Ayyas.Com

Adı gibi systematic chaos olmuş bir albüm. Ayrıca repentance ne sıkıcı bir parçadır öyle. Liquit tension Experiment 2 projesinden sonra anlaşılan Tony Levin baya kafalarını karıştırmış olmalı ki garip bir albüm yapmışlar. Yine zamanın heavy metal tarzlarının hepsinin konsantre bir özeti geçilmiş.
"Forsaken" güzel bir heavy-power progressive yorumu olmuş ancak D.T. için çok iyi sayılmaz.
"Constant Motion" u dinlerken noluyo lan Metallica mı geldi kabusta mıyım diye tırstım başında, çok benzemiş. En başı tipik bir Metallica parçası gibi tabi eski Metallica.
"The Dark Eternal" da thrash etkileşimleri var.
"Prophets of War" da Nu-metal benzerlikler var fena olmamış ama o elektronic senteze hiç gerek yoktu bence yaratıcılığı kösteklemiş. Her şeyi deneyecez diye Muse olmaya da çalışmasalar olmuyor sanki.
"The ministry of lost souls" güzel parça olmuş Dream Theater işi biraz uzatmışlar yine de ama. Tabi başlangıçtaki ağır hava daha kısa kesilebilirdi o kadar milenium, ortaçağ özentili romantizme ne lüzum var.
2 part a ayrılmış "In the presence of enemies" e söylenecek bir şey yok çünkü amatör D.T. fanları ve çömez müzisyenlerin de 'Waooww işte D.T. süper gelmiş' yanılgısına düşmesine neden olacak kadar uzun ve komplike varyasyon ve riflerle süslü klasik bir D.T. show olmuş. Ancak maalesef bodoslama olmuş çünkü yeni bir ritm, bir özgünlük yok nerede ruh. Yine de toplamda 25 dk lık bu parça dinleyenler çizmesin diye iki parçaya bölünerek iyilik yapılmış. Ancak parçanın 2 part halinde yapılmadığı, önce yapılıp sonra albüme 2 parçaya bölünerek konduğu anlaşıldığından benim progressive anlayışıma göre komik olmuş biraz(King Crimson,Pink Floyd). Sanırım LTE den sonra bitti D.T. için bile progressive metal de yapılabilecek normal şeyler ve artık yine şükür ki geçmişe dönecez. Yine de bu albümün Octavarium dan daha iyi olduğu düşünülebilir. Fakat "Scenes from a memory" den çok uzak genel müzikalite olarak. Bir de kendi fikrimce D.T. nin 10-13 dk dan uzun parçalara kasmaması gerektiği hissine kapıldım. Octavarium da da 25 dk lık parça kastırmıştı. Scenes from a memory nin dinamizmi de buradan kaynaklanıyor kanımca. (Metal grupları içinde Epic tarz da bu işi iyi bir şekilde kotarabilen Shadow Gallery var).
Albümün garip bir özelliği daha var. Her dinlenildiğinde sizi şüpheye düşürebiliyor. Yani eğer burada konuştuğumuz grup Dream Theater olmasaydı şöyle bir yorum yapılabilirdi: Bu da nedir yaa. Adamlar hem karman çorman melodisiz çalmışlar hem de bu teknik karmaşayı müzik haline getirebilmişler. Her şey var içinde, ama kuralsız ve kompleks olmak noktasında çok ileri gidilmiş.
Evet, eğer bir uzaylı Dünya ya gelip size; "görevim Heavy Metal nedir araştırmak. Bunu ödev olarak hazırlamalıyım örneklerle açıklamama yardım et bu yabancıya ey Dost dünyalı!" der ise; kendisine bu albümü veriniz. 80 lerden itibaren var olan her şey kaotik bir şekilde sistemleştirilmiş bu albümde. Ve sakın ilk dinlediğinizde hemen anlamaya ve sevmeye çalışmayın, çünkü yine ukalaca ders veriyorlar.
Dream Theater farklı bir matematik ve kulak ile dinlenilmesi gereken bir grup. Dün de yapılmamış olan kimsenin yapmadığı bir şey deniyorlar. Ancak "İmaje and Words", "Awake", "Scenes from a memory" albümleriyle kıyaslanınca bütün olarak "Systematic Chaos" un onların yerini tutması yine de zor görünmekte. Yine de Dream Theater, progressive müziğin Metal kısmına jazz öğelerini çok az da olsa kıyısından sokabilmeyi başarabilmiş, yegane Progressive Metal grubudur. (King Crimson bass çısı Tony Levin ile iki albümlük full enstrümantal bir proje olan "Liquit Tension Experiment" de Levin in "Chapman Stick"* i ile yapmış olduğu katkılar grubu progressive manada daha başarılı kılmıştır jazz a yaklaştırarak) Bu albümde de hala bu özelliği koruyabildiğini ve Systematic Chaos un D.T. nin kült albümleri arasına girebileceğini söyleyebiliriz. Değeri zamanla anlaşılacaktır. İlk dinlemelerde zor anlaşılması da bu teknik becerinin bir sonucudur. D.T. bazılarının hoşuna gitmese de bu işin akademisyenliğine soyunmuştur artık tamamıyla. Zaten üyelerinin tamamının da Berkley kolejli olması onları bu kaçınılmaz son a götürmüş görünüyor. Systematic Chaos da yoğun ve sert bir Dream Theater albümü olmuş. Coşkulu ve başarılı. Bence Süper. Ne de olsa Dream Theater, Progressive Metal camiasının "King Crimson" ı dır. (Anlayan anladı)

*Chapman Stick: King Crimson da Tony Levin ile Trey Gunn ın ustası olduğu ve çaldığı oradan tanıdığımız garip gitarımsı, telli piyano enstrümanı. (Garip olarak Crimson da bir de Warr Guitar vardı akıllara zarar) 10 veya 12 telden oluşur ve değişik şekillerde akort edilir. Bass gibi görünmesine rağmen tellere piyano stili ile vurarak piyanoymuş gibi tapping stiliyle çalınır. (Tapping: Gitarı çift elle çalma yani telden picking yaparak değil, klavye üzerinde tellere parmakla vurarak çalma tekniği)


Dream Theater-Systematic Chaos

Track Listings

1. In The Presence of Enemies Pt. 1 (9:00)
2. Forsaken (5:36)
3. Constant Motion (6:55)
4. The Dark Eternal Night (8:51)
5. Repentance (10:43)
6. Prophets of War (6:01)
7. The Ministry of Lost Souls (14:57)
8. In The Presence of Enemies Pt. 2 (16:38)

Total Time: 78:41

Line-up/Musicians

Kevin James LaBrie / vocals
John Petrucci / guitars, backing vocals
John Myung / bass
Mike Portnoy / drums, backing vocals
Jordan Rudess / keyboards

Releases information
CD Roadrunner Records (2007)


Dream Theater - Constant Motion