özel durumlar da varsa,intihar için en önemli etkendir günümüzde..zaten intihar istatistikleri de bu yönde..sorun insanların intihar etmek hakkını ellerinden almak değil..eğer birey yalnız ve yalıtılmış hissediyorsa..kendisini hiçbir yere ait hissetmiyorsa bu aslında sanıldığı kadar bireysel bir sorun değildir..sorunu bireysel olarak ele almak tam da sistemin istediği gibi bireyci bir yaklaşım olur..oysa insan sosyal bir canlıdır..doğada da kendisini sokan karalara vuran canlılar vardır ama bu canlılar zaten ölümün eşiğinde olduklarını hissederler..can sıkıntısından kıymazlar canlarına.."yaşamak istemem artık aranızda" yarı-tanrı söylemi yani insanların bugüne dek kurduğu yaşam tarzına hem karşıdan hem de tepeden bir bakışla yapılan eleştiri muhalif bir karşı çıkışın yanında bireyci bir yaklaşımdır da..'Tutunamamak' da vardır hayatın içerisinde ama hiç olmazsa aşk için bile yaşayablir insan..

intihar noktasına geldigimde nasıl , neyle ölecegim önemli degildir.. aslında intihar etme niyetinde oldugumda, önemli olan ölmekte degildir.. önemli olan bir sekilde yok olmaktır, ya da beni intihar noktasına getirenlerin(seylerin , kişilerin) yok olmasıdır...ölmekle yok olmak aynı anlama gelmiyor mu ? benim icin hayır.. yok olmak insanların beni unutması benim onları unutmam ya da beynimi kemiren düşüncelerden canımı yakanlardan sıyrılmak anlamına geliyor.. ölmekse hiçlikten başka birsey degil, öldügümde acımın dindigini hissetmeyecegim, huzur bulmayacagım..

ancak düşmana teslim olmamak için son kurşunla intiharı secen bir asker olmak isterdim, intiharımın anlamlı olmasını için..

İçimdeki denizi bende izledim...Film boyuncA adam onuruyla ölmek çabasındaydı.
Neyse intihar bir akıl hastalığıdır ancak akli dengesi olmayan bir hastanın körleşmiş duygularıyla yapılır.Yoksa intihar edicem diyen bir insan imkanı yok yapamaz.Bi insan ölmeye karar vermişse yapar...Dikkat ediyorumda moda haline dönüşmüş bu intihar mevzuusu, tek dertleri ilgi çekmek...
Ölüm hakkında ise;tek korktuğum bi k a ç dakikalık bilinç olucak ya hani ölmek üzere olduğumuzu anladığımız ve bilinmezlik yoksa korkulcak bir şey değil ölüm...Nıetzche nin söylediği gibi ben varsam ölüm yok ölüm varsa ben yokum o halde üzülecek ne var...
Yinede ölmek isteyen arkadaşlarıma söylüyorum.Ölmek kolaydır önemli olan yaşayabilmektir.Ölümden çok fazla zorluğu var yaşamanın

öylemi okuduğum kitap yanlıştı o zaman saol düzelttiğin için...

okuduğum kitapta söylediğim sözün nietzche ye ait olduğu yazılıydı...Kalanı kitap falan değil...Yanlış olsada benim görüşüm.Ha sen böyle söyledin diye ben düşüncemden vazgeçicek miyim hayır o benim doğrum...Nıetzche ağladığında olması gerek...

saolanlatmak istediklerimi tam olarak anlatamadım.Gerçek anlamda intihar eden insanlarımız var ama o duruma gelen insan tamamen herşeyden soyutlanır buda bi nevi akıl hastalığıdır.Demek istediğim şu ki çoğu insan intihar etmeyi ağzına dolamış yapacaklarından değil tamamen şımarıklık...Anlatabilmişimdir umarım...

ben zehirl intihar ederdim valla diğer türlü çok tırsarım yani.hangi birimiz bıçağı boğazına dayayıp boynunu kesbilrki :S ben yapamam en azından