sevgi dilencisi

Dostum... hayat, özellikle insan tam bir muamma.
Anlatması ve anlaşılması çok güç. Kendisini hakkıyla tanıyan, anlayan kaç insan vardır yeryüzünde?. Ve kendisine zulmetmeyen... kendisini iç içe zindanlar gerisine kilitlemeyen...
Şehrin üzerine bir kabus gibi çöken gecenin,ilerleyen saatlerinde, geleceğin hayalleriyle geçmişin hatıraları arasında kıvranmakta o. Halbuki sen ancak bu günü yaşarsın öyle değil mi?...
Asude akşamlara hasret yüreği adeta boğuluyor,daralıyor sessizliğin sesiyle. Bir nebze nefes almak için açtığı pencereden,heyula gibi yükselen beton yığınları sanki üzerine çörekleniyor. Yirminci asır medeniyetinin medar-ı iftiharı, uzayıp giden beton yığınları....
Ve içlerinde betonlaşan,hissizleşen,robotlaşan insanlar... insan yığınları... kalabalıklar içinde kendilerini yalnızlığa mahkum eden zavallı insanlar.
Sevgiyle varolan bu dünya,lüksün,fantezinin son demini yaşarken, yazık ki bedeli ödenmeyecek varlığını, sevgisini yitirmiş.
Sevgisiz doğan güneş, sevgisiz çiseleyen yağmur damlaları...
sevgisiz, sevdasız kıyıyı döven dalgalar ne ifade edebilirler ki?..
Ya insanlar?.. O en büyük, en acı yitiğine rağmen bunun ızdırabını hissedemeyen hissiz insanlar?..
Halbuki O senin için saklamıştı en güzel çiçeği,yüreğinin en mahrem köşesinde... çünkü sen farklıydın onun için... hissiz,duygusuz değildin; sadece duygularını ifade etmesini bilmezdin.
Ama, heyhat!.. Betonların ve betonlaşmış insanların arasında taşlaşıp gitti seninde yüreğin; zincirlerle sarıldı o zincirleri kırmak, o taşlaşan yüreğini yumuşatmak için çok uğraştı çok çabaladı.. bu çaba kimi zaman kine dönüştü,öfkeye dönüştü...
Göz pınarlarından fışkırıp gelen,kırık bir gönlün kanlı gözyaşına dönüştü...
Sevgi dilencisiydi O... hep bir avuç sevgi dilendi senin kapında.
Ama bir avuç elmas getirmek, bir avuç sevgi vermekten kolay geldi sana...
Ah dostum... göz pınarlarında artık yaş kalmadı. Daha önemlisi umut kuşu da uçup gitti. Halbuki ne ümitler beslemişti güvercinler gibi çırpınan yüreğinde...
Hani bir gün kendini çok yalnız hissettiğini
söylediğinde”insanlar yalnız doğarlar ve yalnız ölürler” demiştin ya gayet realistçe...
Gönülleri birleştirip tek gönül yapınca yalnızlığı yok edeceğini düşünmüştü aklınca. Sonra da yekpare olmuş bu gönülden maveraya sevgi merdiveni kuracaktı sonsuzluğa dal budak saracaktı sevgisi...
Olmadı Can Dostum! .. Olmadı.. Başaramadı.. Sevgi dilencisi de eridi,tükendi yıkılan ümitleriyle birlikte.
Bir türlü saramayan, filizlenemeyen sevgi çiçeğini, yüreğinin en derin çukurlarına sessizce gömdü ızdırap kürekleriyle.
Kim bilir.. belki de ayakları yere değdi senin deyiminle.
Çünkü, artık o biliyor ki; sevgi çiçeği olmasa da güneş yine aydınlatacak arzı,semayı...
Gök olanca hızıyla boşaltınca gözyaşını , gökkuşağı yine saracak dünyayı...
Nev baharın habercisi kardelenler açacak, sarp yamaçlarda... kelebekler uçuşacak mor sümbüllü dallarda.
Sevgi dilencisi gelince Dostum.. o da bırakacak kendini hayatın uzanıp giden akıntısına... Ama yüreğinde ağır bir yükten kurtulmuş, hafiflemiş olarak... Ve belki, belki de ilk defa; Özgürlüğü tadarak...


Sevgi dilencilerini kovmakmıdır her daim niyetiniz özgürlüğü tattırmak için?..
yoksa almak mıdır içeri bir avuç sevgi için?...

Ne güzel anlatmışsın insan ırkının ne olduğunu ya da ne olmadığını biz insanlar ne kadar benciliz değil mi bencil olduğumuz kadar da nankörüz aslında elimizdekilerin değerini hiç bilmiyoruz ta ki onu kaybedene kadar...Durumumuz içler acısı gerçekten kendime acıyorum...

bunu farkedebilmek bile güzel...

Hepimiz birer sevgi dilencisi değil miyiz? Kendimiz bir avuç sevgi için başkalrının dilencisi olabiliyoruz ama bize sığınanları "görmemeye çalışmaya" devam ediyoruz. Haklısınız... Çok benciliz...
Buna aslında tam olarak bu yazıyı okuyunca karar verdim. Çünkü cevabımı beğenmedim...