Kimsesiz bir atlıkarınca hissetmek kendini...

Üvey annemdi benim, ben sarışındım
On altı yaşındaydım, sarışındım
Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz
Yalnızdım, karışıktım
Beni tanıyan kimseler yoktu
Hiç yoktu
İçime kapanıktım
Büyük ağaçların altında
Havuzun kırık taşları arasında
Bilmezdim mutluluk nedir
Bilemezdim
Alıp başımı gitmek isterdim
İsterdim ama, kalırdım

Sanki kar yağışlarının ardından
Uzun süren kar yağışlarının ardından
Sevimsiz bir lunaparkta
Kimsesiz bir atlıkarıncaydım.
...

Şiririn tamamını burada bulabilirsiniz:
Şiir Perisi - Edip Cansever - Ruhi Bey Ve Limonluktaki Yangın şiiri


O dörtlük beni derinden etkiliyor. Kendimi bazen o atlıkarınca gibi hissediyorum. Yani, empati yapıp kendimi onun yerine koyuyorum.
Yapayalnız, hem de soğuk ve karla kaplı bir halde. Orada öylece birilerini bekleyen hüzünlü bir atlıkarınca.

Size neler hissettirdi arkadaşlar?

özünde cıvıl cıvıl gençleri eğlendirmek yatan bir objeyi bu anlamda kullanmak ironik geldi bana, kendini bu ironiye dahil etmen ise daha bir ilginç geldi, kendini insanları ya da cevrendekileri eglendirmek zorunda hissetmemelisin, kimsen osun öyle kabul görürsün, diğer taraftan o cıvıl cıvıl gencleri yanına gelene kadar sürekli bri yalnızlığa hapsolmus olan atlıkarınca yerinde sabitlendigi icin beklemek zorunda, senin icin gecerli degil bu, eger yalnızlıktan kurtulacaksan bu neseye dahil olacaksan sabit kalman gerekmiyor, bil ki ericegin mutluluk senin ayagına gelmez, sende bir adım atmalısın.

"Orada öylece birilerini bekleyen hüzünlü bir atlıkarınca."

bu doğru..
bütün kalabalığına, renkli ışıklarına rağmen lunaparklar eğlence sembolu olamıyor benim için.. insanları eğlendiren lunapark değil, lunaparkı eğlenceli kılan insandır.. bir de eski türk filmlerinde bütün heybetiyle durur atlıkarınca, fakir veled öyle ağlamaklı bakar binemez.. acımasızdır da o atlar..