Ayyas.Com

Çocuğunuzu nasıl büyütürdünüz?

Çocuk zor iş. İyi evlat yetiştirmiş bir anne ya da babaya sanattan anlamıyor bunnar diyebilir misiniz? Ve yahut ne kadar büyük adam olsanız da anne babaya hakkını teslim etmeden bütün bunları ben başardım gibi bir saçmalıktan söz edebilir misiniz?

Anne ve baba... Onlar, bize gölgemizden daha yakın duran hemde varlığını çoğu zaman hissetmediğimiz koruyucu meleklerimiz...

Bazen de emirler ve yasaklarla hayatınızı zindana çevirmemişler midir?. Öyle mi dersiniz? Emin misiniz? Sakın ilerde düşeceğiniz bir yanlışı önceden gördüklerinden ya da yolunuzdaki uçurumlardan haberdar olduklarından olmasın sizi böyle "sebepsiz ve anlamsız" bi şekilde zorlamalarının sebebi. Değil mi?

Ama dostum bi karar verin lütfen. Değerli vaktimi sizin için harcayamam, hem ben anne babanız da değilim. Aşağıya yazın düşüncenizi birileri ilgilenir elbet.

çocuk, büyük bir sorumluluk ve fedakarlık ister.Bunu her insan eşit veremez.Mutlaka birini az verir,bence önemli olan çocuğu sevgiyle büyütmek,sevgi veremezseniz zaten iyibir evlat yetiştiremezsiniz,ben çok şanslıyım, ailemden gördüğüm sevgiyi ne arkadaşımdan,ne dostumdan nede sevgilimden gördüm,şanslıyım çünkü mükemmel bir aileye, mükemmel olduğu kadarda fedakar bir aileye sahibim,şu anda evli değilim ama, ilerde evlenip çocuk sahibi olduğumda, bende en iyi şekilde yetiştirmek isterim yavrumu,büyük bir ihtimalle çalışmayı bırakırım,çünkü;bir çocuğun terbiyesini annesi ve babası vermesi lazım,ne dadı,nede ailenin büyükleri sadece annesi ve babası,zaten babadan çok anne ilgilenir çocuğuyla,ben kimseye emanet edemem çocuğumu,çocuk sevgi ister,ve bunu anne baba dan başka kimse içten veremez...

Bekâr kalıp sultan da olabilirsin o zaman ama kralık potansiyelini değerlendirmek gerek. Ben umarım şanslı bi hatun bulup sultanlığa veda ederim. Çok mu patavatsızlık ettim "şanslı" demekle. E peki şanssız bi hatun da olur canım, benim şansım ikimize de yeter.

Ben büyük ihtimal belli bi bilinci oluşturana kadar, bebeklik ve erken çocukluk dönemlerinde sürekli gözümü çocuğumun üzerinde tutardım. E zaman kötü, kollamak icap eder. Ne bilim jiletçisi var, eşşekçisi var, eşikçisi, etekçisi var, var oğlu var. ( bunnar e harfinden bi de 28 harf daha var )

Önce bi ayaklarının üzerinde biraz dursun, durmayı öğrensin sonra ufak ufak sendeletir daha sağlam basması için aragaz verip lastiklerini yakarız biraz. Sonra kendi başına saatte 180 km ile saadeti yakalaması için bayrak sallarız. İcabında bayrağı da veririz eline. Ama önce eğitim, aman eğitim canım eğitim!

evet,haklısın bekarlığa veda etme zamanımız çoğumuzun geldi,ama insan biraz düşünüyor, konu evlilik olunca çünkü;(kendi fikrim)sadece birkere evlenmeli insan acaba demeli bana iyibir eş,çocuğuma iyibir anne yada baba olabilecek mi?diye düşünmek lazım, şahsen ben öyle düşünüyorum.Yani evlenmek için evlenmemeli insan,yanlış bir evlilik yapıyor insan,birde evlendiği gibi çocuk yaparlar,bir iki yıl sonra boşanırlar,olan kime olur ne kadına,nede adama olan çocuğa olur, ve annesi babası ayrılmış çocuklar,genelde sevgi yoksunluğu içirisinde büyür, ve büyüdüğü zaman toplumda hep bunun eksikliğini yaşar ve yaşatır.Bence insan iyi düşünmeli evlenip sonra ayrılacaksam hiç evlenmem daha iyi,evlenip boşanıyorlar,çocuk ufaksa sorun olmuyor tekrar evleniyorlar,ama hiç anlamıyorlar üvey anne ve baba asla içten sevmez o çocuğu,hatta ne kadar kınasamda kötü davranırlar,kardeşim iyi tanımıyorsan birbirini,niye evlenirsin? hadi evlendin niye çocuk yaparsın hemen,önce insan birbirini iyi tanımalı ondan sonra çocuk yapmalı,yapmayın ya,ortada annesi babası ayrıldığı için,psikolojisi bozulan birsürü çocuk var zaten,çocuk sevgi ister, unutmayın sevgi

kendi adıma sorun değil,değiştirdin zaten,yanlız benim için bu başlık pek hoşdeğil,yanlış anlama ''sevgilim çocuk yapalım mı?''demişisin.Hayatta kabullenemiyeceğim tek şey, evlilik dışı çocuk yapmak,yani sevgiliyle,kendi düşüncem yanlış anlaşılmasın,sevgiliyle çocuk yap ondan sonra sıkılınca ikigün sonra bıraksın çocukla seni ortada, gitsin başka birine.... yanlış

umarım hep böyle düşünürsün,ve karşına gerçekten eşin olmaya layık biri çıkar,umarım yanlış anlamamışsındır,ne demek isrediğimi anlatabilmişimdir.Eyer evlendikten sonra hala eşine yıllar geçsede sevgilim,yada başka türlü güzel kelimelerle ifade edebilirsen ne mutlu sana, o zaman güzel bir evliliğin, mutlu bir yuvan olur,böyle düşünüyorsan gerçekten seninle evlenen kız şanslı olacak demek ki....

insanların çoğu benmerkezci düşüncelerle çocuğu dünyaya getiriyor,ki çoğu ebeveynin çocuğu dünyaya getirmeden önce,ya ben bu dünyaya yeni bir insan getiriyorum,karakteri,yaptıkları,olacakları,hepsi bana ait ve benim şekillendirdiğim doğrultuda olacak falan dediklerini düşünmüyorum.

heha sormuştum anneme ben de, beni veya ablalarımı doğuracakken hiç korkmamış mıydın diye.çünkü kendisi genç yaşta evlenmiş ve babam da ablalarımın küçüklüğünde yurt dışındaymış.benim ve ablalarımın doğum yeri gaziantep,annem de bana bunu hatırlatarak,"etrafta 5-6 çocuğa sahip olan insanlar vardı,tecrübesizliğin verdiği cesaret belki,etrafımda minimum düzeyde ilgi gören çocuklar da bir şekilde büyüyorlardı.milyarlarca insan gelip geçmiş bu dünyadan,hepsinin anne babasının çocukları doğmak üzereyken bu kadar ayrıntılı düşündüklerini sanmıyorum" demişti.

haklı olabilir belki-bi şekilde büyüdük işte.şu veya bu.ama ben bu kadar baştan savma düşüneceğimim sanmıyorum,sadece bana bağlı bir şey de değil bu,evleneceğim insana da büyük bir güven duymam gerekiyor.ha sevgi aşk falan fişman bunlar bitermiş,doğrudur,bu yüzden -güven- bence önemlidir.kararlarında veya yaptıklarında ne kadar önünde dururum bilinmez,hep bu konuda iç güdüden bahsediyorlar,ama şu an için söyleyebileceğim tek şey,uyuşturucu kullanması veya bedenine veya ruhuna herhangi bir şekilde -ağır- izler bırakabileceği şeyleri yapması konusunda karşısında dururum.hata yapması veya hafif zararlar görmesi,bağışıklık kazandırır.

Nedense çok etkilendim,çok üstüme alındım,ve belki hayatımda ilk defa gerçekten;utandığımı hissettim...

14 yasinda bir genç kiz annesiyim, gelip burada su sekilde iyi yetistirdim diye yazmak dogru olmaz. Ailemizden gelen bir yetistirilme tarzi ile geliyoruz. Ben çok demokratik bir ailede büyüdüm ama yeri geldiginde limitlerim her zaman bana hatirlatildi. Tabii ki her genç gibi zamaninda görüs ayriliklari olmustur, zaten bu dogal, herkesin yasadigi bir sey.(Yalniz bir kere, asiri sakin annemi deli edip bir tokat yemistim asla o tokadin verdigi aciyi unutmam, yani acidan kastim bana manevi olarak hissettirdigi, yoksa can acisi umurumda degil)Bunun disinda çocuk sahibi olmadan, okuyup ögüttügümüz kitaplar oluyor, bilinçli çocuk yetistirme üzerine. Ama arkadaslar, ne dersek diyelim, çocuk yetistirmek için hiç birisi yeterli degil. Cünkü, çocuk yetistirmeyi, çocuk sahibi olunca onunla beraber ögrenip, onunla beraber büyüyoruz aslinda.
Biz çocuk sahibi olmak için bir süre bekledik, zira ayni sene içinde tanisip 9 ay sonra kendimizi evli bulduk. Ben 23 yasinda evlenip, 26 yasima girdigimde anne oldum, kizimin babasi ise 32 yasindaydi baba oldugunda. Kendimize uygun süreyi tanidik sanirim ve çok isteyerek çocugumuzu dünyaya getirmeye karar verdik.
Cocuk sahibi konusunda bunlari anlatiyorum zira benden önceki iletilerde konu biraz evlilik üzerine de kaymis, bazi yasanmisliklari paylasmak istedim, belki bazi arkadaslara ilerisi için örnek olabilir.
Neyse, çocugumuz dünyaya gelmeden bir çok karar aldik, bunlarin en basinda ise çocugumuzu bizden baska kimsenin yetistirmesine izin vermemek vardi. Benim is hayatimi noktalama kararini birlikte aldik, kizim dogdugu andan itibaren her zaman onunla birlikte oldum. Ne anne, ne kayinvalide, ne de bir dadi büyütmedi çocugumuzu.
Tabii ki bir yasindan itibaren haftada bir kaç kere diger çocuklarla oynamayi, paylasmayi ögrensin diye haftanin belli günleri iki saatligine özel krese göndermeye basladik. Burada 3 yasindan sonra zaten çocugu devletin anaokuluna gönderiyorsunuz. Babasi fransiz oldugundan ilk andan itibaren onunla hep türkçe konustum, böylece hem ana hem baba dilini ögrenmis oldu.(Bu çesit evlilik yapanlara bunu özellikle tavsiye ediyorum, asla ikinci lisani ögretmek için zaman kaybetmeyin, bir çocuk ne kadar küçükse o kadar iyi ögrenir bir lisani ve bu daha sonra diger lisanlari ögrenmeye basladiginda çok yardimci oluyor)
Bu sekilde devam etti, asla evin içine tikilmis tipik bir ev kadini olmadim, onun okula gittigi zamanlar, bende kendi okuluma gidiyordum. Is hayatimi noktalama konusunda da hiç pisman olmadim, ki bu yaklasik kizim 9 yasina gelinceye kadar sürdü, ondan sonra çalismaya tekrar basladim.
Kizimizi konusmaya basladigi andan itibaren onunla anlayabilecegi her seyi konusarak büyütmeye çalistik, hiç bir sorusu yanitsiz kalmadi. Bir arkadasimizin belirttigi gibi, bizde de hala kitap okuma seanslari vardir, herkesin kendi okudugu kitaplar harici, kanapeye uzanip digerine okudugu kitap vardir.
Bir çok konuda çok olgun bir çocuga sahip oldugumdan sanirim ben sansli bir anneyim. Sorumluluk konusunda bir problem yasamadik, her seyi açik açik konusuyoruz, yalana yer yok, belli limitler ile herseyi yapabilme hakki var, hayir dendiginde asla sadece hayir demedim, neden hayir oldugunu açikladim kizima, eger o bu hayir'a karsi ise, düsüncelerini söyler, mantikli ise hayir'i evet'e çeviririm, ama benim hayir'im devam ettiginde de o zaten bilir ki bu hayir'in dayanagi vardir.
Okul hayati gibi konularda asla baski yok, o ilk andan itibaren biliyor ki bu onun sorumlulugu, ebeveyn olarak ona saglayabilecegimizin en büyügünü saglamak bizim görevimiz ama dersini çalismis, çalismamis, ögrenmis, ögrenmemis bu tamamiyle onun sorumlulugudur. Ben gidip su ödev defterini getir, bakayim ödevlerin tamam mi diye sordugumu hatirlamam, çalisirken yardim isterse o kendisi gelir, beraber çalisiriz. Bunu asiri serbestlik olarak görmüyorum, zira ben sorumlulugu vermeseydim o da diger bir çok çocuk gibi olurdu ki benim kizim gerçekten çok basarili. Ders çalisma saatini, eglenme saatini kendi ayarlar, bu onun en dogal hakkidir. En basindan itibaren sunu söyledim kizima ve bugünde bu devam ediyor: - Ne yaparsan kendin için yapacaksin, benim için degil, kazandigin her sey kendin içindir, bizim anne-baba olarak görevimiz yaninda olmaktir ama yaninda olmak arkanda olmak degildir. Ben her zaman arkasinda olacagim bir birey kazandiramam topluma, toplum yeteri kadar "her zaman elinden tutman gereken, özgüvensiz, yardimsiz is görmeyi bilemeyen" bireyle dolu zaten.
Bu öyle bir konu ki sayfalarca anlatip tartisabiliriz. Asla çok iyi çocuk yetistirdik, müthis basariliyiz demek yanlistir. Istemeden de olsa yaptigimiz hatalar oldu.
Biraz evlilige dönelim, su an hangi arkadasimin yazdigini hatirlamiyorum, ama madem ayrilacaksiniz neden evlendiniz gibi bir sorusu vardi. Kimse ayrilmak için evlenmez, ayrilik yasanildiginda her zaman kolay degil. Ben kizimin babasi ile evlendigimde aklima gelmezdi bir gün bitecegi. Burada uzun uzun neden bittigini anlatmaya gerek görmüyorum. Ama yine iletilerde okudugum bir sey var mesela, bir arkadas sevgilinden evlenmeden çocuk dedi, diger bir arkadas ise ben her zaman sevgilim diyebilecegim bir kisi ile evlenirim dedi. Sanirim olay iste burada, bizim en büyük hatamiz belli süre geçince birbirimizi sevgili olarak görmeyi unutmamizdan kaynaklanmaya basladi, o beni çocugunun annesi, ben onu çocugumun babasi olarak görmeye basladim ki, bunun farkina vardigimizda öyle seyler yasanmisti ki aradaki o güzelim sevgiyi öldürmüstük, dedim ya, asla bunlari bir gün yasarim diye baslamiyorsunuz, hayat devamli bir seyler ögretiyor insana.
Ayrilma karar verdigim dönemde Istanbul'da yeni hayatimi kurmaya basladim. Kizim ise buradan ayrilmak istemedi, seçtigim babam degil ama ben burada dogdum, arkadaslarim burada, okulum burada deyince çok sarsilsam da kabul etmek zorunda kaldim. Burada okullarda 1,5 ayda bir 15 gün tatil var, geçen sene her tatilde Istanbul'a yanima geliyordu, ben ise arada devamli gidip geliyordum. Eylül ayi basinda ise kizimin anne sana ihtiyacim var demesi üzerine hiç tereddüt etmeden geldim buraya.Bunu bir fedakarlik olarak da görmüyorum. Kizim bu sene ortaokulu bitiriyor ve büyük ihtimalle ögrenim yasamina Galatasay Lisesi'nde devam edecek(fikrini degistirdi )Ben de bu süre boyunca arada gidip gelerek bazi seyleri (is konusunda)devam ettirmeye çalisacagim.
Cocuk sahibi olmak kolay degil ama dünyanin en tatli duygusu, en harika varligi, sevginin en büyügü onlar. Hepinize mutluluk ve huzur içinde büyüteceginiz evlatlar diliyorum, umarim bu mükemmel duyguyu yasamak hepinize nasip olur.

Cok çenem düsmüs yine.

çok zor geliyor bana bir çocugu büyütmek yani dedikleri gibi öyle kitap okumak da yetmiyor aslında çocukla beraber gelisiyorsun sende. o bakımdan vereceğim tepki o vakit değişebilir gibi ama en azından şu an Kendi kendine büyür, işte ilgilenmek de lazım arada canım sıkkını işaretledim ama bilinçli davranmak için yapabileceklerimi de yapardım şu TRT de bir adam var Üstün Dökmen diye heralde onu bütün programlarını izlerdim olaya yaklaşımı çok hoş geldi .Türkiye'deki bütün herkese zorunlu ders gibi vermeliler o program.....

acıların çocuğu modeline girmiyorum yanlış anlaşılmasında ben ailemden hiç bi şekilde sevgiymiş şefkatmiş görmediğim halde onları çok seviyorum.Hatta onlar çocuk ben anneleriyim sanki böyle garip bi durum...Çocuk psikolojisiymiş bilmemneymiş düşünmezler ama yine de ben onları çok seviyorum onlara olan sevgim yaptıklarıyla ilgili değil...Bi sürü insan tanıyorum el bebek gül bebek yetişmiş.Dipten köşeden bi şeyler bulup ailelerini kötü duruma sokuyolar hiç bi şey olmasa neden dünyaya geldim diye nefret edenler de var.Kişinin kendisini ne derece geliştirdiğiyle ilgili yoksa iyi yetiştirilmiş kötü yetiştirilmiş bi şey fark etmiyor

ben bakarım...koyarım bebek arabasına gezdiririm onu kardeşim olmadığı için çok severim ya...bir tek bezini değiştirme konusu beni kasar...onu da babası yapsın parka götürürüm onu...salıncakta sallarım.büyüyünce annen bu müzikleerle büyüdü der fotolarımı gösteririm...beni örnek alsın

Ben de çocuğun hayattaki zorluklara karşı dirençli olabilmesi için ufaktan ufaktan zorluklarla karşı karşıya kalması gerektiğini düşünüyorum. Yani "Hayatını zorluklarla harmanlarım." Ama tabii ki bu zorluklar aşırı derecede olmayacak. Mesela daha 3-4 yaşlarındayken, yürürken bir şeye takılıp yere düştüğünde -ne kadar ağlarsa ağlasın- kendi kalkmasını beklerim. Böylece hayatta ona kendisinden başka kimsenin yardım etmeyeceğini anlamış olur. (Bunu babamdan kopya çektim. Ben çocukken bana aynısını yapmış.)