Ayyas.Com

Yaşam hali bir deliliktir zaten.Tüm bir gezegen ve bu gezegeni dolduran tüm diğer parçalar,her biri bu deliliğin ayrı ayrı kanıtlarıdırlar.Yoksa nasıl açıklarız Tanrının yaptığı şeyin mantığını? Düşünsene kendini bir milyar kere parçalayan ve boşluğa savuran bir ruh ne kadar mantıklı,ne kadar sağlıklı olabilir ki? Evet "delilik" tanrının en eski sıfatıdır kanımca bu sıfatın çok da makul sebepleri bulunmaktadır halvet hali gibi.

Özgürlük kavramına dönersek, bir cümlene takıldığımı itiraf etmem gerek;Ne özgürlüğü tartma yeteneği ne de bunu yaşayabilme kabiliyeti insanın tercihine sunuldu.Senin de vurguladığın gibi orada ki "daha" bütün bunları hesaba katınca anlamsızlaşıyor.Ama yine de özgürleşebilmeyi derecelendirdiğini, bazılarının daha çok bazılarının daha az özgür olabildiği sonucuna vardığını görüyorum.

İyi de özgürlük denen sabit hiç de öyle sabit bir şey değil ki.En az bir bacağı kırık bir masa kadar sallantılı.Durduğu yerde durmuyor.Ama onu sallantılı kılan şey bacağının kırıklığı değil bir bacağının hiç olmaması.Üç bacaklı imal edilmiş bir masa o asla dördüncü bir bacağı olmadı ve bu yüzden de hep sallanmak zorunda.Ve tam da bu yüzden girdiği tüm hayatlara göre başka başka yerlere eğiliyor.Kimse de aslında onu hayatına kendi isteğiyle sokmuyor.Ne kadar özgür olabildikleri de nerede durduklarıyla ilgili.Bir tercihin değil sonucun sonucunu yaşıyorlar basit bir dille, bu da özgürlüğü kendi terminalojisi ve dinamikleri içinde boğmak demek.

8 yaşında bir çocuk cevaplamıştı bunu...
Özgürlük nedir? "Her istediğim sabah, kahvaltıda poğaça yiyebilmektir"

Özgürlük bu kadar işte... Herkes için farklı tanımı olan bir poğaça betimlemesi =)

Haklısın Lelburn;

Özgürlüğü tartışmak,sürekli kuyruğu peşinde dönen bir köpeğin yaptığına benziyor.Ne kadar çok tez kurgularsak kurgulayalım hep bir anti tez çıkarmak mümkün her 21.yy kavramında olduğu gibi.Bu belki de bu yüzyılın doğasıyla,var olmayan kavramlar üzerine kurulmuş oluşuyla ilgili.

Zincirsizlik,zincirleri kırmak,iplerini koparmak,bağlarından kurtulmak,özgürlüğü hissetmek,onu koklamak,tatmak,içinde kaybolmak,her daim özgür kalmak falan filan, hepsi de bu sistemin ürünü sloganlar.Ve hepsi de çok güzel,çok parlak,çok sevimli.Duydukça duyası geliyor insanın.

Ama esas ironi de burda.Bu sloganların içinde saklı.Binlerce yıldır zincirleri gırtlağında hissetmiş gariban insancıklar şimdi kırılan zincirlerinin gürültüsü altında sağır kalmışlar.Belki de en korkunç köleliliğimizi yaşadığımız şu anda hiç olmadığımız kadar "özgürüz".Bu da küçük bir fıkra hatırlattı bana;

Günün birinde bir Fransız köle gemisi batar.Bir grup köle güç bela kendilerini ıssız bir adaya atmayı başarır.Adaya ayak basan kölelerin ağzından çıkan ilk cümleyse şudur;"özgürüz".

İnsan ancak ıssız bir adada ne kadar özgür olunabilirse o kadar özgür.

Not;Yanlış anlama bu açıklama belki de özgürlüğün sistemleştirilmesine bir itiraz olabilir.Ama genel itibariyle de özgürlük tam bir kavramsal çelişki bence.

Özgürlük bir insanın diğer insanın özgürlüğünü kısıtlamadan istediğini yapabilmesidir diye öğretiliyor okullarda.Yani özgürlüğün tam tanımını yapmadan bir döngü içine sokuyorlar.Ama ara sıra da özgürlük başkasını rahatsız etmeden,zarar vermeden istediğini yapabilmek olarak geçiyor.Eğitim sistemindeki çoğu yanlışlıklara rağmen bu tanım doğru bence.İnsanın her istediğini yapabilmesine insanın her istediğini yapabilmesi denir.

özgürlükten vazgeçme özgürlüğü de vardır... toplumu reddetmek de onun baskısını kabul etmektir. özgürlüğü kendi hayat standartlarına indirgeyenler ve sahiplenenler özgürlüğü en çok yaralayan beyinsizlerdir bence.ne artı ne eksi tamamiyle nötr bir kavram. balanced.free your mind...

özgürlük her şey bence var olan benim sizin varlığınızı sağlayan şey. ama özgürlük kimseye verilmz özgürlük alınır. Özgürlük alınmalıdır.

Çok garip bir hal almış durum (Aslında hoş, okurken keskin bir tebessüm yerleşti suratıma gayri ihtiyari)

Biri diyor ki özgürlük tanımlanamaz,tanımlamaya kalkan ahmaktır,aptaldır kötü niyetlidir.O öyle bir kavramdır ki bu evrende ki en özgür tanıma sahiptir.Bu yüzden anlamak için zihninizi "free" kılmanız gerekir.Yani o herşey olabilir.Pek ala kafanıza çakılmış çivileri de bir özgürlüğün nihayeti olarak alabilmeniz mümkündür.

Ama sormak lazım bu da bir tür tanımlama çabası değil midir?

Öbürü diyor ki özgürlük alınmak zorunda olan şeydir.Ama kim satmakta veya saklamaktadır ki bu özgürlük denen mefhumu?Siyasi erkimiz mi? İyi de hani bizim demokrasimiz vardı? Bu yüzden çıkarmadık mı tepemize,"özgürlük" için? Belki tam zıttıdır özgürlük karşı demokratlardan alınmalıdır.Ya da defakto oligarşiler rehin almış bir depoda saklamaktadır özgürlüğü.Şirket patronları,G-8'in devleri veya Bush'un kendisi olamaz mı?

İsterseniz biraz uçalım ve Matrix gibi hayali fraksiyonlara sapalım Belki onlardadır özgürlük.Belki özgürlükten önce kırmızı hapı almamız gerekmetkedir.Neyse bu kadar fantazi yeter.Ben bulamadım bir cevap nereden almamız gerektiğine dair.

Bir üçüncü için ise insan olamak yeterli bu kavramı yaşamak için.Sınır orada başlayıp orada bitiyor.Öyle ki vücudumuzun içinde damarlarımızın arasında dolaşıyor olmalı özgürlük.O kadar özgürüz ki bir arada yaşayabilmek için bile birilerinin tepemizde salladığı kılıca ihtiyacımız var.O kılıç tepemizde sallanmalı ve biz sarhoş kargalar gibi gümüşün pırıltısı altında hipnotize olmalıyız.Kılıcı kimin salladığı da çok önemli değil ister pozitif hukukun kör meleği ister Tanrının görkemli benliği.

Ama o da haklı ne de olsa insan,meleklerin bile imrendiği bir hediyeyle,özgür iradeyle kutsanmış.

Bir de ben varım.Diyorum ki yok öyle bir şey.Kimmiş özgür olan neymiş özgürlük.En kutsal,en ulvi tanımların bile ötesinde tam bir boşluk o.İnsan beyninin mutlu olma çabası sadece.Bir şeyler,kontrol edemediğimiz bir güç tarafından sürükleniyor ve aslında hiç de bize ait olmayan bir kaderi yaşıyoruz.Benim gözlerime göre her bir insanın dev bir domino dizisinde ki küçük taşlardan hiçbir farkları yok.Ve hepsi bir anlık görüntü kısa bir manzara için varlar.Çok önemli,çok mühim görünüyoruz elbette ama yıkılana kadar her domino taşı da çok mühim görünmüyor mu? Evet,hayat bundan ibaret ve özgürlüğünüz de kısa bir anlar yığını.Hepsi ilahi bir sanat aktivitesi.

Neyse uzun lafın kısası bütün bu açık etme çabaları (benimki de dahil olmak üzere) da kendi içlerinde hakim sabitlere göre nasıl da boşalabildiğini, değişebildiğini gösteriyor özgürlük kavramının belki de hiç öyle bir kavram olmadığı için böyledir ne dersiniz?

Yazının sadece bu kısmını aldım ama okuyunca boşluğun esas özgürlük olma fikri aklıma geldi. Her insanın çevresinde , içinde , gözünü kapattığında hissettiği , adını koyduğu ama dokunamadığı yinede varlığı sorguladığında ulaştığı sonuç olan boşluk insanlara kocaman doldurulacak bir alan bırakıyorsa bu alan hayalgücüyle doldurulmalı. Platon idea demiş. Boşluğu sizin hayalinizdeki yaratından daha güzel ne doldurabilir ki? boşluk/hayalgücü ikiside gerçekte orda olmayınca 2'yi 2'ye bölmek gibi temiz bir sonuç çıkarır ortaya.

kimse tam anlamıyla özgür olamaz.

sevdiğimiz insanlar hayatımızı kısıtlar. bazen onlar istemesede, sen onları üzmemek için kendini engellersin.

yada para kazanmak için sevmediğin bir işte çalışıyorsan nasıl özgür hissedebilirsin ki?

özgürlük yükseklik korkun olmadan uçabilmektir!!

şu anda özgür bir topşumda mı yaşıyoruz???

her yönetim idari sistemde özgürlükler kısıtlanır.
sadece kişilere göre bu kısıtlamalar farklı algılanır bence.

iranlı için üniversiteye türbansız girebilmek özgürlük
bizim ülkemiz için türbanlı girebilmek sorun

kübalı için amerikan malı kullanmak özgürlük meselesi
amerikalı için istediği hastaneye gidip parasız tedavi olmak özgürlük meselesi

namussuz bir adam için birinin anasına küfretmek özgürlük
düzgün biri için bu özgürlük değil

kendi dilinde türkü söylemek özgürlük özgürlük meselesi
bazılarına göre değil

peki nasıl bir özgür toplum?

özgürlük her tanımda bir hata verir galiba

Özgürlük başlı başına sorumluluk demektir...

'Ezilenlerin Pedogojisi' diye bi kitap vardı Paulo Freire'nindi sanırım..hayatımda en çok etkilendiğim kitaplar arasında Marks'tan sonra ikincidir heralde.
Bu da hayata dair gözlem yapmış birinin fikri ama hayatı tam ortasından yaşadığı için farkedebilmiş zaten..
"Kuralları, toplumun değer yargılarını, aşk anlayışını, cinsellik anlayışını,eğlence şeklini, hayat anlayışını, toplumun dinini, ırkını, kültürünü,ezen belirlemiştir. Ezilen ise kendi unutulmuş, küçülmüş, varoşlara itilmiş, yoksulluğa, hayatın kenarına itilmiş şeylerinden uzak,ezenlerinin kurallarını, anlayışlarını,algılayışlarını içselleştirmiştir ve kendisi olmaktan çıktığı gibi aynı zamanda kendisini aşağılayan hor gören, bir duruma sürüklenmiştir. Bu aşağılık durumdan (bu durum ezilenin içinde varolduğu gibi, ezenin aşağılamalarından da kaynaklanır) kurtulmak için ezene benzemeye çalışır. Ezen olmak (insanları ezmeden),ezen gibi yaşamak ezilenlerin insanlık modellerini oluşturmaktır. "
...ancak ezilenler ezenlerin ev sahipleri olduklarını farkettiklerinde ve onlara benzemeye çalışmaktan vazgeçtiklerinde fiilen,aklen ve vicdanen tüm insanlık özgür olabilir,çünkü şuanda bizim sandığımız yaşayışımız,özgür sandığımız irademiz hep düzen tarafından belirlenmekte ve kontrol altında tutulmakta.12 Eylül ve 80 sonrası gençliği yani bizler buna en güzel örneğiz bence..bi düşünün derim hemen karşı çıkmadan önce..