Kendin Ol(ama)mak

20 yy. ruh bilimi ve psikoloji için doruk çağı olmuştu..pek çok bilinmeyeni yada anlaşılamayanı mantıklı bir şekilde izah etti bize büyüklerimiz..bu alanda benim en çok ilgimi çeken çalışmalar insanın aslında kendisi olamadığı,başka hayatlara başka kişiliklere öykünerek kararlarını,taleplerini vermesi üzerine olanlar oldu..yüzyılın başında insanın kendisi gibi değil başkası gibi davrandığı teziyle yola çıktı ruh bilimciler (ben eric frommun yazılarından haberdarım)..kahramanlar hep varoldu ve kahraman-şöhret-olma arzusunun aslında bir öykünülme güdüsü olduğu da aşikar..yoksa kendin olmak denilen şey kimlerin hayatına öyküneceğini seçme özgürlüğümü..sevdiğimiz kıza kimbilir hangi yakışıklı aktör gibi seni seviyorum demişizdir(benim tercihim bruce willis)..bir de modern yaşamın bizi görmek istediği kimliklerimiz var..medya sayesinde artık iyi bir asker ana baba mümin vs.. olmamız gerekdiğini daha da şiddetli öğreniyoruz..kendimiz olduğumuzu sanarak kimbilir hangi hayatların bir parçası olmuşuzurdur..kendisini düşmanlarından korumak için renk değiştiren hayvanlar gibi toplumun bize biçtiği rolleri tümden benimsemedik mi?..

Kisinin `kendi olmasi` farkindalikla ilgili bir durumdur.Eger yapayliginin ve öykündügünün farkina varirsa kisi, dogalliga kavusur.Böylece ögrenilen, etkilenilen yerine asil kendini gösterir.

bir bebeği karanlık odaya bırakma ve nasıl biri olacağı deneyini yapma klişesini tekrarlamak isterim. hiçbirimiz tek başımıza bir şey değiliz aslında nasıl biri olacağımız "tamamene yakın" çevremize bağlı derim.

bir yaştan sonra ayrım başlıyor. o güne kadar doğru diye öğrendiklerin ve başka doğrular. yıkımdan korkmazsan her şeyi öğrenmek istiyorsun ve doğrular çatışıyor yeni doğrular ortaya çıkıyor. bir yere uyum sağlamak yerine kendi aklına uyum sağlarsan muhalif oluyorsun. bundan (yalnız olmaktan) korkmazsan kendin oluyorsun. kendin olmak burada başlıyor.

Kendime bakıyorum.Bu zaman a kadar olmuş karekterim herşeyim,bu zamana kadar karşıma çıkmış kendimden bir şey bulduğum insanlar...Sevdiğim insanların senteziyim gibi geliyor bana

ya ben açıcaktım böyle bir başlığıı!

gustav jung,döneminin en seçkin psikiyatristi,adama en ünlü iş adamları,hayatı başarılarla dolu zengin ünlü insanlar geliyor haliyle.hepsinin hayatı başarılarla dolu,her istediklerini elde etmiş,parlak tipler.ama bildiğimiz bu 30 yaş civarında hepsi büyük bir depresyona girmişler,hastalarının ruh hallerinin ağırlığından sık bahseder jung,yani bunun zengin şımarıkvari bir durum olmadığını anlatır.adamlar bırakın sahip oldukları işi,dinledikleri müzikten ilgi alanlarına kadar daha da fazla kişisel duran konularda bile gerçekten sevip sevmedikleri konusunda şüpheye düşerlermiş.


topluluğa ayak uydurma ve yaşama arketipiyle açıklar jung bunu,ilkel insanlardan beri gelen iç güdülerden bahseder.ilkel kabilelerde bile topluluğun her bir kişiye paylaştırdığı bir sorumluluk vardır.insanlarda yaşamak ve korunmak için ait olduğu topluluğun emirlerini dikte eder.kendin olmayı başarabilmek,ne kadar imkanlıdır,bence olanaksız.en azından benim açımdan böyle,her meslek testinde reklamcı veya sosyolog çıkıyorum ama ben kalkıp endüstri mühendisi olucamama bunun etkeni daha çok maddi konu benim için, mühendisliği de ağlaya tıslaya yapmam.ama 30 yaşıma yaklaştığımda uğraştığım işlerin,ilgi alanlarımın ve müziklerimin samimiyetinden şüphe etmeye başladığımda ölümü yakın zamanda dilemekten başka bişi yapamam.

kendin olabilmek aslında bu imkansız .hiçbirimiz toplumdan (ki etkensadece toplum da değil )- arıltılmıs değiliz bi oran biziz bi oran diğer etkiler aslında heterojen bi karısımız gibi geliyor bana .iste üstte yada altta olması senin kendinitanımamla kararlarını verebilmenle alakalı gibi...davranışlarımızın hareketlerimiizin istemesekte bi bölimi bizden ayrı bizim konrolümüğüz dısında gelişiyo buda aslında en özgün davranısın fikrin yada herhangi bişeyin sadece sen etkeni oransal daha fazla olmasıyla nitelenebiliyo bence...

Sevgiline Bruce Wills vari 'seni seviyorum' derken kattığın yorumda kendin olabilirsin. Her insan çevresinden örnekler alır ancak bu örnekleri aksamayan ve kekelemeyen bir üslupla hayata geçirebilmesinin tek yolu kendi doğal yorumunu katmasıyla mümkündür. Tabii doğaçlamanın hayatımıza verdiği kendiliğimizin tadı da azımsanmamalıdır. Öykünmek sadece kıçımızı kaldırmamıza neden olur bence en nihayetinde. Aklımıza Bruce Willis gelmese, belki de sevgilimize 'seni seviyorum', diyecek cesareti kendimizde bulamayacaktık.

üretememekten öte yaratamamak.
tanri daima kendisidir.

insanlar ne kadar kendileri olmaya çalışsa da bir yerden sonra tökezliyor çünkü yaşadığı çevre buna yani tamamıyla kendin olmana engel oluyor,ister istemez toplum içindeysen köreliyorsun.ama bu hiçbir zaman da kendin olamayacağın anlamına da gelmiyor sen ne olursa olsun kendin olmaya karar verdiysen çevrendekilerde zamanla seni kabullenecektir,yani kabullenir herhalde çok da iddialı yazmak istemem

insan istese de kendisi olmaz ..toplumun belli kuralları var normları var..bunları hiçe sayarak bak ben kendımım diye ortada dolanamazsın..ha bu demek değil ki sadece toplumun kurallarına göre yaşa bu da yanlış ama insan bunu dengelerse mutlu olur..yani ne toplumu hiçe sayarak ne de kendinden vazgeçerek..sırf kendın gibi olmak etrafındaki insanlardan vazgeçmek demek belki de..çunkü sadece kendin varsın bu da beraberinde bencilliği getirmeyecek mi?

hiç kendisi gibi olamamış birisi özünde ne olduğunu nasıl bilebilirki?sanıyorum ki günümüzde hiçbir kişi özünü anlayabilcek imkanlara sahip değil..aslında bunun için nasıl bir ortam gereklidir bunu da bilemiyorum ama 20.yy insanlığının kendi zamanının ünlülerine öykünerek yaşadıklarına katılıyorum..insan kişiliği yaşadığı zamanın şartlarına göre gelişiyor benim fikrime göre..

teorik çerçevede söz konusu tartışma irdelendiğinde, modernite dönemi boyunca, Nietzsche'nin also sprach zarathustra'sı, marx'ın alienation üzerine tezleri, anarşist filozof bakunin'in altını çizdiği toplumun sosyal evrim süreci, louis althusser'in büyük bir tutkuyla derinine indiği, devletin ideolojik ve represif aygıtları, başta michel foucault'un dicipline and punish eserinde bahsettiği gibi, nerdeyse tüm post - yapısalcı düşünürlerin vurguladığı power relations ve bunun bireye yansımaları, ve hatta jean paul sartre'ın existentialist psychology si, insanın aslında saf olarak orada duran "öz" diye birşeye sahip olamadına atıfta bulunur. insanın, güç ilişkilerinden, toplumsal ve kültürel yapılanmalardan etkilenen ve sürekli şekillenen bir varlık olduğunu vurgular bu düşünürler. her ne kadar postmodern düşünce, bireyi ve bireyciliği ön plana çıkarıyor olsa da, bu birey, tüketim toplumunun bir parçası olan bireydir; zaman zaman kurumsal represyonun, zaman zaman da ideolojinin ve de kültürel yapılanmaların ve söylemlerin, aslında natural - ideal - universal gibi görünen "baskısı" altındadır.

kanımca insanlık hakkında en kötümser, diğer yanda ise birey noktasında en iyimser yaklaşıma sahip fikir akımı anarşizm'dir. bakunin her ne kadar varolan düzeni delicesine eleştirmiş olsa da, onun sosyal evriminde "kusursuz öze" - "kendi'ye" gidiş vardır. post - anarşist dönem düşünürlerinden biri olduğu söylenebilecek noam chomsky ise, anarko - sendikalizm idealinin, bireyin, aslında doğuştan sahip olduğu - ama çevresel koşullarla uzaklaştırıldığı - "özüne" ve "asıl ve doğal olan kendisine" döneceği anda gerçekleşeceğine inanır. oysa michel foucault chomsky'ye nazaran karamsardır; insanı etkileyen ve şekilleyen yapıların, olası bir anarko - sendikalist devrim ertesinde dahi, kendilerini re-constitute edebileceğini savunur.

ben chomsky'den ziyade foucault gibi düşünmekteyim. toplumlarda, şiddet, zulüm ve tehdit (repression, opression, coercion) davranışlarını evrimleştirecek yapılanmalar her zaman mevcuttur, ve bu bir kördüğüm halinde yanıbaşımızda bulunmaktadır.

dolayısıyla kendimiz ol(a)mamaktayız.

kendin olmak her yiğidin harcı değil nihayetinde..olmamalı da..kendin olmak olabilmek seçilmiş olduğunun işareti olmalı..benım kendin olmaktan anladığım şey düzene karşı bir duruş oluşturmaktır..insan ne kadar istediğini ve gercekten ben böyle mutluyum dedği şeyi yapabiliyorsa kendisidir..bazen ama cok nadir toplumla uyuşur fikirler..ama sanki milyonda bir..bunun dışında kendin olmak,diğerlerine,ailene,etrafındakilere rağmen,parasızlıga ragmen,muhendıslık degıl felsefe okuyabılmektır,..kendın olabılmek senı susturmaya calıssalar da inandıklarından vazgecmemektır,kendın olabılmekhıc onaylanmayan bir sevgılıyı ,kerhanedekı bır kadını taparcasına sevebılmektır,kendın olabılmek herkesın oruc bı yerde karnın acıktıysa yemek yıyebılme özgurlugune sahıp olmak ve sonunda dovulmektoır,
ne kadar basıt ornekler degıl mı ama bı okadar gercek işte..bunları v e benzerlerını hayatınızda en az bır kez bıle yapmıs olsanız gercekten varoldugunuzu duyumsayacagınıza ınanıyorum..sanırım odenen bedeller yuzunden keyıf verıcı kendın olmak...

her an istedigin hersey olmak,ozgur irade ve ozguven kendin gibi olmak yada olman gerektigi gibi olmak hepsi ayni gibi kendini bil kendin ol yada hicbirsey olma ya hep ya hic kardesim :confused: tam olmak iyi olmak (buyuk genis bir konu) asil olan kanimca sandigim uzre