Ayyas.Com

Karar veremiyordu..aç mıydı?değilmiydi?Ziya,yaptığı makarnadan ayırmıştı sağolsun ama sabah içtiği çorba öylesine ağır gelmişti ki günlerce yemek yiyemeyecek gibiydi..düşündü..kendini kandırmanın bir alemi yoktu..çorba gayet güzeldi..bir an önce bilgisayarın başına geçmesi gerektiğinin farkındaydı..yoksa günün tahliline başlayacak yatana kadar da nur topu gibi bir baş ağrısı edinecekti..hayır..bugün değil..en azından arkadaşları gelene kadar oyalansa onlar nasılsa eğlendirirlerdi onu..böyle anlarda hep hayal ettiği gibi yalnız bir yaşama sahip olmadığı için yüzeysel bir huzura kapılırdı..zaten neden yalnız bir yaşam istiyordu,kendisi de emin değildi..kimbilir hangi hoolywood filminde hangi kusursuz karaktere öykünmüştür..belki de otoriter bir anne ve hayttan bezmiş bir babanın mutlak zıtlıkları içerisindeki hayat paylaşımında! bir yerlerde bu kararı bilinç altı onun yerine vermişti..yalnız bir yaşam..yalnızlığı mutlak özgürlük gibi düşündüğündendir..yine sıkıntı bastı..yalnız kalmaması gerektiğini biliyordu..kelimeler,bakışlar ve eller,özellikle eller,beyninin içersinde milyarlarca görüntü halinde şölen yapıyorlardı..
Gıcık olduğu bu kanarya sesini duyduğuna hiç bu kadar sevinmemişti..sonunda birisi geldi..koştu..ziya olsa ya..ne nasihatler verirdi kim bilir..’olum bascan geçcen,takmayacan’..evet evet..onu ancak ziya kendisine getirebilirdi..”Naber Mehmet”..”asıl seni sormalı,anlat hele dumuru,ama detaylarıyla”..o yavşak sırıtışı görünce suratında..alttan yukarı bir tane kaptırmak istedi..gereği yoktu ama..kıl olsa da iyi çocuktu..hem hepimiz bazan yakınlarımızın düştüğü vahim durumlara içten içe sevinmezimiyiz..beterin beterini görüp bulunduğumuz beter durum daha bi hoş gelmez mi bize..”cafenin önünden geçerken içimde garip bir his uyandı içimde..yemeğe gidecektik hesapta..Tolga’ya yalvardım bir çay içip çıkarız diye..dedim ya garip bir histi..sanki bir taş parçası mideme oturmuştu..içeri girdik..zuhal 3 erkeğin yanında oturuyordu..genellikle erkeklerle oturduğu için garipsemedim..karşısındaki masaya oturduk..geldi..masayı sildi..verem ettin beni dedi..ne içmek istediğimi bile sormadan gitti..anlayamamıştım..bu aralar salgın vardı acaba gerçekten verem mi olmuştu diye düşünürken..clubber tipli..botları bağlanmamış..bir kaşı diğerinden 5 santim yukarı kaçmış..yakışıklı sayılabilecek(bariz yakışıklı)..bir herifin kollarına girdi..ellerini avını yakalayan bir kartal pençesi gibi geçirdi eleman..halı sahada kafama top yediğim zamanki gibi kafamı salladım birden..kendime geldim..yüzümün kızardığını hissettim ama kendimi toparladım hemen.midemdeki taş bir kaya olmuştu...tam o sırada aylin geldi..ne içersiniz diye sordu..bana bir dedim..sustum..zuhale baktım..bana baktığını hiç de gizlemeye gerek görmeden gülüyordu..yüksek sesle cümlemi tamamladım soğuk su!”..Mehmet çoktan gülme krizine girmişti..o gün Varol’un Zuhal’le konuşacağını biliyordu..resimden bahsetmeyeyim bari diye düşündü Varol..çizdiği karakalem resmini hediye edecek ve sonunda açılacaktı..boşuna verem ettin beni demedi ya Zuhal..kaç ay olmuştu..Ziya’dan da ümidi kesti sonunda..Mehmet de içtikçe kimbilir daha neler yapardı ona..Atakan Abi daha kapatmamıştı..Atakan abiyle mi içseydi yoksa..alkol muhabbettini eğlenceli hale getiren yetenekli bir insandı..ama içince hüzünleneceğini,dolayısıyla eğlenceli bir muhabbeti hiç de çekemeyeceğini hissetti..en iyisi yalnız içmesiydi..duruma göre damar bir müzik de bulurdu..bir büyük votka bir buçuk paket çilekli tang biraz da çerez..hayatın anlamı hiç bu kadar anlaşılır olmamıştı o gece..bir ayyaş ne zaman ne yapması gerektiğini iyi bilirdi..

Ne kadar uğraşırsa uğraşsın bir türlü başaramıyordu..şişenin dibine,dikine koyulmuş bir sigara paketi kadar mesafe vardı..fikret kızılok da iyice baymıştı..annesinin 80’li yıllarda kullandığı sonbaharda yaprak dökümü desenli güneşliği aralamış,turuncu sokak lambasının odayı aydınlatmasına izin vermişti..karşıdaki kız yurdu ile bir alakası yoktu..yine de başaramıyordu..eskiden nasıl da kendine acı çektirerek mutlu olmasını bilirdi..her reddediliş unutulmaz bir mezeydi..bazen yalnız votkalı akşamlarda bazen de kalabalık rakı sofralarında..adını bile hatırlayamadığı insanlarla neler neler paylaşmıştı..ne çok insan gelip geçti hayatımdan diye düşündü..ne vefasızmışım ulan bende!..mükemmelli aradın hep..aşkda dostlukda..öyle bir odaya kilitledinki kendini sonunda kapı açık ama çıkamıyorsun..ne Zuhal’in başkasını seçmesi ne de bir şişe votka..doya doya acı bile çekemiyordu artık..olgunluk denebilirdi bu durum için..diğer duygulardan da haz alabilseydi..
Kaç yıl geçmişti..üniversite bitmiş..işe girmiş.askere gitmiş..yine işe girmişti...o küçücük kızın hayatında böylesine bir boşluk bırakacağını nasılda anlayamadı..gittikçe büyüyen,bütün hazları,umutları emen bir boşluk..işin garip tarafı O’nunla ilgili anıları da yutmuştu boşluk..sanki başka çaresi kalmamış ve bilerek teslim olmuştu boşluğa..Karanlıktı da üstelik..küçükken yalnız yatamadığı karanlık odalardaki kadar karanlık..Zuhal’i ilk gördüğünde,hatta görmeden önce cafeye girerken,yeniden içinde birşeylerin kıpırdanmaya başladığını hissetmişti..sima olarak Yağmur’a oldukça benzediğini inkar da etmemişti..bal renginde Türkan Şoray gözleri..özenle fönlenmiş yapay sarışın saçları..cılız denilebilecek hiç de sexi olmayan vücudu..ve en önemlisi..yenidoğan görünümündeki yanakları..Yağmur’da bulduğu doğallığı bulup saflığı bulamamış olmasına rağmen şükretmesini bilirdi..
Kendini Yağmur’u düşünürken yakalayınca kızmadı..Freud’u okuduğundan beri bilinçaltında ikinci bir Varol yaşadığını ve O’nun da kendine has özlemleri olduğunu düşünüyordu..elinden birşey gelemeyeceğinin farkındaydı..üstüne düşen görevi yapmış..bir şişe votkayı içmişti..ama adam gibi sarhoş bile olamamıştı..
Sırt üstü yattığı yerden içinde mayhoş bir duygunun belirdiğini hissetti..cinsel organı bir piston gibi hareket ediyordu ancak kimin yönlendirdiğinden emin değildi..Ebru’dur diye düşündü...yurttan izin alabildiği zamanlarda yemek yapma bahanesiyle gelir..canı o gece kimi istiyorsa onunla sevişirdi..genelde Tolga’yı tercih ederdi ama o da mesaiye kalmıştı bu akşam..parası bol sevgili bulduğu zamanlarda (nedense)evlerine getirir ‘abi’leriyle tanıştırırdı..hepsi de içinden kıs kıs gülerdi ama oyunu bozmazlardı..kafasını kaldırınca Ebru’yu göremedi..kimseyi göremedi..kendi kendini Ebru’yu düşünürken yakaladı..eli donunun içindeydi..bir şişe votkadan etkilenmeyecek kadar ayyaş olmamıştı henüz..demek ki haz alabilecek bir duygu kalmıştı dünyada..o da uykuya yenik düştü..

Numaraları çevirirken,ellerinin titrediğini fark etti.Tireyen elleri ve hissettiği soğuk.Başka hiç bir şey yoktu,loş ve nem den kabarmış duvarları olan odasında.Bunları düşünürken,karşıdan gelen ''Alo!''sesiyle irkildi.Karşıdan gelen ses,herhangi birine ait olamayacak kadar güzeldi.Cennet kadar yumuşak bir dokunuş...Gözlerini kapadı.O,bütün bunları düşünürken,karşıdan gelen korku ve heyecan la karışık sözler beyninde dans etti,ahenkle.Birden korkuya kapıldı,telefonu kapatmak istedi,ancak bedeni,beyninden gelen emirleri gerçekleştiremicek kadar,uyuşmuştu.Konuşamadı.Ve fazla beklemesine gerek kalmadan,telefon kapandı.Yüzüne kapanan telefonun,sersemletici etkisiyle kendisine geldi.

Araladığı perdeden içeri günün bütün sıcaklığı girdi.Bir o kadar da yoğun.Kafa karıştıracak cinsten.Üstünü bile değiştirmeden,adeta,önceki günden kalma bir şekilde,dışarı attı kendini.Karmakarışık sokağa.Yürüdü.Bir an yol hiç bitmeyecek sandı.Yorulmuş ayakları yalanladı onu.Ne düşündüğünü bilemiyorudu.Aslında biliyorduda.Saçma geliyordu.Bir an duyduğu ses.Belkide düşünecek başka bir şeyi olmadığından dı o sese bağlanışı.Ne kadar da kabaydı.İsmini bile soramamıştı.Sahi,ismi neydi acaba.Yada gözleri.Hangi renkti?Sonra birden fazla sorguladığını düşündü bazı şeyleri.Ve sorgulamamaya karar verdi o gün.Geri dönecek takati kalmamıştı.Bir taksi çevirip bindi.Beş kuruş parası yoktu yanında.Taksinin küçük camından sabahın ilk ışıklarında insanların koşuşturmalarını izledi.

Tam ateş istemek için kıza doğru uzanacakken, kız ona döndü ve "Hiç mi sevmedi beni? Hiç mi güzel bulmadı? Ne vardı o kızda da beni bıraktı?". Bir anlık sessizlikten sonra: "Sence ben hiç mi güzel değilim?" dedi. Vural şaşkındı. Bir o kadar da korkmuş. Çünkü o an ne diyeceği hem kız için, hem kendi için çok önemliydi. Çok uzun süre geçmemesine rağmen, kız için çok uzun bir süre gibi gelmiş olmalıydı ki bu bekleme, cevabını kendi verdi: "Haklısın! Güzel olsam terkedilmezdim, değil mi?". Oysa Vural'ın aklından geçen bu değildi. Ve aklından geçeni bu kez hiç beklemeden söyledi ona: "Edgar Allan Poe'nun bir şiiri vardır, bilir misin: Annabel Lee. Aynen o şiirde anlatılan kıza benziyorsun bence. Ki o şiirde Poe, Annabel Lee'nin unutulamayacak bir güzelliği olduğundan bahseder. İnan bana seni başkasına her kim değiştiyse, ileride çok pişman olacak. Çünkü artık sen, seni gerçekten anlayan ve hak eden biriyle olacaksın." Kız afallamıştı. Böylesine olumlu bir cevap beklemiyordu. Bu sözler onun rahatlamasını sağlamıştı. Gözlerindeki yaşları sildi, kısık bir ses tonuyla, biraz da çekinerek: "Bunu içten mi söylüyorsun?" diye sordu. Vural, hafif bir tebessümle "Kesinlikle!" dedi, net bir şekilde. Kız da gülümsemeye başlamıştı. Vural'a dönüp, "Ben Meltem. Senin adın ne?" dedi. Vural, gayet rahatlamış bir şekilde söyledi adını. Sonra Meltem'in saçlarını düşündü. Simsiyah ve düz saçları vardı Meltem'in ve her an havalanacakmış gibi duruyordu. Sanki saçlar ona ait değildi, ipek böcekleri özellikle onun için siyah ipek örmüşlerdi. O kadar parlaktı ki... Acaba Meltem ismi başka birine bu kadar yakışabilir miydi? Evet, tıpkı hafif bir meltem esintisi gibiydi konuşmaları, ve saçları da bu esintiyle havada dalgalanıyordu sanki. Cildi kumsal gibi bronz, gözleri de deniz kadar maviydi. Aklından geçen bir düşünce yanlışlıkla ağzından kaçıvermişti: "Tıpkı bir denizkızı gibi!". O anda zaman sanki hiç geçmeyecekmiş gibi yavaşladı...