Yok Olandan...

Celladım ben
Ne esrik ne de özgürüm.
Bataklığıma çekilirim kabuslar içinde.
Günahların duluyum ben,
Günahkarların lanetli tohumu.
Sevdam toplamaktır kesilen başları,
Hıçkırıklarımı duymaz hiç kimse

Usulca dikilsemde ben sokağa
yürüyen çıngıraklar hep peşimde
nefretin çıngırakları
beynimde sürgünden yeni dönmüş bir
aziz oturuyor
gücünü korkularımdan alan
ya da
Dinleyin mezar gürültüsü alçalan
boşlukta gıcırdayan umut kımıltısı bu ses
bakın hiçliğime dönüşüyor karanlığınız.
ONURSAL YAKUPOĞLU

giyotine giderken

işığın yüzü kör yalnızlığımın çizdiği

söz bıçakları kanımı gövdeleyen

tragedyası çalınmış macbeth

çığlık kuşları tutsak havada dolanan

kin dizeleri bilemiyorum kimin kıyısında gözlerinin

ölüm kulaç kulaç tetikte

panik kokularını yayarak zevk yüklü

paslanan dillerden kaçar tiradsız

gülüşün tonları açılır

gölgesine şehir düşmüş kaçak yaşamın

bir kazadır keşfeden haykırmalar

camın buğusundan kayan damlanın intiharını

uçurtma saçlarım tanrının ipine bağlanmış

çocuk bacaklarına tırmanır dağ

inançtır serptiği çığ çığ yalnızlıklara

şiirle yücelir erken doğumu hiçliğin

çöllerimin mührüdür yılan sevişmeler

boşalır zehirler şiir dillerden

hiçbir el tutamaz günah taşını

hasret kalır coşkun başların

kan rengine

gök yüzünü saklar oysa bulutların makyajıyla

tanrıya bakmayı bilmeyen zavallı gözlerden

tükürür ceza yağmurlarıyla asla döndüren

ah o kutlu aşk

madenlerini patlatan cevherdir

fenerleri parçalayan dalgalarıdır denizin

esrarlı kalp kanıyorsun içinde mermer bedenin

bıçaksız kılıçsız silahsız

salt düşünceyle

bırak çağırsın çarpıntın destanlarını aşkın

hüznün kanatları taşır seni çağlayanlarına cesaretin

ey ölüm güzelliğinle ağlat beni

çıkardığında biçim giysini

kefenim olacak son sözlerim

onursal yakupoğlu

byron'sama

dilsiz ruhların kristal zaferi
titreten umudu
bekleyişi yücelten çığlık
derim gülümsüyor acımasız müziğinle
söküp atamam sonsuz görkemini yüreğimden
kuşkusuz yenileniyorum durmadan ürkekçe
erkekçe soyuyorum köklerini
yalnızlığa tutsak yitik bir batık duruyor önünde
fırtınalarla kurtulmak isteyen
dipsizliğe çekilmek ıslak hayallerle
öyleyse yazgı kılıcımı daha bir sivriltin
kovalayın acı ışığımı cüzzamlılar
dinleyin mezar gürültüsü alçalan
boşlukta kımıldayan umut kımıltısı bu ses
bakın hiçliğiğime dönüşüyor karanlığınız

onursal yakupoğlu

23 YAŞ
gömülüdür adına şiirlerim
katliamlarla büyüyen dağlarıma
kurtuluş mağaralarına yazarım
alfabesini sevişinin
bakışlarının kelepçesi sarkar diplerime
ruhumun dövmesidir geri çekilişlerin
çığlık destanlarını yazar gülüşün
felç yalnızlığı gecemin gözbebeklerinde
bir leke gibi saçarak kendini
utanç kurşunları gibi dökülen sözlerimle
hasret tohumlarının koynunda uyuklayarak
yaslanır kavgam göğüne
yalansız, korkusuz
kızgın cehennemine zincirlenerek
bir isyan çiftleşmesi gibi
tenimizden bayraklarla
sokakların köpek gözlerine sokarak
namus kılıcını aydınlıkla
muzaffer adımlarımızın dolambacında
kuşkusuz yüreğimizle temizlenen
ihanet izleri insanlığın
öpüşünle en derin depremidir
bu yeraltı sevdamın
ONURSAL YAKUPOĞLU

CEHENNEM
Çalıyor ruhumun azgın çanları,
Günaha çağırıyor insanlığı.
Geliyor ateşim yakmaya şeytanı.
Delip geçiyor beynim yeni gelenleri
Burası cehennem:
Yakılır zevk düşkünleri
Çakılır çiviyle zavallı beyinler
İçimde mezarlık çiçekleri açmaya utanan,
İçimde şeytanın kötülüğü,
İçimde Byron, Milton, Baudelaire...
İçimde esrik bir gülle uzaklara salladığım
İçimdedir hiçlik.
Masaldan yoksundur kalbim.
Yandaşımdır yakınmanın ağlayan çocukları.
Günahkar gözlerin ışıkları parladıkça,
Günah kar etmiyor.
Ve ben odamı hüzünle boyuyorum,
Rengi değişiyor eşyaların.
ONURSAL YAKUPOĞLU

UÇURUM
El değmemiş sorguydum
Kör kuştum kanatlarına güvenen
Çatlamadıysa yerkabuğu ruhumun
Fosilleşir zamanın kıyısında ellerimiz
Dağınık akar kalp suyu
Gözlerimden ötekisiz yapraklarına
Anların lehimi tutku
Dallarının şeffaf giysisi çılgın kar ve ben
Biter temrinleri ezanın işte
Dalgınlığın yokluk heykelleri
Zamirleri çeker içinden
Söyle şimdi hangi yastık düşman başına
Işıklarla öperken geceyi
Körfezlerinin martı haykırışları değil miydi?
Aşkı çağıran,
Sagopa ısıtırken yeraltı güneşiyle beni
Sığlarım sana çözülür
Yağmura gebe gök tarihinden...
ONURSAL YAKUPOĞLU

SEMPER İDEM
Kayıp zaman:
Ölümcül anılarımın o korunaklı şapeli
İri umutlarla beslenen o yüce çıplaklık
Kurak gizemiyle kazıyor gözlerimi öfken
Kokundan usanmış pusu gibi ansızın
Belleğimde içe dönmüş kent
Tarihimin celladı duvarların
Acımın ahşap gözlerini tutuştururken rüzgar
İrini hışımla akarken kelimelerin
Usta bir uzaklık ayak basamadığın
Özensiz ninninle uyukluyor odam
Acemi sancına direniyorum
Çığlığına bende unuttuğun
Sen misin göçebe meydanlarımı ıskalayan?
Sen misin beklenmedik ulağım?
Daima bulanık,
Daima aynı.