Tanrı Ağlıyordu...

Bugün beyaz pırıltılarla mavi suları yararak ilerleyen bir gemi gördüm...
İçime güzel duygular vermedi oysa hava güzeldi deniz de... birkaç kuş vardı gökyüzünde masumca kanat çırpan ama o gemiyi sevmedim...
Bugün dağları gördüm;yalçın,sarp,dokunu lmaz gibi duran,gökyüzü yine maviydi,o masum kuşlar yine uçuyordu bir helikopter her şeyi savurarak indi,o helikopteri de sevmedim...
Gemi,üstünde binlerce silahla gidiyordu engin sularda,tehdit ederek;helikopterden askerler iniyordu silahlarını doğrultarak. Ne gemiyi sevdim ne helikopteri...
İnsanları gördüm;ülkenin birinde,ilaç kuyruğunda,çoğunun kucağında bir çocuk,eteğinde bir başka çocuk,ağlıyorlardı ana baba, çoluk çocuk... cezalıydılar neredeyse..
Ve,başkaları.. sallarda,okyanuslarda,ken ar mahallelerde... aç susuz... kavuşmak için bir dilim ekmeğe... allah rızası için bir dilim ekmek...
Zeytin gözlü bir oğlan vardı kırmızı ışığın yanında bekleyen,elinde pasaklı süngeriyle;bir de kız,kağıt mendil satan,oysa ağlayan mı kaldı bu ülkede?
Herkesin gözyaşı kurudu...
Susuzluğunuz geçti mi?
Birden bir araba devrildi ve yandı yandı kül oldu,yollarda arabalar yanıyordu,en büyük alevler onundu.
Alevler acıları öğüttü,acılar yaşamın unu oldu,acılardan ekmek yaptılar...
Karnınız doydu mu?
Yağmur başladı şar şar yağdı günlerce. En kuru dereler bile doldu taştı,derelerin kısır yataklarında uyuyanları sular sürükledi,demlikleri tıraş bıçakları,bez bebekleriyle birlikte, Çığlıklar yükseldi kanalizasyonlardan,sonra bitti.. sustular...
Ağıta benzeyen bir türkü söylüyordu bazı insanlar,kimse duymuyordu.
Uykunuz geldi mi?
Bir rahip cübbesiyle dolanıyordu ortalıkta tehditler savurarak,bir imam sallanarak belalar okuyordu,bir haham inançlıları yaşamı inkara davet ediyordu... bir asker gördüm omzu kalabalık,
yol gösteriyordu fraklı bir politikacıya.
Gemi ilerliyordu beyaz ışıltılarla mavi suları yararak,helikopter her şeyi savurarak iniyordu silahlar
parlıyordu...
Her şey böyle gidiyordu,insanlar insanlara bakıp “vah vah” ,”olmaz ki”,”içim kaldırmaz ki, kapat şu konuyu” deyip yemek yiyordu,sinemaya gidiyordu,uyuyup uyanıp televizyon seyrediyordu. İnsanların canını sıkıyor muydu bu tatsızlıklar,sıkmıyor muydu?...
Gemi hızlandı başka gemiler de geldi,helikopterlerden inen askerler çoğaldı,silahlarını adını bile bilmedikleri düşmanlarına doğrulttular. Vurdular, vuruldular...
Hep öldüler. öldüler. Öldüler, kaybolup gittiler...
Anneler ağlıyordu... babalar da... çocuklar da..
Ölenlerin kimine şehit dediler, kimine eşkıya... Hıçkırıkları,inlemeleri, iç çekişleri herkes duydu,duymazmış gibi yaptılar... Radyonun ,televizyonun sesini açtılar, daha da bağırarak konuştular.sağır oldular, duymayınca dokunmazmış gibi sanki ölümün eli...
Bir gün bir adam gördüm, biraz İsa ya benziyordu,biraz Ali ye, biraz CHE ye... Gökyüzü maviydi, deniz de..
İsa ya da,Ali ye de,CHE ye de ihtiyacım vardı, daha fazlasına da. Belki de bilmediğim isimlere bile muhtaçtım...
Dağlar aşılmaz bir yalçınlıktaydı,birkaç kuş vardı uçuşan... Adamın eli kolu zincirliydi, bacaklarını sürüyordu, gözlerine mil çekmişlerdi,yüreğiyle görüyordu...
Bir de kadın vardı hep sızlanan, sızlanarak doğuran, doğurduğunu hep sunan, hep Tanrı dan arayan, hep Tanrıyı erkekle karıştıran...
Doğurduğu çocuklar yalvarıyordu “verme verme beni de anne” diye...
Kadın veriyordu,doğurup doğurup veriyordu,yoksa bu ben miyim diye sordum doğururken?
Gördüklerim devam ediyordu;gemi gidiyordu,helikopter asker taşıyıp duruyordu,seller insanları sürüklüyordu,arabalar devriliyordu,anneler doğuruyordu,çocuklar ölüyordu orada burada;imamlar,rahipler,h ahamlar
Tütsülü dualarla ortalıkta dolanmaya devam ediyordu,generallerin keyfi yerindeydi,silah tacirleri pembe şampanya içiyordu.
Adamın gözlerine mil çekmişti,kadın sızlanarak doğurup feda ediyordu çocuklarını,oysa kuşlar etmiyorlardı...
Üstelik deniz maviydi,gökyüzü de...
Ve Tanrı ağlıyordu...
Tanrım inanamıyorum;Tanrı ağlıyordu...
ARTIK SANA VERECEK ÇOCUĞUM YOK, dedim
SONSUZA KADAR AĞLA.............




solmaz kamuran

İlginç bir yazı olmuş.. yani pek çok şey anlatmak istemiş. doğru şeylere de değinmiş belki.ama hiç akıcı gelmedi bana yazı.. okurken zorlandım açıkcası

benim hoşuma gitti teşekkürler....

rica ederim..
yaşananlara üzülmekten başka birşey gelmiyorken elimizden yaşadığı üzüntüyü, acıyı ve isyanı yazıya dökerek bir parçada olsa vicdanını rahatlatabilmiş bir yazarın yazısıyla vicdan rahatlatma yöntemiydi benimki...
işe yaradımı bilinmez...

çok güzel ben bunu bir yerde gördim gibii ama biraz değiştirip kendi duygularını katmışsın

yazının sonuna bakarsanız bunu benim değil bir başkasının yazdığını anlarsınız...

güzell bi yazıymış ama tanrı özellikle bu aralar bizi duyamaz bizimle uğraşacak gücü yok

Tanrının gücü tükenmez ...

Doğasal bütünlükte her parçanın kendine has dokusu ve değeri vardır. Böyle yazılara yaşamsal enerjinizi harcamamanızı önerirken bu tür yazıların da doğasal bütünlükte bir yer teşkil ettiğini gözardı ediyor değilim. ( çok resmî oldu sanırsam )

Herkes kendisinin -ve bir şekilde kendisini kuşatmasına izin verdiği çevresinin- seçimlerinden sorumludur.

yani iyi şanslar...

size de iyi şanslar...
bu düşünce yapısıyla devam ederseniz ihtiyacınız olacak...

etkileyici ve samimi bir yazi.
oysa ki ben de herkes gibi!!!? baris icin savasirken.
Bazen kusatilmak elinde olmuyor(Yediye) ,karsindaki güc bazen seni sarar sarmalar,
ve sistemden olmak kacinilmazdir.Elinde sonunda yenik düsürür seni ve icine alir.Yani sen de SiSTEMDENSiN.Benim gibi. Önemli olan zeynepberil gibi farkinda olmak ve bunu senin gibi disari kusmak.Belki de benim gibi arada kalmak.

ben de çok beendim yazıyı..insan doğadan koptu ve kendi iğrenç mekanik dünyasını yarattı..şu an kaç insan vahşi doğada ayakta kalabilir?üstelik doğadan geldiğimiz halde..
ama tanrının da ağladığını sanmıyorum halimize..sanki terkedilmişiz hissi var bende.bilmiyorum sizde de var mı? bence sallamıyor bizi eğer varsa.